ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Tag Archives: ιμπεριαλισμός

Πρόταση ΑΝΤΑΡΣΥΑ – Βαθύτερα ερωτήματα ανατρεπτικές απαντήσεις

Γράφει ο Αντώνης Δραγανίγος*

Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήρθε σε μια περίοδο που κρίνονται τεράστιας σημασίας ζητήματα για τη ζωή του λαού, με επίκεντρο το σφαγείο της δεύτερης αξιολόγησης. Αλλά και που διαμορφώνονται εκ νέου οι λαϊκές διαθέσεις. Η αμηχανία και η απογοήτευση δίνει σιγά-σιγά τη θέση της στα όλο και πιο επίμονα αγωνιστικά σκιρτήματα των πιο πληττόμενων στρωμάτων της κοινωνίας (ελαστικά εργαζόμενοι και εργολαβικοί, αγρότες, συνταξιούχοι κλπ), ενώ παράλληλα αναπτύσσεται ένα κύμα προβληματισμού, αναζήτησης για το «τι έφταιξε» και πάνω από όλα για το τι «μπορεί σήμερα να γίνει».

Σε αυτό ακριβώς το μεταίχμιο φιλοδοξεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την πολιτική της πρόταση να επικοινωνήσει με τις πιο πρωτοπόρες διαθέσεις και αναζητήσεις, να «κολυμπήσει» στα ερωτήματα και τις αγωνίες του κόσμου, να «πει» και να «ακούσει», με στόχο η διεργασία αυτή να αποτελέσει «εργαστήρι» για την προετοιμασία ενός νέου σημαντικού βήματος για την «Αριστερά της ανατροπής», του αντικαπιταλιστικού μετώπου που απαιτεί η εποχή μας. Αυτή είναι η ενιαία λογική που σφραγίζει τις δύο διακριτές αλλά παράλληλες πρωτοβουλίες της. Αφενός την πρόσκληση σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς για την κοινή δράση για την ανατροπή της νέας βάρβαρης επίθεσης της δεύτερης αξιολόγησης και αφετέρου την πρόταση για «έναν κοινό πολιτικό βηματισμό, την κοινή δράση, τον διάλογο και την πολιτική συνεργασία των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντιΕΕ δυνάμεων και των δυνάμεων της ανατροπής».

Η μέχρι τώρα εμπειρία από την εξόρμηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι θετική. Ευρύτερος κόσμος κατανοεί ότι η Αριστερά της ανατροπής πρέπει να χτιστεί πάνω σε διαφορετικά θεμέλια από τις διαχειριστικές και κυβερνητικές απάτες και αυταπάτες που έθρεψαν την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα ερωτήματα είναι μεγάλα και όσο «πλαταίνει» ο κόσμος που συμμετέχει σε μια τέτοια συζήτηση τόσο βαθαίνουν και γίνονται πιο δύσκολα και απαιτητικά. Δεν αρκεί, για παράδειγμα, να προβάλλουμε σήμερα την αναγκαιότητα των στόχων του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, πρέπει και να αποδεικνύουμε πιο πειστικά τη δυνατότητα και τις προϋποθέσεις για την υλοποίησή τους. Δεν είναι κανείς «ανυποψίαστος» για να φαντάζεται μια εύκολη και ομαλή πορεία. Τίθενται τα ερωτήματα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, της σχέσης μιας πορείας ρήξης με τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, η προπαγάνδα πως θα «γίνουμε Συρία» κλπ. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αφιέρωμα στο Πριν 19 Mαρτίου: 60 χρόνια ΕΕ

Η αντικαπιταλιστική Αριστερά απέναντι στην κρίση της ΕΕ

Απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, την αντιδραστική επιλογή των «πολλών ταχυτήτων» που επιβάλλει ο αστικός ανταγωνισμός και την όπισθεν στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα, πατάμε το «γκάζι» της ρήξης και της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης.

Στο ΠΡΙΝ της Κυριακής, 19 Μαρτίου, ένα ενδιαφέρον πολυσέλιδο αφιέρωμα με αφορμή τα 60 χρόνια από την ίδρυση της ΕΟΚ.

Γράφουν: Δημήτρης Γρηγορόπουλος, Δημήτρης Δεσύλλας, Γιώργος Κρεασίδης, Βασίλης Μηνακάκης, Γιώργος Παυλόπουλος, Ελένη Τριανταφυλλοπούλου, Άρης Χατζηστεφάνου.
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!

Eκδήλωση παρουσίασης του 2ου τεύχους των Τετραδίων Μαρξισμού: Η ΕΕ σε κρίση – Μαρξιστικές συμβολές διερεύνησης. Σάβ. 11/2, 7μμ, ΕΔΟΘ

afisa-tetradia

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία; Άρθρο του Γ. Δελαστίκ

Προς σύγκρουση με τη Γερμανία;

του Γιώργου Δελαστίκ

Πληθαίνουν οι ενδείξεις –ενδείξεις, όχι αποδείξεις– ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη για να προσωποποιήσει την αναμέτρηση με το Βερολίνο. Να ηγηθεί δηλαδή ο Ντόναλντ Τραμπ ενός συνασπισμού ανάλογου με εκείνον, ο οποίος υπήρχε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιχειρώντας να αποτρέψει τη συγκρότηση του Τέταρτου Ράιχ, οικονομικού αυτή τη φορά, της Γερμανίας. Αυτό που υπήρχε και είναι ακόμη υποψία, ενδέχεται να αποδειχθεί πολιτική πραγματικότητα. Θα δούμε τι θα γίνει σύντομα.

«Η ΕΕ είναι κατά βάση το όχημα για να υλοποιήσει τους σκοπούς της η Γερμανία», δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ σε συνέντευξη που έδωσε στους Τάιμς του Λονδίνου και τη γερμανική Μπιλτ. «Όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ ποντάρει ανοιχτά στη διάλυση της ΕΕ», έγραφε προχτές στο κύριο άρθρο της η Αυγή και συνέχιζε γράφοντας ότι ο πρόεδρος της ευρωομάδας, ο Ολλανδός Γερούν Ντέισελμπλουμ, είχε σπεύσει να τονίσει μια μέρα νωρίτερα «η ΕΕ είναι πλέον μόνη της». Αναφερόμενη μάλιστα στα όσα είπε ο Τραμπ για τη Γερμανία, η Αυγή υπογράμμιζε: «Στη σημερινή φάση, καμιά δήλωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο ταξική». Από καιρό οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου αισθάνονται να συνθλίβονται από την υπαγόρευση της λιτότητας από το Βερολίνο»! Το ενδιαφέρον κύριο άρθρο της Αυγής καταλήγει γράφοντας ότι το Βερολίνο θα έπρεπε «να εισακούσει όχι τους σοσιαλιστές, όχι την Αριστερά, όχι τους Πράσινους, αλλά τον βαθιά συντηρητικό υποψήφιο πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσουά Φιγιόν, που ζητεί μεταξύ άλλων την ομοσπονδοποίηση του χρέους στην Ευρώπη ως εργαλείο για τη διάσωση του ευρώ — και της ΕΕ». Δεν λέει όμως μόνο η Αυγή ότι η υπό συγκρότηση νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν συμπαθεί καθόλου το ευρώ και θα ήθελε να το δει να καταποντίζεται.

Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το πουν και οι προοριζόμενοι για σημαντικές θέσεις στην κυβέρνηση Τραμπ, όπως ο καθηγητής Τεντ Μάλοχ, ο οποίος ενδέχεται να τοποθετηθεί πρεσβευτής των ΗΠΑ στην ΕΕ. Το ευρώ θα μπορούσε να έχει καταρρεύσει μέσα στον επόμενο ενάμιση χρόνο, δήλωσε μιλώντας στο BBC. Δεν είναι όμως μόνο αυτός. Τι να πει κανείς για το υπό αμερικανικό έλεγχο ΔΝΤ; «Εξαιρετικά μη βιώσιμο» χαρακτηρίζει το ΔΝΤ, όπως διέρρευσαν στα μέσα ενημέρωσης πηγές της κυβέρνησης Τραμπ, στην αδημοσίευτη αλλά ήδη γραμμένη νέα έκθεσή του, που θα συζητηθεί στις 6 Φεβρουαρίου στο διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ. Ο χαρακτηρισμός αυτός αιτιολογείται από το ΔΝΤ για το …2060 (!), όχι μόνο δεν θα έχει μειωθεί κατά τι το χρέος, όπως ισχυρίζεται η ΕΕ, αλλά από 184% του ΑΕΠ, θα έχει φτάσει στο …275% του ΑΕΠ και θα απαιτείται να δίνουμε στους δανειστές το …62% του ΑΕΠ μας εκεί προς το 2060!!! Μιλάμε για απερίγραπτη τρέλα!

Η ουσία της υπόθεσης βρίσκεται όμως αλλού. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Διαβάστε στο Πριν της Κυριακής 29.01.2017

Διαβάστε στο Πριν της Κυριακής 29.01

Πρόταση ΑΝΤΑΡΣΥΑ για πορεία ανατροπής

EDITORIAL: Ρήξη και μονομερής διαγραφή του χρέους

Με κοινό βηματισμό να ανοίξουμε τον άλλο δρόμο|ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

«Κοινός βηματισμός, αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός»|ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΑΓΑΝΙΓΟΣ, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συνέντευξη στον ΚΥΡΙΑΚΟ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟ

 ΘΕΜΑ: Αγώνας ενάντια σε πόλεμο, ιμπεριαλισμό, εθνικισμό

Από τα Ίμια στο νέο ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό|ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Ποιοι πιέζουν για λύση «εδώ και τώρα»;

Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς

ΑΠΟΨΕΙΣ

Αντιφάσεις για το Κυπριακό|ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Τα φέσια των κομμάτων, στους φορολογούμενους|ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ: Ένα αντίο στον Γρηγόρη Κωνσταντόπουλο

ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ

Το πρώτο κείμενο του Γ. Δελαστίκ μετά την αποχώρησή του από τη διεύθυνση του ΠΡΙΝ: Προς σύγκρουση με τη Γερμανία; Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ, Ιανουάριος 2017

Βασικά αποσπάσματα από την ΑΠΟΦΑΣΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Κεφάλαιο Α: Οι Πολιτικές και διεθνείς εξελίξεις

Οι διεθνείς εξελίξεις και η απειλή γενίκευσης του πολέμου στην περιοχή μας

1.  Η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από το Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί πολύ σημαντική εξέλιξη, η οποία προκαλεί ήδη αναστατώσεις στο διεθνές σκηνικό, την έκταση και την ποιότητα των οποίων θα παρακολουθούμε. Ο Τραμπ κέρδισε την προεδρία (χάρις και στο αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ κι ενώ υπολειπόταν σχεδόν τρία εκατομμύρια ψήφους από την Κλίντον), εκμεταλλευόμενος τα κοινωνικά αδιέξοδα, τη φτωχοποίηση και την ανεργία εκατομμυρίων αμερικανών με ένα λαϊκιστικό λόγο, πατώντας πάνω στα με ένα πρόγραμμα αντιδραστικής κλιμάκωσης, με βασικά στοιχεία: Την παραπέρα επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και τα κοινωνικά δικαιώματα, τη ρατσιστική αντιμετώπιση των μειονοτήτων, τον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των όποιων δημοκρατικών δικαιωμάτων, τη στροφή του αμερικανικού καπιταλισμού σε μια όξυνση του ανταγωνισμού με άλλες καπιταλιστικές οικονομίες με στόχο την ενίσχυση της παραγωγικής του βάσης και την ανάκτηση θέσεων μέσω ενός συνδυασμού μέτρων «προστατευτισμού», ανάσχεσης των προηγούμενων μορφών καπιταλιστικής διεθνοποίησης και αναζήτηση νέων επωφελών για το αμερικάνικο κεφάλαιο διεθνών σχέσεων, ενός νέου μοντέλου διεθνοποίησης περισσότερο ωφέλιμο για τις πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια που εφορμούν από τις ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό έχει προαναγγελθεί μια σκληρή αντιπαράθεση με την Κίνα και αναζήτηση νέων ισορροπιών με τη Ρωσία, παρότι ήδη το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ προχωρούν τα σχέδια στρατιωτικής περικύκλωσης του ρωσικού καπιταλισμού. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανοικτή υποστήριξη του BREXIT από τον Τραμπ (ακολούθησε μια σαφής τοποθέτηση εξόδου της Μέι) και οι επιθετικές δηλώσεις κατά της Γερμανίας. Όσον αφορά την περιοχή η διοίκηση Τραμπ διακηρύσσει ότι θα ενισχύσει τις ήδη πολύ στενές σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ και θα θέσει στο στόχαστρο ξανά το Ιράν.

Η εκλογή Τραμπ και οι νέες αντιδραστικές τάσεις που εκφράζει είναι γέννημα του κλονισμού που έχει επιφέρει η καπιταλιστική κρίση, της κρίσης της αμερικανικής διεθνούς ηγεμονίας και του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, καθώς και των βαθιών κοινωνικών ρηγμάτων μέσα στις ΗΠΑ (με την μεγάλη αύξηση της ψαλίδας μεταξύ πλούτου και φτώχειας στη μισθωτή εργασία και στην περιθωριοποίηση) και τείνει σε παρόξυνση των αντιθέσεων σε όλα τα επίπεδα: πρωτίστως κεφάλαιο – εργασία (καθώς η όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών θα οδηγήσει και σε επιχείρηση έντασης της εκμετάλλευσης), ηγεμονικά καπιταλιστικά κράτη κατά λαών, αλλά και με όξυνση του ανταγωνισμού των κεφαλαίων σε διεθνές επίπεδο, αλλά και εθνικό (βλ. αντιδράσεις κατά Τραμπ και από ισχυρά αστικά τμήματα των ΗΠΑ).

Ανάλογες τάσεις εκφράζονται και στην Ευρώπη, με την ενίσχυση των εθνικιστικών ακροδεξιών κομμάτων με το αστικό Brexit κλπ. Στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της αστικής προσπάθειας για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος της εργασίας διαμορφώνονται δύο αντιδραστικά αστικά ρεύματα, τα οποία προωθούν την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και την εμβάθυνση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης: ένα ρεύμα αστικού κοσμοπολιτισμού που επιχειρεί ανάπτυξη και εμβάθυνση των μέχρι τώρα μορφών της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (με αναφορές στην αστική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά, χαρακτηριστική η ομιλία Ομπάμα), – κι ένα ρεύμα αντιδραστικού νεοεθνικισμού που επιχειρεί να περάσει τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές με ένα μανδύα εθνικής συσπείρωσης/υποστήριξης και συντηρητικής αναδίπλωσης, ενισχύοντας το εθνικά εξορμών κεφάλαιο, ένα ρεύμα που στην παρούσα φάση επιχειρεί να καπηλευτεί και τη δυσαρέσκεια ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων (κι εργαζομένων), παρότι δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντά τους.

Χρειάζεται παραπέρα συζήτηση και προβληματισμός για την πορεία διαμόρφωσης αυτών των ρευμάτων, ξεκαθαρίζοντας πως και τα δύο είναι εχθρικά και επικίνδυνα για τους εργαζόμενους και τους λαούς. Το εργατικό κίνημα και η μαχόμενη Αριστερά δεν μπορούν να γίνουν ουρά κανενός από τα δύο, αλλά πρέπει να χαράξουν αυτοτελή ταξική ανατρεπτική γραμμή.

2. Την ίδια ώρα συνεχίζεται η οικονομική και πολιτική κρίση του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κέντρου (BREXIT, ιταλικό δημοψήφισμα). Η κρίση αυτή μπορεί να βαθύνει, καθώς πλησιάζουν οι γαλλικές, ολλανδικές, γερμανικές και ιταλικές εκλογές, μέσα σε μεγάλα οικονομικά προβλήματα για τις περισσότερες χώρες.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

4ο συνέδριο νΚΑ: 21 χρόνια μετά… η ιστορία δεν τέλειωσε ακόμη

21 χρόνια μετά… η ιστορία δεν τέλειωσε ακόμηΤου Μάνου Βασιλείου-Αρώνη

Το 4ο συνέδριο της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση τη βρίσκει να διανύει το 21ο έτος απ’ την ίδρυσή της, ως μετεξέλιξη της ΚΝΕ – ΝΑΡ. Η ανταρσία της ΚΝΕ το ’89 ήρθε να διαψεύσει τα αφηγήματα για το «τέλος της ιστορίας» και να χαράξει έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνον της απογοήτευσης και της συναίνεσης. Την εποχή που κατέρρεε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και οι «από πάνω» ξεχύθηκαν για να πείσουν ότι οι ιδέες του κομμουνισμού διαψεύστηκαν και ότι η ανάγκη της κοινωνίας να ζήσει χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση δεν είναι ρεαλιστική, η ίδρυση του ΝΑΡ και μετέπειτα της νΚΑ άνοιξαν πανιά κόντρα στο ρεύμα. Η φιλοδοξία για την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής στρατηγικής και της επαναστατικής θεωρίας, η προσπάθεια οργάνωσης της πληττόμενης νεολαίας και των εργαζόμενων σε κίνημα ανατροπής, αλλά και η βαθιά πεποίθηση ότι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα απ’ το μέλλον της εκμετάλλευσης που μας ετοιμάζει ο σαπισμένος καπιταλισμός είναι οι αφετηρίες της στράτευσης σε ένα ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την αριστερά και την κοινωνία μέχρι και σήμερα.

Στην ανάπτυξη αγώνων, στις ανατροπές και τους σεισμούς του μέλλοντος ιδιαίτερος είναι ο ρόλος της νεολαίας. Όχι τυχαία, η πληττόμενη νεολαία είχε ρόλο μπροστάρη και πυροδότη στις μεγάλες επαναστάσεις και εξεγέρσεις της ιστορίας. Η πληττόμενη νεολαία έχει εξάλλου άμεση σχέση με το μέλλον, αφού οι αλλαγές και οι αναδιαρθρώσεις θα πλήξουν άμεσα το μέλλον της νέας γενιάς. Σήμερα η νέα εργατική βάρδια είναι αυτή που πλειοψηφικά δουλεύει σε συνθήκες ελαστικής εργασίας και επισφάλειας, στις περιόδους που κάνει διάλειμμα απ’ την ανεργία. Αυτή η συνθήκη από κοινού με το ριζοσπαστισμό μεγάλων κομματιών της νεολαίας, αλλά και τη δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων από μια γενιά που δεν έχει στιγματιστεί από την απογοήτευση που γέννησαν οι ήττες της προηγούμενης, δείχνουν ότι είναι διαρκές στοίχημα για τις δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς να πρωτοστατήσει η νέα γενιά στις μάχες της εποχής μας, προκειμένου να είναι νικηφόρες. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

νΚΑ: Συνέδριο ελπίδας και κομμουνιστικής τομής

Δείτε εδώ φωτογραφίες από το 4ο Συνέδριο της ν.Κ.Α.

Με μεγάλη επιτυχία ξεκίνησαν οι εργασίες του 4ου Συνεδρίου της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση την Παρασκευή 13 Γενάρη στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών και αναμένεται να ολοκληρωθούν σήμερα Κυριακή, με τη διαδικασία ψηφοφορίας για τις θέσεις και την πολιτική απόφαση του Συνεδρίου, καθώς και την εκλογή νέου Κεντρικού Συμβουλίου της οργάνωσης.

Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή που σηματοδοτεί μια ποιοτικά νέα στροφή της ταξικής πάλης, το 4ο Συνέδριο της νΚΑ έρχεται να αναµετρηθεί στα σοβαρά και µε όλες του τις δυνάµεις µε τις προκλήσεις των καιρών, φιλοδοξώντας να συμβάλει στην αναγκαία ανασυγκρότηση των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων, αλλά και ευρύτερα στην υπόθεση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς που θα πηγαίνει τους αγώνες και τα «Όχι» μέχρι τέλους. Το κατάμεστο μεγάλο αµφιθέατρο της Γεωπονικής αποδείχθηκε πολύ µικρό για να χωρέσει το πλήθος των εκατοντάδων νεολαίων (αντιπροσώπων, παρατηρητών και προσκεκληµένων) που έσπευσαν να παρακολουθήσουν την πρώτη μέρα, αναγνωρίζοντας πως η διαδικασία αυτή αποτελεί σημαντικό σταθμό συνολικά για τον κόσμο του αγώνα, για τη νέα γενιά της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αναφοράς.

Μετά από τρεις μήνες πλούσιου προσυνεδριακού διαλόγου, στον οποίο κατατέθηκαν πάνω από 30 κείμενα συμβολής, το Συνέδριο της νΚΑ αναμένεται να αποτελέσει την κορύφωση μίας ζωντανής και πλέριας συζήτησης που προκαλεί έντονο ενδιαφέρον σε ένα ευρύτερο νεολαιίστικο δυναμικό ριζοσπαστικής αναζήτησης.

Στην έναρξη της διαδικασίας την Παρασκευή, ο λόγος δόθηκε στο Σπύρο Χαϊκάλη για την εισήγηση του απερχόμενου Κεντρικού Συμβουλίου, ενώ ακολούθησε η εισήγηση της Πρότασης Θέσεων που καταθέτουν 19 σύντροφοι και συντρόφισσες από τον Νίκο Μαντέλα. Στη διαδικασία παρευρέθηκαν και τοποθετήθηκαν μία σειρά από οργανώσεις με ιδιαίτερη συμβολή στο νεολαιίστικο κίνημα. Πιο συγκεκριμένα χαιρέτησαν κατά αλφαβητική σειρά: η Αριστερή Ανασύνθεση, η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, η Αριστερή Συσπείρωση, η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, η Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου, το ΕΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ), η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας-ΟΕΝ, η ΟΚΔΕ- Σπάρτακος, η Ανασύνθεση ΟΝΡΑ, η αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε και το ΣΕΚ.

Τέλος, σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης, οι εκατοντάδες σύντροφοι και συντρόφισσες που κατέκλυσαν το μεγάλο αμφιθέατρο της Γεωπονικής, τήρησαν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του πολυαγαπημένου συντρόφου Τάκη Τσίτσου, με τη βεβαιότητα πως η μαχητική του στάση ζωής και η ακούραστη στράτευσή του στην υπόθεση της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης θα εμπνέει και θα συντροφεύει το επαναστατικό όραμα της νέας γενιάς.

Εισήγηση και διαδικασίες για συζήτηση, απολογισμό, απόφαση

Το 4ο συνέδριο της νΚΑ ξεκίνησε ιδιαίτερα ελπιδοφόρα την Παρασκευή το απόγευµα με την παρουσίαση της εισήγησης του απερχόμενου γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου από τον Σπύρο Χαϊκάλη. Η εισήγηση περιελάµβανε σηµεία εµβάθυνσης και ανάπτυξης σε σχέση µε τις βασικές στοχεύσεις του συνεδρίου και τους κεντρικούς άξονες συζήτησης του προσυνεδριακού διαλόγου. Παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα από την ομιλία του:

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Συνέδριο ΚΚΕ: Επαναστατική φρασεολογία χωρίς επαναστατική τακτική

Με το κείμενο των Θέσεων, το ΚΚΕ εγκαταλείπει την ρήξη – έξοδο από την ΕΕ οριστικά και αμετάκλητα. Ούτε καν η θέ­ση της αποδέσμευσης «από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία» δεν επαναλαμβάνεται.

Με το κείμενο των Θέσεων, το ΚΚΕ εγκαταλείπει την ρήξη – έξοδο από την ΕΕ οριστικά και αμετάκλητα. Ούτε καν η θέ­ση της αποδέσμευσης «από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία» δεν επαναλαμβάνεται.

Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ: Επαναστατική φρασεολογία χωρίς επαναστατική τακτική

Του Αντώνη Δραγανίγου

Οι θέσεις των Συνεδρίων του ΚΚΕ είναι πάντα ένα γεγο­νός για την Αριστερά. Παρά τις διαφορές παραμένει το πιο μεγάλο και ιστορικό κόμ­μα. Λογικά λοιπόν κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Όμως αν θέλαμε να βάλουμε ένα τίτλο θα λέ­γαμε ότι το πολιτικό κάλεσμα του ΚΚΕ στο λαό είναι… η ενίσχυση του ΚΚΕ! Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στην πολιτική και οργανωτική ενίσχυση του κόμματος.

Στο ολόκληρο το κείμενο των Θέσεων κυ­ριαρχεί η αμυντική ηττοπαθής λογική και αυ­τό εκφράζεται με την επίμονη άρνηση του πο­λιτικού στόχου της ανατροπής της αντεργα­τικής επιδρομής κεφαλαίου – ΕΕ – κυβερνή­σεων. Οι αόριστες αναφορές στην «αντικα­πιταλιστική-αντιμονοπωλια­κήή κατεύθυνση» δεν μετου­σιώνονται σε κανένα πλαίσιο στόχων ρήξης με τις βασικές πλευρές της αστικής πολιτι­κής (χρέος, ΕΕ κλπ). Έτσι, σε συνδυασμό με την παντελή απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής ανα­φοράς στην επαναστατική στρατηγική, αυτό που πραγματικά απομένει είναι ο οικονομι­κός / συνδικαλιστικός αγώνας (που ούτε για αυτόν διατυπώνεται κάποιο συνεκτικό πλαί­σιο), και η «ενίσχυση του ΚΚΕ». Η πλήρης διάσπαση τακτικής-στρατηγικής, οικονομικού –πολιτικού αγώνα είναι η βάση του ρεφορμι­σμού του ΚΚΕ. Τέλος, σύμφωνα με τις Θέ­σεις, όλες οι άλλες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς τσουβαλιάζονται συλλήβδην ως εχθρικές δυνάμεις μαζί με τον ταξικό εχθρό. Καμιά λογική κοινής δράσης απέναντι στον ταξικό αντίπαλο.

Το ΚΚΕ, οχτώ χρόνια μετά το 2008 και τον Αρμαγεδδώνα που ξέσπασε με την Lehman Brothers, εξακολουθεί να μην βλέ­πει «καπιταλιστική κρίση», δομική, με ιστορι­κό χαρακτήρα. Υπάρχει βεβαίως, «επιβράδυν­ση του ρυθμού ανάπτυξης της διεθνούς καπι­ταλιστικής οικονομίας την τελευταία 3ετία», (Θέση 1, σελ 5), «διεθνής συγχρονισμός της περιοδικής εκδήλωσης της κρίσης υπερσυσ­σώρευσης» (σελ 6), αλλά όχι συνολική κα­πιταλιστική κρίση. Γιατί αυτή η σύγκρουση με την πραγματικότητα; Πάντως αν ένα κόμ­μα πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε μια φάση του περιοδικού κύκλου «κρίση – ανάπτυξη» του καπιταλισμού, τότε η γραμμή και η λογική, «να αντέξουμε στην κρίση, για να ανασάνου­με στην ανάπτυξη», προχωράει πιο εύκολα. Ο συνολικός ανατρεπτικός αντικαπιταλιστικός αγώνας χάνει την επιτακτικότητά του. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η ιστορία πετά το γάντι – θα το σηκώσουμε το 2017;

Γιώργος Παυλόπουλος

Το 2017, λοιπόν, όλα δείχνουν ότι ο κλονισμός του παλιού συστήματος, του «υπαρκτού καπιταλισμού» σε όλες του τις εκδοχές, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.

Το 2017, λοιπόν, όλα δείχνουν ότι ο κλονισμός του παλιού συστήματος, του «υπαρκτού καπιταλισμού» σε όλες του τις εκδοχές, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.

Το 2017, η χρονιά του πεπρωμέ­νου της Ευρώπης». Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που επέλεξε το γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ για το νέο έτος, σημει­ώνοντας τα εξής σε άρθρο στην ιστοσελίδα του: «Το 2016 υπήρξε αρκετά κακό για την ΕΕ: Τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες, ψήφος των Βρετανών υπέρ της αποχώρη­σης, διαμάχη για την εμπορική συμφωνία CETA, παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουρ­γού Ρέντσι, εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Ακόμη όμως και μετά από ένα τέτοιο Annus Horribilis, είναι γεγονός ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε ακόμη χει­ρότερα. Κι αυτό ακρι­βώς θα μπορούσε να συμβεί το 2017».

Οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις δεν απέ­χουν πολύ από την πραγματικότητα. Ει­δικά στην Ευρώπη, εάν η χρονιά που τε­λειώνει επιφύλασσε στο πολιτικό κατεστημένο και τις κοινωνί­ες δυσάρεστες, στην πλειοψηφία τους, εκ­πλήξεις, αυτή που ξεκινά είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει αλλεπάλληλα σοκ και μεγά­λες ανατροπές.

Σε πολιτικό επίπεδο, άλλωστε, το 2017 θα σφραγιστεί ούτως ή άλλως από έναν εκλογικό μαραθώνιο. Η …προθέρμανση γί­νεται με την εκλογή του νέου προέδρου της Ευρωβουλής, όπου, για πρώτη φορά, οι δύο μεγαλύτερες και παραδοσιακές ομάδες, ΕΛΚ και Σοσιαλιστές, έσπασαν το «σύμφω­νο συνεργασίας» τους το οποίο προέβλεπε εναλλαγή και σχεδόν ισότιμη μοιρασιά όλων των αξιωμάτων – με το επιχείρημα (από την πλευρά των δεύτερων) ότι οι πολίτες τους έχουν ουσιαστικά ταυτίσει, με αποτέλεσμα να αναζητούν αλλού εναλλακτικές λύσεις.

Η συνέχεια θα δοθεί στις 15 Μαρτίου, με τις βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία. Στη χώρα δηλαδή όπου, σύμφωνα τουλά­χιστον με τις δημοσκοπήσεις, το ακροδε­ξιό και ρατσιστικό Κόμμα Ελευθερίας, του Γκέερτ Βίλντερς, προηγείται με ποσοστό που ξεπερνά το 35%, έναντι 25% για το κόμμα του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε και γύρω στο 10% για τους συγκυβερνώντες Εργατι­κούς του προέδρου του Γιούρογκρουπ και πιστού συμμάχου του Βερολίνου και του Σόιμπλε, Γερούν Ντάιζελμπλουμ. Προφα­νώς δε, εφόσον τα προγνωστικά επιβεβαι­ωθούν, ο Βίλντερς δεν αποκλείεται να κλη­θεί να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση σε μια χώρα η οποία συγκαταλέγεται στους ισχυρούς της ΕΕ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα έρχεται η σειρά του …κυρίως μενού, καθώς στις 23 Απριλίου και τις 7 Μαΐου διεξάγονται οι δύο γύροι των προεδρικών (και βουλευτι­κών) εκλογών στη Γαλλία. Η επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, δεν κρύ­βει ότι έχει βάλει στόχο το Μέγαρο των Ηλυ­σίων. Και η αλήθεια είναι ότι σήμερα οι συν­θήκες είναι πολύ διαφορετικές και ευνοϊκές γι’ αυτήν σε σύγκριση με τις αντίστοιχες που επικρατούσαν το 2002, όταν ο πατέρας της είχε κάνει την έκπληξη πετώντας έξω από το δεύτερο γύρο τον Λιονέλ Ζοσπέν, για να συντριβεί όμως εξαιτίας της συσπείρωσης του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» γύ­ρω από τον Ζακ Σιράκ.

Σχεδόν την ίδια περίοδο είναι πολύ πι­θανό να στήνονται κάλπες και στην Ιταλία, έστω κι αν ο επίσημος προγραμματισμός προβλέπει εκλογές το 2018. Όλοι παραδέ­χονται, άλλωστε, ότι η κυβέρνηση που προ­έκυψε μετά την ήττα Ρέντσι στο δημοψήφι­σμα και την παραίτησή του είναι ασταθής και δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα με τα τε­ράστια προβλήματα της χώρας, σε όλα τα επίπεδα – πολύ περισ­σότερο καθώς Βρυ­ξέλλες και Βερολίνο ασκούν ασφυκτικό πρέσινγκ στη Ρώμη γύρω από την υπόθε­ση της διάσωσης πολλών μεγάλων τραπε­ζών της χώρας.

Το φινάλε θα γραφεί –θεωρητικά και ενώ είναι πολύ πιθανό να έχουν μεσολαβήσει έκτακτα γεγονότα και σε άλλες χώρες, όπου οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά εύθραυστες– στη Γερμανία το Σεπτέμβριο. Εκεί όπου ψη­φοφόροι, κεφάλαιο και πολιτικό κατεστημέ­νο, αφού αποτιμήσουν τα αποτελέσματα των εκλογών που θα έχουν προηγηθεί και τις τά­σεις που έχουν καταγραφεί, θα κληθούν να δώσουν κατεύθυνση στην ευρωπαϊκή υπερ­δύναμη και μαζί στο οικοδόμημα της ΕΕ και του ευρώ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: