Αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση ενάντια στην αντιδραστική συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ

Εικόνα

Advertisements

Η Σούδα σύμβολο στο νέο επιθετικό δόγμα της Ελλάδας

Η Σούδα σύμβολο στο νέο επιθετικό δόγμα της Ελλάδας

Του Μιχάλη Ρίζου  

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ

Υπάρχει ζωτική ανάγκη για αντιιμπεριαλιστική, αντι-ΕΕ πάλη τώρα και για μαζικό κίνημα μέσα και έξω από τον στρατό. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εκτός από το «ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο» έχει προσφάτως ανακαλύψει και τη συμμαχία «για την ελευθερία» με τους πάλαι ποτέ «φονιάδες των λαών Αμερικάνους». Και αν το πρώτο αποτελεί προκάλυμμα πολιτικής απατεωνιάς για το μνημονιακό ευρωσφαγείο διαρκείας, η δεύτερη οδηγεί απευθείας στην πολεμική εμπλοκή.

Πράγματι, η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εκφράζοντας προφανώς και ισχυρά τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης, έχει αποφασίσει να δώσει «γη και ύδωρ» στη νέα ιμπεριαλιστική εκστρατεία του παραδοσιακού συμμάχου της, των ΗΠΑ. Να τα γεγονότα:

Με περισσή ευκολία ο πρωθυπουργός συνυπογράφει κείμενο με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που θεωρεί «δικαιολογημένα» τα πυραυλικά πλήγματα των ΗΠΑ στη Συρία.
Η βάση της Σούδας έχει παραχωρηθεί για τα πιο προκλητικά επιχειρησιακά σχέδια στις γειτονικές χώρες. Οι ΗΠΑ μάλιστα επιθυμούν να επεκτείνουν τις, ήδη τεράστιες, δυνατότητες της και να διευρύνουν την εδαφική ζώνη νατοϊκής κατοχής στο νησί. «Είμαστε πολύ τυχεροί που ο μεγαλύτερος λιμένας βαθέων υδάτων βρίσκεται σε μια ικανή χώρα της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ», τόνισε περιχαρής, αναφερόμενος στη βάση, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Τζέιμς Μάτις.
Η κυβέρνηση προσφέρει και προετοιμάζει νέο στρατιωτικό «οικόπεδο» στην Κάρπαθο δημιουργώντας ένα ενιαίο υπερεξοπλισμένο στρατιωτικό τόξο Κρήτης-Δωδεκανήσων, έτοιμο για κάθε τυχοδιωκτική, πολεμική εμπλοκή. Στο πλαίσιο της περαιτέρω σύσφιγξης της συνεργασίας με τους Αμερικάνους, ετοιμάζονται σχέδια για την ενίσχυση του ελληνικού ναυτικού με το υπερσύγχρονο πλωτό αντιπυραυλικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου Aegis, το οποίο δύναται να παρακολουθεί και να καταστρέφει έως και 100 στόχους σε απόσταση 100 μιλίων.
Πυκνώνουν οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο δείγμα από την άσκηση «Ηνίοχος», με την Ελλάδα να συμμετέχει μαζικά, μαζί με τις αεροπορίες των ΗΠΑ, Ιταλίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ισραήλ. Βασικός στόχος, η εκπαίδευση ενάντια στα σύγχρονα ρωσικά συστήματα. Για να ακολουθήσουν, πέντε μέρες αργότερα, οι Τόμαχοκ στην Συρία, με την καθοριστική συμβολή της Σούδας…

Το κυριότερο. Διαρκείς επισκέψεις και επαφές των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας στην Ουάσιγκτον και ανοιχτή δέσμευση για συγκρότηση στρατηγικού άξονα ΗΠΑ-Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ απέναντι στην τριπλή απειλή: «τρομοκρατία», απελευθερωτικά κινήματα, εσωτερικός εχθρός. Χωρίς να ξεχνάμε και την πρόσφατη επίσκεψη κορυφής (και στήριξης) του Τσίπρα στο αμερικανοστήρικτο και με φασιστικά χαρακτηριστικά καθεστώς της Ουκρανίας.
Οι εξελίξεις αυτές είναι εξαιρετικής σημασίας. Δεν αποτελούν απλή επικαιροποίηση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας στις σύγχρονες συνθήκες. Ούτε κάποιο τακτικίστικο αντιπερισπασμό της κυβέρνησης απέναντι στον γερμανικό εκβιασμό (για να «πιεστεί» ο Σόιμπλε). Έχουν να κάνουν με ένα σύγχρονο επιθετικό δόγμα του τραυματισμένου από την κρίση ελληνικού καπιταλισμού, με στόχο την αποφασιστική αξιοποίηση των γεωστρατηγικών και πλουτοπαραγωγικών (βλέπε ΑΟΖ) πλεονεκτημάτων του και την ανάκτηση θέσης ισχύος απέναντι στον τούρκικο, κυρίως, καπιταλισμό.

Σε αυτή την απόπειρα είναι αποφασισμένος να συνδράμει πιο επιθετικά από κάθε άλλη φορά μετά τον πόλεμο της Κορέας (ακόμα και με συμμετοχή δυνάμεων) στη σύγκρουση για τη μοιρασιά στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής, αλλά και -εν δυνάμει- των Βαλκανίων.

Το δόγμα αυτό περιλαμβάνει την πολεμική προετοιμασία (τα F-35 είναι μόνο η αρχή), το ετοιμοπόλεμο των δυνάμεων, τη στρατιωτική προπαγάνδα και την εμφύσηση εθνικιστικού ιδεώδους -ειδικά στη νεολαία (Αρετή και Τόλμη), την όξυνση του αυταρχισμού μέσα στις μονάδες και τις προσπάθειες εθνικής ενότητας- διακομματικής συνεργασίας ή έστω ανοχής στη νέα στρατηγική.

Είναι εντυπωσιακή η περιγραφή του σύγχρονου γεωπολιτικού άξονα από τον Κοτζιά σε ομιλία του στην κίνηση ΠΡΑΤΤΩ: «Τι θέλει η εξωτερική μας πολιτική; Η τάση της παγκοσμιοποίησης, των ανοικτών αγορών και των ελεύθερων μετακινήσεων θα έρθει αντιμέτωπη με την τάση κατακερματισμού. Η Ελλάδα πλέον δεν είναι μόνο το σταυροδρόμι Δύσης-Ανατολής αλλά το επίκεντρο τριών κύκλων οι οποίοι καλύπτουν περιοχές έντασης: ο πρώτος αφορά τη Ρωσία, την Ουκρανία και τα Βαλκάνια, ο δεύτερος τη Λιβύη και την ευρύτερη βόρεια Αφρική και ο τρίτος την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Υπάρχει μία μετατόπιση από την γεωπολιτική στην γεωοικονομία, και οι ΗΠΑ κατανοούν, σε αντίθεση με την ΕΕ, τη σημασία των ανερχόμενων νέων δυνάμεων με υποχώρηση της Δύσης και αναζητούν δρόμο επανάκαμψης. Σε αυτό το δρόμο θα είμαστε και εμείς συμμέτοχοι».

Συνέχεια

Διαδήλωση για το κλείσιμο των κέντρων «φιλοξενίας» προσφύγων, Σαβ. 18/2, 1μμ

18febdemov1-4-4

Ούτε κέντρα κράτησης, ούτε «ανοιχτής φιλοξενίας»

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της λειτουργίας τους, έχει αποδειχτεί εκ των πραγμάτων ότι τα κέντρα «προσωρινής φιλοξενίας» των προσφύγων αποτελούν χώρους εκτοπισμού από την κοινωνία, την πόλη και τη ζωή της, ότι είναι μέρος του μηχανισμού αποκλεισμού από τα δικαιώματα, ότι, παρά τον φαινομενικά «ανοιχτό» χαρακτήρα τους, συνιστούν τελικά δομές  εγκλεισμού όπου καταστέλλεται κάθε διάθεση και απόπειρα αντίστασης. Από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τα απολυταρχικά καθεστώτα λοιπόν, στην ευρωπαϊκή “φιλοξενία” του αποκλεισμού και εγκλεισμού.

Όλα αυτά βγήκαν στο προσκήνιο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το προηγούμενο διάστημα, οπότε και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είχαν να αντιμετωπίσουν  επιπλέον την παγωνιά και το χιόνι.  Ενώ οι κρατικές αρχές αδιαφορούσαν για την μετακίνηση τους σε θερμαινόμενους και αξιοπρεπείς χώρους διαβίωσης, παράλληλα συνέχιζαν την απαγόρευση της εισόδου σε αυτούς τους χώρους σε κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις/ συλλογικότητες. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να αποκόψουν πλήρως τους πρόσφυγες από το κίνημα αλληλεγγύης, ποινικοποιώντας το, μιλώντας με χυδαιότητα για “υποκινητές των αγώνων”, ενώ από την άλλη εξασφαλίζουν ότι η κριτική και η καταγγελία δε θα λερώσει το παραμύθι των «πεντάστερων ξενοδοχείων», όπως συχνά τα έχουν ονομάσει κρατικοί λειτουργοί και κυβέρνηση. Έτσι τα κέντρα «φιλοξενίας» έχουν μετατραπεί σε κέντρα κράτησης με σημαντικές ευθύνες να βαραίνουν τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στους χώρους. Οι ΜΚΟ έχουν αναλάβει –σίγουρα όχι ανιδιοτελώς-  το ρόλο του «αστυφύλακα» των camps, ενώ το κράτος ενισχύει αυτή τη συνθήκη μεταφέροντας σε τέτοιες οργανώσεις τις ευθύνες του για τη διαμόρφωση συνθηκών (αξιοπρεπούς) διαβίωσης στους πρόσφυγες. Συνέχεια

Διαβάστε στο Πριν της Κυριακής 29.01.2017

Διαβάστε στο Πριν της Κυριακής 29.01

Πρόταση ΑΝΤΑΡΣΥΑ για πορεία ανατροπής

EDITORIAL: Ρήξη και μονομερής διαγραφή του χρέους

Με κοινό βηματισμό να ανοίξουμε τον άλλο δρόμο|ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

«Κοινός βηματισμός, αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός»|ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΑΓΑΝΙΓΟΣ, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνέντευξη στον ΚΥΡΙΑΚΟ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟ

 ΘΕΜΑ: Αγώνας ενάντια σε πόλεμο, ιμπεριαλισμό, εθνικισμό

Από τα Ίμια στο νέο ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό|ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Ποιοι πιέζουν για λύση «εδώ και τώρα»;

Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς

ΑΠΟΨΕΙΣ

Αντιφάσεις για το Κυπριακό|ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Τα φέσια των κομμάτων, στους φορολογούμενους|ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ: Ένα αντίο στον Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο

ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ

Το πρώτο κείμενο του Γ. Δελαστίκ μετά την αποχώρησή του από τη διεύθυνση του ΠΡΙΝ: Προς σύγκρουση με τη Γερμανία; Συνέχεια

Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ, Ιανουάριος 2017

Βασικά αποσπάσματα από την ΑΠΟΦΑΣΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Κεφάλαιο Α: Οι Πολιτικές και διεθνείς εξελίξεις

Οι διεθνείς εξελίξεις και η απειλή γενίκευσης του πολέμου στην περιοχή μας

1.  Η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από το Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί πολύ σημαντική εξέλιξη, η οποία προκαλεί ήδη αναστατώσεις στο διεθνές σκηνικό, την έκταση και την ποιότητα των οποίων θα παρακολουθούμε. Ο Τραμπ κέρδισε την προεδρία (χάρις και στο αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ κι ενώ υπολειπόταν σχεδόν τρία εκατομμύρια ψήφους από την Κλίντον), εκμεταλλευόμενος τα κοινωνικά αδιέξοδα, τη φτωχοποίηση και την ανεργία εκατομμυρίων αμερικανών με ένα λαϊκιστικό λόγο, πατώντας πάνω στα με ένα πρόγραμμα αντιδραστικής κλιμάκωσης, με βασικά στοιχεία: Την παραπέρα επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και τα κοινωνικά δικαιώματα, τη ρατσιστική αντιμετώπιση των μειονοτήτων, τον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των όποιων δημοκρατικών δικαιωμάτων, τη στροφή του αμερικανικού καπιταλισμού σε μια όξυνση του ανταγωνισμού με άλλες καπιταλιστικές οικονομίες με στόχο την ενίσχυση της παραγωγικής του βάσης και την ανάκτηση θέσεων μέσω ενός συνδυασμού μέτρων «προστατευτισμού», ανάσχεσης των προηγούμενων μορφών καπιταλιστικής διεθνοποίησης και αναζήτηση νέων επωφελών για το αμερικάνικο κεφάλαιο διεθνών σχέσεων, ενός νέου μοντέλου διεθνοποίησης περισσότερο ωφέλιμο για τις πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια που εφορμούν από τις ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό έχει προαναγγελθεί μια σκληρή αντιπαράθεση με την Κίνα και αναζήτηση νέων ισορροπιών με τη Ρωσία, παρότι ήδη το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ προχωρούν τα σχέδια στρατιωτικής περικύκλωσης του ρωσικού καπιταλισμού. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανοικτή υποστήριξη του BREXIT από τον Τραμπ (ακολούθησε μια σαφής τοποθέτηση εξόδου της Μέι) και οι επιθετικές δηλώσεις κατά της Γερμανίας. Όσον αφορά την περιοχή η διοίκηση Τραμπ διακηρύσσει ότι θα ενισχύσει τις ήδη πολύ στενές σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ και θα θέσει στο στόχαστρο ξανά το Ιράν.

Η εκλογή Τραμπ και οι νέες αντιδραστικές τάσεις που εκφράζει είναι γέννημα του κλονισμού που έχει επιφέρει η καπιταλιστική κρίση, της κρίσης της αμερικανικής διεθνούς ηγεμονίας και του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, καθώς και των βαθιών κοινωνικών ρηγμάτων μέσα στις ΗΠΑ (με την μεγάλη αύξηση της ψαλίδας μεταξύ πλούτου και φτώχειας στη μισθωτή εργασία και στην περιθωριοποίηση) και τείνει σε παρόξυνση των αντιθέσεων σε όλα τα επίπεδα: πρωτίστως κεφάλαιο – εργασία (καθώς η όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών θα οδηγήσει και σε επιχείρηση έντασης της εκμετάλλευσης), ηγεμονικά καπιταλιστικά κράτη κατά λαών, αλλά και με όξυνση του ανταγωνισμού των κεφαλαίων σε διεθνές επίπεδο, αλλά και εθνικό (βλ. αντιδράσεις κατά Τραμπ και από ισχυρά αστικά τμήματα των ΗΠΑ).

Ανάλογες τάσεις εκφράζονται και στην Ευρώπη, με την ενίσχυση των εθνικιστικών ακροδεξιών κομμάτων με το αστικό Brexit κλπ. Στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της αστικής προσπάθειας για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος της εργασίας διαμορφώνονται δύο αντιδραστικά αστικά ρεύματα, τα οποία προωθούν την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και την εμβάθυνση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης: ένα ρεύμα αστικού κοσμοπολιτισμού που επιχειρεί ανάπτυξη και εμβάθυνση των μέχρι τώρα μορφών της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (με αναφορές στην αστική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά, χαρακτηριστική η ομιλία Ομπάμα), – κι ένα ρεύμα αντιδραστικού νεοεθνικισμού που επιχειρεί να περάσει τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές με ένα μανδύα εθνικής συσπείρωσης/υποστήριξης και συντηρητικής αναδίπλωσης, ενισχύοντας το εθνικά εξορμών κεφάλαιο, ένα ρεύμα που στην παρούσα φάση επιχειρεί να καπηλευτεί και τη δυσαρέσκεια ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων (κι εργαζομένων), παρότι δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντά τους.

Χρειάζεται παραπέρα συζήτηση και προβληματισμός για την πορεία διαμόρφωσης αυτών των ρευμάτων, ξεκαθαρίζοντας πως και τα δύο είναι εχθρικά και επικίνδυνα για τους εργαζόμενους και τους λαούς. Το εργατικό κίνημα και η μαχόμενη Αριστερά δεν μπορούν να γίνουν ουρά κανενός από τα δύο, αλλά πρέπει να χαράξουν αυτοτελή ταξική ανατρεπτική γραμμή.

2. Την ίδια ώρα συνεχίζεται η οικονομική και πολιτική κρίση του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κέντρου (BREXIT, ιταλικό δημοψήφισμα). Η κρίση αυτή μπορεί να βαθύνει, καθώς πλησιάζουν οι γαλλικές, ολλανδικές, γερμανικές και ιταλικές εκλογές, μέσα σε μεγάλα οικονομικά προβλήματα για τις περισσότερες χώρες.

Συνέχεια

Η ιστορία πετά το γάντι – θα το σηκώσουμε το 2017;

Γιώργος Παυλόπουλος

Το 2017, λοιπόν, όλα δείχνουν ότι ο κλονισμός του παλιού συστήματος, του «υπαρκτού καπιταλισμού» σε όλες του τις εκδοχές, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.

Το 2017, λοιπόν, όλα δείχνουν ότι ο κλονισμός του παλιού συστήματος, του «υπαρκτού καπιταλισμού» σε όλες του τις εκδοχές, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.

Το 2017, η χρονιά του πεπρωμέ­νου της Ευρώπης». Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που επέλεξε το γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ για το νέο έτος, σημει­ώνοντας τα εξής σε άρθρο στην ιστοσελίδα του: «Το 2016 υπήρξε αρκετά κακό για την ΕΕ: Τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες, ψήφος των Βρετανών υπέρ της αποχώρη­σης, διαμάχη για την εμπορική συμφωνία CETA, παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουρ­γού Ρέντσι, εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Ακόμη όμως και μετά από ένα τέτοιο Annus Horribilis, είναι γεγονός ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε ακόμη χει­ρότερα. Κι αυτό ακρι­βώς θα μπορούσε να συμβεί το 2017».

Οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις δεν απέ­χουν πολύ από την πραγματικότητα. Ει­δικά στην Ευρώπη, εάν η χρονιά που τε­λειώνει επιφύλασσε στο πολιτικό κατεστημένο και τις κοινωνί­ες δυσάρεστες, στην πλειοψηφία τους, εκ­πλήξεις, αυτή που ξεκινά είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει αλλεπάλληλα σοκ και μεγά­λες ανατροπές.

Σε πολιτικό επίπεδο, άλλωστε, το 2017 θα σφραγιστεί ούτως ή άλλως από έναν εκλογικό μαραθώνιο. Η …προθέρμανση γί­νεται με την εκλογή του νέου προέδρου της Ευρωβουλής, όπου, για πρώτη φορά, οι δύο μεγαλύτερες και παραδοσιακές ομάδες, ΕΛΚ και Σοσιαλιστές, έσπασαν το «σύμφω­νο συνεργασίας» τους το οποίο προέβλεπε εναλλαγή και σχεδόν ισότιμη μοιρασιά όλων των αξιωμάτων – με το επιχείρημα (από την πλευρά των δεύτερων) ότι οι πολίτες τους έχουν ουσιαστικά ταυτίσει, με αποτέλεσμα να αναζητούν αλλού εναλλακτικές λύσεις.

Η συνέχεια θα δοθεί στις 15 Μαρτίου, με τις βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία. Στη χώρα δηλαδή όπου, σύμφωνα τουλά­χιστον με τις δημοσκοπήσεις, το ακροδε­ξιό και ρατσιστικό Κόμμα Ελευθερίας, του Γκέερτ Βίλντερς, προηγείται με ποσοστό που ξεπερνά το 35%, έναντι 25% για το κόμμα του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε και γύρω στο 10% για τους συγκυβερνώντες Εργατι­κούς του προέδρου του Γιούρογκρουπ και πιστού συμμάχου του Βερολίνου και του Σόιμπλε, Γερούν Ντάιζελμπλουμ. Προφα­νώς δε, εφόσον τα προγνωστικά επιβεβαι­ωθούν, ο Βίλντερς δεν αποκλείεται να κλη­θεί να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση σε μια χώρα η οποία συγκαταλέγεται στους ισχυρούς της ΕΕ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα έρχεται η σειρά του …κυρίως μενού, καθώς στις 23 Απριλίου και τις 7 Μαΐου διεξάγονται οι δύο γύροι των προεδρικών (και βουλευτι­κών) εκλογών στη Γαλλία. Η επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, δεν κρύ­βει ότι έχει βάλει στόχο το Μέγαρο των Ηλυ­σίων. Και η αλήθεια είναι ότι σήμερα οι συν­θήκες είναι πολύ διαφορετικές και ευνοϊκές γι’ αυτήν σε σύγκριση με τις αντίστοιχες που επικρατούσαν το 2002, όταν ο πατέρας της είχε κάνει την έκπληξη πετώντας έξω από το δεύτερο γύρο τον Λιονέλ Ζοσπέν, για να συντριβεί όμως εξαιτίας της συσπείρωσης του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» γύ­ρω από τον Ζακ Σιράκ.

Σχεδόν την ίδια περίοδο είναι πολύ πι­θανό να στήνονται κάλπες και στην Ιταλία, έστω κι αν ο επίσημος προγραμματισμός προβλέπει εκλογές το 2018. Όλοι παραδέ­χονται, άλλωστε, ότι η κυβέρνηση που προ­έκυψε μετά την ήττα Ρέντσι στο δημοψήφι­σμα και την παραίτησή του είναι ασταθής και δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα με τα τε­ράστια προβλήματα της χώρας, σε όλα τα επίπεδα – πολύ περισ­σότερο καθώς Βρυ­ξέλλες και Βερολίνο ασκούν ασφυκτικό πρέσινγκ στη Ρώμη γύρω από την υπόθε­ση της διάσωσης πολλών μεγάλων τραπε­ζών της χώρας.

Το φινάλε θα γραφεί –θεωρητικά και ενώ είναι πολύ πιθανό να έχουν μεσολαβήσει έκτακτα γεγονότα και σε άλλες χώρες, όπου οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά εύθραυστες– στη Γερμανία το Σεπτέμβριο. Εκεί όπου ψη­φοφόροι, κεφάλαιο και πολιτικό κατεστημέ­νο, αφού αποτιμήσουν τα αποτελέσματα των εκλογών που θα έχουν προηγηθεί και τις τά­σεις που έχουν καταγραφεί, θα κληθούν να δώσουν κατεύθυνση στην ευρωπαϊκή υπερ­δύναμη και μαζί στο οικοδόμημα της ΕΕ και του ευρώ.

Συνέχεια

Διαβάστε στο ΠΡΙΝ το Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016

Αντιδραστική ρότα στη ζώνη των θυελλών|ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

Η κυβέρνηση δεν σχεδιάζει εκλογές, αλλά αντιλαϊκή επίθεση

 

Η ιστορία πετά το γάντι – θα το σηκώσουμε το 2017;|ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Editorial: Δισεκατομμυριούχοι κόντρα δισεκατομμυρίων


ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ»: «Χακί» δεκαοχτάρηδες θέλουν Καμμένος-ΣΥΡΙΖΑ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Κίβδηλες υποσχέσεις, «παράταση» επισφάλειας και εορταστική …απληρωσιά ήταν η απάντηση της κυβέρνησης στους συμβασιούχους των ΟΤΑ|ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ: Η παραίτηση ενός διευθυντή

ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ-ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ: Με το πρόγραμμα της Εναλλακτικής η Μέρκελ στις εκλογές

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ: Στην Γερμανία για… ντοπάρισμα!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ- Θ.ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ|Πρόδρομος Μάρκογλου: Έσχατη υπόσχεση

ΤΕΛΟΣ ΑΓΟΡΑΣ|Δύο ρόδες έχει η ζωή

ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ στη σελίδα 24

ΣΧΟΛΙΑ στη σελίδα 9

ΚΑΜΕΡΕΣ στη σελίδα 8

 Η λύση των «δυο κρατών» πέθανε|ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ

Συνέχεια