ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Tag Archives: Καμάρα

Ταξική Πρωτομαγιά στη Θεσσαλονίκη: Μπορεί να πάει αλλιώς…

ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Μπορεί να πάει αλλιώς αλλά πρώτα πρέπει ο καθένας να διαλέξει πλευρά

Γράφει ο Παναγιώτης Ξοπλίδης*

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο, θα εκφράζουν τις πιο ανήσυχες και ριζοσπαστικές τάσεις αγώνα μέσα στους εργαζόμενους.

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο.

Η μεγαλύτερη ταξική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων έγινε φέτος στην Θεσσαλονίκη. Πάνω από 2.500 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για Ταξική Πρωτομαγιά με την συμμετοχή πρωτοβάθμιων σωματείων, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων, επιτροπών αγώνα, οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και αναρχικών συλλογικοτήτων. H πορεία που ακολούθησε προς το μνημείο του Καπνεργάτη ήταν ίσως η πλέον μαζική στα 20 σχεδόν χρόνια που διοργανώνεται ταξική Πρωτομαγιά  στην Θεσσαλονίκη σε ανεξαρτησία από τον υποταγμένο αστικοποιημένο, συνδικαλισμό των ΕΚΘ/ΕΔΟΘ.

Η φετινή Πρωτομαγιά στην Θεσσαλονίκη αναμετρήθηκε λοιπόν, με το θεμελιώδες ερώτημα της αναμέτρησης με τον εργασιακό μεσαίωνα, την ανεργία, την άγρια φτώχια  μισθωτών και συνταξιούχων, τις κατασχέσεις της λαϊκής κατοικίας και αποταμίευσης που θα ενταθούν με την νέα συμφωνία κυβέρνησης- ΕΕ-ΔΝΤ- κεφαλαίου.

Η πρώτη απάντηση ήταν εξαιρετικά ευοίωνη δημιουργώντας προϋποθέσεις για την αναγκαία συνέχεια με βήματα στην ταξική ανασυγκρότηση του πολιτικού εργατικού κινήματος. Έρχεται άλλωστε ως συνέχεια της επίσης μεγάλης διαδήλωσης στην φετινή ΔΕΘ και μετά από μια σειρά μάχες που δόθηκαν και δίνονται σε μέτωπα όπως οι πλειστηριασμοί λαϊκής κατοικίας, οι ιδιωτικοποιήσεις, η κυριακάτικη αργία, τα εργατικά ατυχήματα κ.α.

Το “μπλοκ της Καμάρας” στην Θεσσαλονίκη αποτυπώνει ένα ευρύτατο φάσμα συσπείρωσης ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων, σωματείων και αγωνιστικών συλλογικοτήτων με διαφορετικούς βαθμούς συνείδησης, ποικιλία εμπειριών και ίσως στόχων.

Η πραγματική ενότητα κρίνεται καθημερινά (και πολύ περισσότερο στην Πρωτομαγιά) από την συμβολή στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ενωτικού αγωνιστικού μπλοκ ρήξης και ανατροπής που θα αναμετρηθεί με τον ταξικό αντίπαλο σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά.

Η πραγματική ενότητα κρίνεται καθημερινά (και πολύ περισσότερο στην Πρωτομαγιά) από την συμβολή στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ενωτικού αγωνιστικού μπλοκ ρήξης και ανατροπής που θα αναμετρηθεί με τον ταξικό αντίπαλο σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά.

Ακόμα όμως κι από άλλους δρόμους κοινή είναι η αγωνία για τη συγκρότηση άλλου κέντρου αγώνα, έστω και άτυπου, στο επίπεδο του μαζικού κινήματος.

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο, θα εκφράζουν τις πιο ανήσυχες και ριζοσπαστικές τάσεις αγώνα μέσα στους εργαζόμενους. Θα ξεφεύγουν από τις «συμβολικές κινήσεις», την άσφαιρη διαμαρτυρία, θα εμπνέουν και θα έχουν συνέχεια, θα χτίζουν μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα.

Αναντίστοιχη της περιόδου ήταν η στάση δυνάμεων της αριστεράς. Η πορεία του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη ήταν μαζική (αν και μικρότερη από προηγούμενες πρωτομαγιάτικες) αλλά αυτό δεν είναι προφανώς είδηση.

Το ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν διαμορφώνει λογική και πρακτική πολιτικού κινήματος και μετώπου ανατροπής με αμεσομεσοπρόθεσμους πολιτικούς στόχους, γιατί είναι δήθεν ενσωματώσιμοι στο σύστημα , αλλά επιμένει αντίθετα  ξανά στον γνωστό και πλήρως αποτυχημένο δρόμο της αντιμετώπισης των συνεπειών και μόνο από την ασκούμενη βάρβαρη πολιτική δηλ. σε ένα κίνημα παζαρέματος των όρων χειροτέρευσης της θέσης των εργαζομένων. Στην ουσία κηρύττει την ηττοπάθεια μέσα στο εργατικό κίνημα για να αποδείξει ότι η μόνη τελικά  διέξοδος είναι η αυτόκεντρη κοινοβουλευτική ενίσχυση του!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: