Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 8.10.2017 | Αφιερώματα στον Τσε και την Καταλονία

Τσε Γκεβάρα: Η επαναστατική νιότη είναι παντοτινή!

Διαβάστε σε αυτό το φύλλο – Κατεβάστε το σε μορφή PDF: 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ Της επαναστατικής νιότης το αιώνιο χαμόγελο|Μ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ, «Ένα, δύο, τρία πολλά Βιετνάμ»|Γ. ΕΛΑΦΡΟΣ,  Ο Τσε και η σοσιαλιστική οικονομία και οικοδόμηση|Δ. ΚΑΛΤΣΩΝΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ «Βάστα Τσίπρα» λέει ο Γερούν-δρόμους ανατροπής ψάχνει ο λαός|Γ. ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ, Το «στύψιμο» του λαού βγάζει… μέρισμα|Δ. ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ, Ξύλο α λα ισπανικά από ΜΑΤ σε διαδηλωτές, SOS, Πεντάγωνο καλεί Αθήνα|Γ. ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ, Αποκαλύψεις: Η Χρυσή Αυγή είναι ο αρχηγός της»|Γ. ΦΩΤΙΟΥ

Η διαπάλη εθνικού-ταξικού στην Καταλονία|Γ. ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ: Η διάρκεια της νηνεμίας, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ: Μια «Μικρή Αβάνα» στην Αττική, Πλειστηριασμοί: Στο σφυρί η λαϊκή περιουσία ελέω αξιολόγησης|Κ. ΒΑΣΣΟΥ, Μ. ΜΠΙΚΑΚΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ Καταλονία, οι δύο όψεις: Αυτή η «ρωγμή» δεν θα κλείσει εύκολα|Γ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Η πάλη για αυτοδιάθεση από εργατική σκοπιά|Α. ΔΡΑΓΑΝΙΓΟΣ, Ο Ευρω-φαρισαϊσμός καλύπτει τον Ημι-φρανκισμό|Δ. ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ, Κόμματα: Ο πρόεδρος, το ΚΚΕ, οι φρανκιστές καιοι «άλλοι»|Γ. ΤΣΑΝΤΙΚΟΣ, Παρακαταθήκη η αντίσταση του λαού της Καταλονίας|Β. ΜΟΣΧΟΣ, Ανταπόκριση: ο λαός στους δρόμους, παρά την καταστολή και τις απειλές|Δ. ΑΜΠΑΤΗΣ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο έσπασαν μαζικά και από τα κάτω την «αξιολόγηση» και την απεργοσπασία|ΣΤ. ΓΚΟΤΣΗΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ Βιομηχανία φαστ-τρακ απελάσεων στην Κρήτη|Γ. ΜΟΥΡΜΟΥΡΗΣ, Σκοτ: ξανά όλοι στη δουλειά μέχρι νεωτέρας|Ν. ΞΗΡΟΥΔΑΚΗΣ, Μύθος ότι δεν υπάρχουν δικαιώματα των φαντάρων, Αλληλεγγύη μέχρι την αποφυλάκιση στον αγώνα του Στρ. Δασκαρόλη|Κ. ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ, Ελληνικό: Δεν υπερασπιζόμαστε Θερμοπύλες!|Π. ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ,

ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ Από το γονάτισμα στον εθνικό ύμνο… στον αθλητισμό των «από τα κάτω»|ΣΤ. ΔΡΙΤΣΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Στον Καζούο Ισιγκούρο το Νόμπελ Λογοτεχνίας|Μ. ΤΖΙΑΝΤΖΗ

ΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ Ίστβαν Μέσαρος: «Έφυγε» ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές|Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ

ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ Στη φόρα η γερμανική απάτη με τα ντιζελοκίνητα αυτοκίνητα

Advertisements

Διαβάστε στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 15 Οκτώβρη 2017

.: ​Τσίπρας τοπ-γκαν Τραμπ και κεφαλαίου  Στις ΗΠΑ για νέα «αγορά του αιώνα» και σφήνα στην Τουρκία

 

Τσίπρας τοπ-γκαν Τραμπ και κεφαλαίου

Στις ΗΠΑ για νέα «αγορά του αιώνα» και σφήνα στην Τουρκία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Πρωτοφανές κίνημα ανυπακοής κατά κυβερνητικής «αξιολόγησης»|Δ. ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ

Άσε το «σουλτάνο»-εγώ είμαι εδώ!|Γ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Μαζική καταδίκη της δολοφονικής επίθεσης των ΜΑΤ στο Βελλίδειο|Γ. ΚΡΕΑΣΙΔΗΣ

Κάλπικες τηλεμαχίες και φυγομαχίες στην «κεντροαριστερά»|Α. ΚΥΡΙΤΣΗΣ

Όταν ο «τρόμος» αλλάζει πρόσωπο στο Eurogroup|Δ. ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ

ΕΙΚΟΝΟΚΛΑΣΤΕΣ

Αντιλαϊκή αναδιάρθρωση στις τράπεζες|ΟΒ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΤΟΥ ΝΑΡ

Κόκκινα δάνεια, διάτρητη προστασία, απολύσεις

ΠΡΙΝΗΔΟΝ

Ένας χρόνος χωρίς το σύντροφο Χρίστο Μπίστη|Α. ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ

Από σπόντα, Πίσω από τις κάμερες, Σχόλια στο ημίΦΩΣ

Θανάσης Σκαμνάκης: Μια περίληψη του κόσμου

Μαριάννα Τζιαντζή: Εισπράκτορας; What is this?

Διονύσης Ελευθεράτος: Α, ώστε οι Καταλανοί είναι παρτάκηδες…

Λεωνίδας Βατικιώτης: ΗΠΑ, Ισραήλ: Τα πυρηνικά του Ιράν ήταν μόνο η αφορμή…

ΑΠΟΨΕΙΣ

Εθνική «αποσύνθεση» στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης|Π. ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ

Νέες περικοπές στον προϋπολογισμό|Γ. ΦΩΤΙΟΥ

Ταυτότητα φύλου: μισό βήμα μπροστά, πολλά βήματα πλαγίως|Γ. ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Εκτός της ταυτότητας υπάρχει και η ανισότητα|Ε. ΓΗΡΑ

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ

Άνοιξε δρόμους η διημερίδα του ΝΑΡ|Γ. ΕΛΑΦΡΟΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Νέα φασιστική επίθεση κατά μεταναστών εργατών στον Ασπρόπυργο|Ι. ΚΑΡΔΑΡΑ

Μόρια: πεθαίνοντας στο κολαστήριο της Ε.Ε.|Ν. ΜΑΝΑΒΗΣ

Ταξί: νομοσχέδιο «ίσων αποστάσεων» φέρνει η κυβέρνηση|Ν. ΝΙΑΡΧΑΚΟΣ (μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτοαπασχολούμενος σε ταξί)

Πολύγυρος: Δικαστικές πλάτες στην ασυδοσία της αστυνομίας|ΣΤ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΣ

Κυβέρνηση και ΜΑΤ κατά φοιτητών|ΣΤ. ΔΡΙΤΣΑΣ

Αντιδημοκρατική θωράκιση του Πανεπιστημίου ΑΕ|Γ. ΤΡΑΧΑΝΑΣ

Η νΚΑ στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών

ΚΙΝΗΣΗ ΙΔΕΩΝ

Οι «Αήττητοι ηττημένοι» του Γιάνη Βαρουφάκη|Θ. ΒΟΥΡΕΚΑΣ

Αναρχία και… προκατάληψη|Γ. ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ, ΔΑΥΙΔ ΜΑΛΤΕΖΕ: «Η εξουσία κάνει πολέμους»

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ο «Φάρος» έρχεται να φωτίσει τα πιο τρικυμιώδη γεγονότα της ζωής μας|Ε. ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΥ

ΔΙΕΘΝΗ

Έτοιμος για… καταλανική υποχώρηση ο Πουτζντεμόντ|Γ. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Γάμος από ανάγκη για Χαμάς και Φατάχ|Α. ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ

 

Εκδήλωση παρουσίασης των Θέσεις για το 4ο συνέδριο του ΝΑΡ | Κυριακή 15/10, Κινημ. «Αλέξανδρος», 6.30μμ

Εικόνα

Απόφαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (24.9.2017)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΑΝΤΑΡΣΥΑ 24/9/17

  1. Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνεδριάζει σε μια κρίσιμη συγκυρία γεμάτη δυνατότητες για την αντικαπιταλιστική Αριστερά και το κίνημα συνολικά στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς

Από την μια μεριά βρισκόμαστε μπροστά στην συνέχιση / κλιμάκωση της επίθεσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ στον λαό, με «άξονα» την εφαρμογή των μέτρων της δεύτερης και το άνοιγμα της τρίτης αξιολόγησης, με  αφήγημα την «επιστροφή στην κανονικότητα», δηλαδή την προκλητική ανακήρυξη σε «κανονικότητα» της διατήρησης και του βαθέματος της μνημονιακής βαρβαρότητας.

Από την άλλη η γενική κατάσταση του καπιταλισμού δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ δεν δείχνει σημάδια υγείας και αντίθετα βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα μιας νέας ύφεσης, ενώ οι αντιθέσεις μέσα στους κόλπους των ιμπεριαλιστικών κέντρων δυναμώνουν. Αυτό είναι το γενικό περίγραμμα της περιόδου.

Α.        Για την διεθνή κατάσταση

  1. Ένα περίπου χρόνο μετά την ανάδειξη Τραμπ στις ΗΠΑ, κλιμακώνεται η πολεμοκάπηλη πολιτική απέναντι σε όποια χώρα θεωρεί αντίπαλο. Βενεζουέλα, Β. Κορέα, Ιράν έχουν μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ, με τελευταίο δείγμα την ανατριχιαστική ομιλία του Τραμπ στην ΓΣ του ΟΗΕ. Μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις οξύνονται. Οι αμφιβολίες για την οικονομική πολιτική, για την ουσία της πολιτικής «Αmerica first», της δυνατότητας να εφαρμόσει πολιτικές «προστατευτισμού» -όπως υποσχόταν- στην εποχή της καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», η ευστάθεια του πολιτικού συστήματος, οι σχέσεις με την ακροδεξιά, αλλά και η εξωτερική πολιτική  (απόσυρση από την συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, όξυνση της επιθετικής ρητορικής στα «ανοιχτά μέτωπα» με Ρωσία, Βόρεια Κορέα, Κίνα, Ιράν κλπ) οξύνουν τις αντιθέσεις στους κόλπους του αμερικάνικου κεφαλαίου ενώ δεν δείχνουν έως τώρα να μπορούν να εδραιώσουν την ηγετική θέση του αμερικάνικου καπιταλισμού στο παγκόσμιο σύστημα.

Πολύ επικίνδυνη παραμένει η κατάσταση και στην Μ. Ανατολή. Η διαφαινόμενη οριστική ήττα και κατάρρευση του ISIS, και η εμπλοκή του ιμπεριαλιστικού παράγοντα οδηγεί σε νέους ανταγωνισμούς: φέρνει πιο κοντά την αντιπαράθεση ανάμεσα στα κράτη και τους συνασπισμούς κρατών που πολεμάνε στο Ιράκ και την Συρία για το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, ενισχύοντας και όχι αδυνατίζοντας τον πολεμικό κίνδυνο! Άλλωστε τα μέτωπα στην περιοχή (απομόνωση του Κατάρ, πόλεμος στην Υεμένη κλπ) παραμένουν ενεργά. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υποστηρίζει το δικαίωμα του Κουρδικού λαού στην αυτοδιάθεση και συγκρούεται με όλες τις δυνάμεις που εκβιάζουν για να αναβληθεί το δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν

Συνολικά ο πολεμικός κίνδυνος αυξάνεται και οι παγκόσμιοι εξοπλισμοί κλιμακώνονται, εξέλιξη που υπογραμμίζει την ανάγκη οικοδόμησης ενός πλατιού, μαχητικού, διεθνιστικού και αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος, για την ειρήνη, την αλληλεγγύη και την ισότιμη συνεργασία των λαών, στο Αιγαίο, την Αν. Μεσόγειο, την Ευρώπη και όλο τον κόσμο

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η κρίση της ΕΕ, με κορυφαίο σύμπτωμα το BREXIT, κάθε άλλο παρά έχει ξεπεραστεί. Οι κυρίαρχες δυνάμεις προσανατολίζονται σε ενίσχυση της ολοκλήρωσης του ιμπεριαλιστικού πυρήνα, την βαθύτερη θεσμοποίηση της καπιταλιστικής επίθεσης (θέσπιση υπουργού οικονομικών), την γενικευμένη επιτροπεία για όλους, τις «πολλαπλές ταχύτητες», την στρατιωτικοποίηση της ΕΕ. Για αυτό το αντιΕΕ ρεύμα θα ενισχύεται και η συμβολή μας σε αυτή την μάχη αποκτά καθοριστική σημασία.

Οι «λύσεις» που προτείνει η αστική τάξη έχουν συνήθως γρήγορη «ημερομηνία λήξης». O Μακρόν προβλήθηκε ως ο άλλος «σωτήρας» – πρότυπο, για τον καπιταλισμό και την ΕΕ. Όμως η δημοτικότητα του καταρρέει, και η εργατική αντίσταση δυναμώνει όπως έδειξε η γενική απεργία και οι μαζικές διαδηλώσεις της 12 Σεπτέμβρη.. Οι μαζικές και μαχητικές διαδηλώσεις  στο Αμβούργο ενάντια στη Σύνοδο των G20 το καλοκαίρι, δείχνουν την δυνατότητα μιας νέας ανόδου των αντιστάσεων. Αλλά και στην άλλη όχθη, στις ΗΠΑ, είναι χαρακτηριστικό ότι η φασιστική πρόκληση στο Σαρλότσβιλ τον Αύγουστο με τη δολοφονία της Χέδερ Χάγιερ έβγαλε στους δρόμους ένα μαχητικό, ενωτικό αντιφασιστικό κίνημα, όπου για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες μαζικά συνδικάτα παίζουν πρωτοποριακό ρόλο (πχ το συνδικάτο των λιμενεργατών του Σαν Φρανσίσκο).

Σαν αποτέλεσμα των παραπάνω τα κυρίαρχα έως τώρα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού στην Ευρώπη  διέρχονται μια βαθιά κρίση χωρίς, όμως, οι αστικές δυνάμεις να παραιτούνται από την στρατηγική των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» και τομών, δηλαδή των διαρκών αντιλαϊκών τομών  που κλιμακώνονται (όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στη Γαλλία). Η ιδεολογική επίθεση του συστήματος, με πρόσφατο παράδειγμα, την αντικομουνιστική υστερία ταύτισης ναζισμού-κομμουνισμού, έχει ως στόχο να προλάβει στην γέννησή τους τα ριζοσπαστικά ρεύματα που μπορεί να γεννηθούν. Σε κάθε περίπτωση μόνο η ισχυρή ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος και μιας αντικαπιταλιστικής αριστεράς που αμφισβητεί την κυρίαρχη αστική πολιτική μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο για ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαιρετίζει τις κινητοποιήσεις στην Καταλονία και σε όλο το ισπανικό κράτος που υπερασπίζονται το δημοψήφισμα από τη σκοπιά της εξυπηρέτησης των λαϊκών αναγκών και της ανεξαρτησίας από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, απέναντι στην καταστολή του Ραχόι και την πολιτική της ΕΕ. Η κρίση γύρω από το δημοψήφισμα στην Καταλονία είναι άλλη μια επιβεβαίωση της αδυναμίας των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων να σταθεροποιήσουν την κατάσταση.

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

  1. Η πολυδιαφημισμένη από την κυβέρνηση «έξοδος στις αγορές» του καλοκαιριού στην πραγματικότητα ανέδειξε ανάγλυφα τα προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού και της διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ. Με επιτόκιο 0,3% χαμηλότερο απ’ ότι απέσπασε ο Σαμαράς λίγο πριν την κατάρρευσή του, θα χρειαστούν, σύμφωνα με τα αστικά επιτελεία, τριάντα χρόνια μνημονιακής βαρβαρότητας για να φτάσουν σε επιτόκια που θα κάνουν το ελληνικό χρέος «βιώσιμο». Οι ρυθμοί ανάπτυξης σέρνονται κοντά στο μηδέν, ενώ τα οικονομικά νούμερα δεν βγαίνουν (υστέρηση 2 δισ στους φόρους, ιλιγγιώδης αύξηση του ιδιωτικού χρέους προς τράπεζες, ταμεία κλπ), εξέλιξη που φέρνει πιο κοντά τα βαριά αντιλαϊκά μέτρα που προβλέπονταν για το 2019 και το 2020.

Η κυβέρνηση έχει ανάγει σε ουσιαστικό πυρήνα της πολιτικής της την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων των δύο πρώτων αξιολογήσεων και τις διαπραγματεύσεις για την τρίτη, με βασικά σημεία:

α) Τις  αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο, με ριζική αλλαγή του τρόπου κήρυξης των απεργιών, που ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα στην απεργία, την μείωση της συνδικαλιστικής προστασίας, καθώς και μέτρα αλλαγής του «θεσμού της διαιτησίας» (μέχρι την Άνοιξη).

β) Την καταιγίδα των ιδιωτικοποιήσεων με γενικό ξεπούλημα  σε ΕΑΒ, ΕΛΒΟ, ΔΕΣΦΑ, την ΕΓΝΑΤΙΑ, ΟΛΘ αλλά και άλλα μεγάλα λιμάνια και μαρίνες, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΔΕΗ / ΑΔΜΗΕ,  ΕΥΑΘ / ΕΥΔΑΠ, μεγάλα ακίνητα κλπ..

γ) Την  επέκταση, γενίκευση και εμπέδωση της επισφαλούς-προσωρινής εργασίας που, μέσα από διάφορα προγράμματα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, επιδιώκει να «καμουφλάρει» την ανεργία.

δ) Τις αλλαγές στο δημόσιο με  πυρήνα τους  το προχώρημα της «αξιολόγησης» δηλαδή του συστήματος ελέγχου, τρομοκράτησης και διαρκούς διάσπασης των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και των απολύσεων, πρώτα από όλα συμβασιούχων

ε) Τις αλλαγές στην πρόνοια, με την τρόικα να έχει βάλει στο στόχαστρο  τα επιδόματα των πολύτεκνων, των μακροχρόνια ασθενών και των άλλων εξαιρετικά ευάλωτων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

στ) Εξαιρετικά κρίσιμες και με μεγάλη πολιτική σημασία είναι οι αλλαγές που δρομολογούνται στο σύνολο της εκπαίδευσης, με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, την επικαιροποιημένη Έκθεση του ΟΟΣΑ, τα παραδοτέα των μνημονίων και την πλήρη συναίνεση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ κλπ. Συνιστούν μια τεράστια αντιδραστική τομή βάθους. Πρόκειται για το σύνολο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που είχε αναχαιτιστεί με τους αγώνες και προωθεί γοργά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με το χρονοδιάγραμμα των παραδοτέων του 2015.

ζ) Στο χώρο και το περιβάλλον όλα γίνονται βορρά στα χέρια των επενδυτών. Τα τερατουργήματα  στο ελληνικό και η δολοφονική «επένδυση» στις σκουριές, οι φαραωνικές «τουριστικές επενδύσεις» και η εξάντληση των φυσικών πόρων, η επέλαση των ανεμογγενητριών σε κάθε βουνό και –πάνω από όλα οι  επερχόμενες γεωτρήσεις και εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, την Κρήτη κλπ είναι μερικά μόνο δείγματα της καταστροφικής πολιτικής «πρώτα οι επενδύσεις», που εφαρμόζει η κυβέρνηση με τα χειροκροτήματα της ΝΔ και του ΣΕΒ. Η   σημασία της πάλης για την προστασία του περιβάλλοντος αναβαθμίζεται και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα αναλάβει σχετικές πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα.

η) Σοβαρή είναι η όξυνση της συνολικής οικονομικής βίας ενάντια στον λαό. Η όποια προστασία της πρώτης κατοικίας παρέχει ο νόμος Κατσέλη τελειώνει το 2017. Ο συνδυασμός αυτός με το αίσχος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, οι εκατοντάδες χιλιάδες πλέον κατασχέσεις λογαριασμών δημιουργούν μια αφόρητη κατάσταση για την μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης και του λαού. Χρειάζεται όξυνση της πάλης απέναντι στην μαύρη συμμαχία κυβέρνησης-τρόικα-τραπεζιτών και  μαχητικά δράση για να γίνει πράξη το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»!

θ) Τέλος εκτός από τα μέτρα που συζητιούνται τώρα είναι και όλα τα τραγικά που έχουν ήδη ψηφιστεί και δεν πρέπει να θεωρήσουμε την μάχη για να ανατραπούν τελειωμένη. (μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων, ασφαλιστικό κλπ). Πόσο μάλλον που πιθανότατα έχει ήδη συμφωνηθεί τα μέτρα αυτά να έρθουν νωρίτερα, ήδη από το 2018. Επομένως η μάχη αυτή είναι μπροστά μας,

ι) Ο αντεργατικός κατήφορος της κυβέρνησης εκφράζεται και με την επίθεση στους πρόσφυγες τις απελάσεις, την ακύρωση της μετακίνησής τους προς τις χώρες της ΕΕ, την απομάκρυνσή τους από τις πόλεις, την ανοιχτή μετατροπή των camps σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς παροχή υπηρεσιών.

Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής η κυβέρνηση συνεχίζει την  επικίνδυνη πολιτική ευθυγράμμισης με ΗΠΑ / ΝΑΤΟ ΕΕ και τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ, με στόχο την

 αναβάθμιση της θέσης και του ρόλου της ελληνικής ολιγαρχίας στην διεκδίκηση των ενεργειακών πόρων και των δρόμων μεταφοράς τους στην ευρύτερη περιοχή.. Παρά τα μνημόνια και την συντριβή του λαού διατηρεί τις πολεμικές δαπάνες στο 2% του ΑΕΠ πολύ πάνω από το μέσο όρο όλων των χωρών του ΝΑΤΟ!!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ

  1. Με βάση τα παραπάνω η πολιτική συγκυρία ενέχει σοβαρούς κινδύνους αλλά και δυνατότητες. Το προχώρημα χωρίς αντιστάσεις της ευρωμνημονιακής βαρβαρότητας έχει τον κίνδυνο μιας βαθύτερης ήττας του εργατικού κινήματος. Αλλά από την άλλη η ύπαρξη μεγάλων τμημάτων των εργαζόμενων που δεν συμβιβάζονται με την κατάσταση αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση. Έτσι η δράση μας για το επόμενο διάστημα εδράζεται  σε τρεις βασικές εκτιμήσεις:

Πρώτον: η οικονομική κατάσταση δεν σταθεροποιείται παρά το κυβερνητικό success story, και η φτωχοποίηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων συνεχίζεται και μεγαλώνει, μετά από 7 χρόνια μνημονιακής επίθεσης.

Δεύτερο: η επίθεση θα κλιμακωθεί και η φθορά της κυβέρνησης είναι αναπόφευκτη, χωρίς όμως να έχει σε καμία περίπτωση «τελειώσει» η δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ να συσπειρώσει τμήμα των δυνάμεών του.

Τρίτο: οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν είναι «τελειωμένοι» και ακίνητοι. Αντίθετα. Υπάρχει ρεαλιστική δυνατότητα για μια αλλαγή των συσχετισμών προς τα αριστερά, καθώς υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που θέλουν να παλέψουν, αν και δεν μπορούν  να βρουν εύκολα τρόπους να εκφραστούν αγωνιστικά, και παράλληλα αναζητούν πολιτική απάντηση κατεύθυνση της αριστεράς της ανατροπής, χωρίς να τους καλύπτει η ρεφορμιστική αριστερά ΚΚΕ και ΛΑΕ.

Άρα με βάση τα παραπάνω και για το επόμενο διάστημα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσανατολίζεται στα παρακάτω:

  1. Πολιτικός μας στόχος για την περίοδο είναι να ενταθεί η πάλη ενάντια στα ευρωμνημόνια και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, να ηττηθεί και τελικά να ανατραπεί η επίθεση της κυβέρνησης και κάθε κυβέρνηση που ακολουθεί την αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική με τη δύναμη του λαϊκού ξεσηκωμού, να βαθύνει η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και όλου του πολιτικού συστήματος. Να συμβάλλουμε με την παρέμβασή μας ώστε να στραφεί ο κόσμος προς τα αριστερά, με βαθύτερη συνειδητοποίηση των αιτιών της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, ανώτερη σχετικά με τα προηγούμενα χρόνια οργάνωση του λαού, προσέγγιση των ιδεών και του προγράμματος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Το επιχείρημα, που ακούγεται όλο και πιο πολύ, ότι ο αγώνας για την ανατροπή της αντιδραστικής πολιτικής και της κυβέρνησης οδηγεί στον Μητσοτάκη, είναι ένα ακόμα δείγμα του κυβερνητικού κατήφορου. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την ίδια βάρβαρη πολιτική με της ΝΔ. Η πολιτική του, που ασκείται στο όνομα της αριστεράς, είναι αυτή που ανοίγει τον δρόμο στην ΝΔ, από την οποία  ζητάει «εθνική συναίνεση» για το χρέος και δημιουργεί προϋποθέσεις μιας ευρύτερης διαδικασίας «εθνικής ενότητας». Ο λαός θα γυρίζει την πλάτη και στους δύο και στα ψεύτικα διλήμματα τους, «στηρίξτε Τσίπρα να μην έρθει ο Μητσοτάκης».

Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ / ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΡΗΗΞΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ.

  1. Υπάρχουν σοβαρές δυνατότητες ανάπτυξης των αγώνων το επόμενο διάστημα Η μεγάλη κινητοποίηση των ΟΤΑ το αποδεικνύει, όπως και οι άλλες αγώνες του τελευταίου εξαμήνου.

Σαν βασικά μέτωπα μπορούν να θεωρηθούν:

  • Η μάχη ενάντια στην κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, της επισφάλειας και της ελαστικής εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Για μόνιμη και σταθερή δουλειά, μαζικές προσλήψεις, ενάντια στις απολύσεις των συμβασιούχων.
  • Για αυξήσεις στους μισθούς με άμεση επαναφορά στα 751 κατώτερο μισθό, ΣΣΕ, και πλήρη εργασιακά δικαιώματα για την νέα γενιά με κατάργηση του αίσχους να πληρώνεται η νεολαία με χαμηλότερο μισθό, ενάντια στην απλήρωτη εργασία, τις αποολύσεις και την εργοδοτική αυθαιρεσία.
  • Ενάντια στις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και την επέλαση του κεφαλαίου στον δημόσιο χώρο και το περιβάλλον, για εθνικοποιήσεις χωρίς αποζημίωση και εργατικό λαϊκό έλεγχο των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας
  • Ενάντια στην αξιολόγηση και τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις στο δημόσιο

– Ενάντια στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς τις κατασχέσεις και την οικονομική βία ενάντια στον λαό, με πλήρη προστασία της λαϊκής περιουσίας και γενναία σεισάχθεια των χρεών των λαϊκών στρωμάτων.

  • Παλεύουμε για μια αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο, που θα συνδυάζει τη γενική παιδεία, με επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις με βάση τις κοινωνικές λαϊκές ανάγκες, θα καλλιεργεί την κριτική – δημιουργική σκέψη ενάντια στην πειθάρχηση και την υποταγή, για πραγματική δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης σε μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

 

  1. Αναπτύσσουμε το επόμενο διάστημα την δράση μας στην αντιφασιστική, αντιρατσιστική πάλη με άξονα την απαίτηση για καταδίκη σε ισόβια της ναζιστικής δολοφονικής συμμορίας και αιχμή το κλείσιμο των γραφείων της. Απαιτούμε ανοιχτά σύνορα και πόλεις για τους πρόσφυγες, να καταργηθεί η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, να σταματήσουν οι ρατσιστικές επθέσεις και η ισλαμοφοβία. Ενισχύουμε τις ενωτικές μας πρωτοβουλίες που καταφέρνουν να συσπειρώνουν όχι μόνο τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά πολύ ευρύτερα κομμάτια του κινήματος και της μαχόμενης αριστεράς, αξιοποιώντας τη θετική εμπειρία από τις διαδηλώσεις της 18η Μάρτη και το 2ημερο αντιφασιστικών διαδηλώσεων για την επέτειο της δολοφονίας του Φύσσα στις οποίες αποφασιστικό ρόλο έπαιξαν οι συλλογικότητες στις οποίες δρουν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΣΥΠΡΟΜΕ, ΚΕΕΡΦΑ).

– Πρωτοστατούμε στην αντιΕΕ πάλη, συμβάλλοντας και στη δράση της ΔΙΕΕΞΟΔΟΥ.  Συμβάλλουμε το αίτημα της εξόδου από την ΕΕ να γίνεται υπόθεση των λαϊκών στρωμάτων, δένουμε κάθε διεκδίκηση με το κομβικό αυτό στόχο, συμβάλλουμε στο άπλωμα και την ενίσχυση της ΔΙΕΕΞΟΔΟΥ και με νέες δυνάμεις.

– Επιδιώκουμε σταθερά την ανάπτυξη της  αντιπολεμικής, αντιιμπεριαλιστικής, διεθνιστικής δράσης

 Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο χρονικό διάστημα πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες συμβολής στην πάλη του λαού και της νεολαίας πάνω σε αυτά τα βασικά μέτωπα, στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στα πλαίσια της λογικής του «αγωνιστικού μετώπου ρήξης ανατροπής». Με έμφαση στην θετική διεκδίκηση βελτίωσης της θέσης των εργαζόμενων, στην σύνδεση των διεκδικήσεων με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, την από τα κάτω συγκρότησης σε ρήξη με τον υποταγμένο κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, στις μαχητικές μορφές δράσης, αξιοποιώντας τόσο την θετική εμπειρία από σημαντικούς αγώνες που ξέσπασαν (ΟΤΑ, Ναυτεργάτες), όσο και την αρνητική εμπειρία των τελευταίων χρόνων, όταν ο σχεδιασμός και η οργάνωση των αγώνων έμενε τελικά στα χέρια της γραφειοκρατίας..

Χρειαζόμαστε εκείνη την συσπείρωση δυνάμεων, εκείνα τα «κέντρα αγώνα», και τελικά ένα ενιαίο «κέντρο αγώνα» που θα δίνουν έναν άλλο βηματισμό στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, θα δίνουν διέξοδο στον κόσμο που θέλει να παλέψει.

  • Κρίσιμο ζήτημα είναι η ενότητα των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο εργατικό κίνημα. Κρίκος για αυτό η συγκρότηση της συνδικαλιστικής γραμματείας.
  • Σημαντικό ζήτημα είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να οργανώνει την αυτοτελή της πολιτική παρέμβαση σε κάθε μέτωπο και αγώνα που ξεσπάει.
  • Στην κατεύθυνση αυτή, ενόψει της εφαρμογής των μέτρων της δεύτερης αξιολόγησης και των βάρβαρων μέτρων της τρίτης, και παρά την ουσιαστικά αρνητική στάση που εισπράξαμε σε άλλες απόπειρες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα αναλάβει ενωτικές πρωτοβουλίες στη βάση των στόχων και μετώπων πάλης που αναφέρονται παραπάνω, προς όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς, το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ, κάθε μαχόμενη συλλογικότητα  και το χώρο της εργατικής αυτονομίας, με την πιο κατάλληλη μορφή,  για την μαχητική κοινή δράση μέσα στο κίνημα και τους αγώνες, πάνω στη βάση της λογικής και του πλαισίου του αγωνιστικού μετώπου ρήξης ανατροπής. Σε αυτή την κατεύθυνση θα καλέσουμε να συμβάλλουν και οι δυνάμεις στις οποίες απευθυνόμαστε για την πολιτική συνεργασία. Αυτό σημαίνει πρωτοβουλίες που συμβάλλουν στην μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων για την στήριξη των αγώνων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Στήριξη για τις απεργίες στις τράπεζες και στα ΜΜΕ που προσπαθούν να σώσουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Είναι μάχη που ανοίγει το ζήτημα ανατροπής του νόμου Κατρούγκαλου και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζοντας τις πρωτοβουλίες οργάνωσης αυτών των απεργιών στη βάση μπορεί να τους δώσει την πραγματική διάσταση που έχουν. Στήριξη για την απεργία στα Νοσοκομεία στις 11 Οκτώβρη και σύνδεση με τον αγώνα στους Δήμους και στα Σχολεία. Η γενίκευση της μάχης για προσλήψεις είναι επιθετική ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής της αξιολόγησης. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα εντείνει τις προσπάθειες να συμβάλλει στην οργάνωση και το συντονισμό της πάλης από τα κάτω με τη δημιουργία και ενίσχυση τόσο κλαδικών συντονιστικών όπως στα νοσοκομεία, στην εκπαίδευση και  αλλού, όσο και ενός συνολικού συντονιστικού αγώνα  Μπορεί οι ηγεσίες της Αριστεράς να υποτιμούν αυτό το καθήκον και να περιορίζονται σε συμβολικές κινήσεις με κριτήριο την αύξηση της κοινοβουλευτικής τους εκπροσώπησης, υπάρχουν όμως χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που κατανοούν τη δυνατότητα και την ανάγκη να παρθούν πρωτοβουλίες για την οργάνωση της αντίστασης και των μαχών. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να αναδειχθεί σε δύναμη που πρωτοστατεί συστηματικά και επίμονα σ’ αυτήν την προσπάθεια.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ / Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ / ΠΟΛΟΥ.

  1. Η πάλη αυτή για να έχει πολιτικά αποτελέσματα και να επιδρά στον συσχετισμό δυνάμεων, πρέπει να δένεται με το συνολικό πολιτικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αλλά και συνολικότερα την επαναστατική και κομμουνιστική φυσιογνωμία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στα πλαίσια και τα όρια που καθορίζει ο μετωπικός χαρακτήρας του εγχειρήματος, καθώς μέσα στην συνεχιζόμενη ιστορική κρίση του καπιταλισμού, αναδεικνύεται διαρκώς η ανάγκη για βαθύτερη και πιο στρατηγική συγκρότηση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων για να μάχονται πολιτικά ιδεολογικά την επίθεση του κεφαλαίου, να απαντάνε στα ερωτήματα του κόσμου που ψάχνει προς τα αριστερά, να δίνουν προοπτική στα ρεύματα που γεννιούνται από τα αδιέξοδα, τα όρια και την κρίση του ρεφορμισμού.

Για αυτό  η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το επόμενο χρονικό διάστημα βάζει σαν στόχο να αναπτύξει την πολιτική της δράση και παρέμβαση:

  • να επεξεργαστεί και να προβάλλει το πρόγραμμά της, αξιοποιώντας και την πορεία προς την τέταρτη Συνδιάσκεψη.
  • να αξιοποιήσει τα 100 χρόνια από τον Οκτώβρη με στόχο να γίνουν βήματα σε μια πιο βαθιά, επαναστατική και κομμουνιστική φυσιογνωμία (διακήρυξη για τον Οκτώβρη, εκδηλώσεις, ημερίδα με διεθνείς συμμετοχές)

Παράλληλα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να δυναμώσει την αυτοτελή της παρέμβαση σε κάθε μέτωπο, κίνημα και πολιτικό γεγονός, ενισχύοντας την αυτοτέλειά της.

  1. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανέλαβε τον Ιανουάριο πολιτική πρωτοβουλία «Για ένα κοινό πολιτικό βηματισμό, την κοινή δράση, τον διάλογο και την πολιτική συνεργασία των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντι-ΕΕ δυνάμεων και των δυνάμεων της ανατροπής» με στόχο την συσπείρωση δυνάμεων πάνω στο αναγκαίο πρόγραμμα, στην πορεία για της συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού μετώπου / πόλου.

Εκτιμάμε ότι η πρωτοβουλία αυτή, όπως και αυτή για την κοινή δράση, βρήκε θετική ανταπόκριση σε σημαντικό κομμάτι αγωνιστών της  βάσης της αριστεράς, καθώς «συνδέεται» και επικοινωνεί με τις αναζητήσεις προς τα αριστερά ενός τμήματος  που έχει εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να υπερβεί τα αδιέξοδα άλλων ρεφορμιστικών προτάσεων και αναζητά στην κατεύθυνση μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και ανατρεπτικής αριστεράς.

Παρόλα αυτά διαπιστώνουμε ότι στα πλατιά ρεύματα που εγκαταλείπουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τις δυνάμεις που προέρχονται από αυτόν, η πολιτική και οργανωτική ρήξη δεν σημαίνει αυτόματα και ιδεολογική μετατόπιση προς μια πιο βαθιά αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Πολλά ζητήματα  παραμένουν αξεκαθάριστα και θολά,  συνυπάρχουν αριστερές αντικαπιταλιστικές και διαχειριστικές/ρεφορμιστικές αντιλήψεις. Για αυτό απαιτείται να αποφύγουμε τόσο την απογοήτευση και την παραίτηση, την υπόκλιση στις αντιφατικές απόψεις που υπάρχουν στα ρεύματα αυτά, τον σεχταρισμό και την ανυπομονησία. Χρειάζεται σταθερότητα στην κατεύθυνση και πλατύ άνοιγα στον κόσμο αυτό.

Σε ό,τι αφορά τις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις και ρεύματα, αναδείχθηκε η δυνατότητα μιας συμφωνίας πάνω σε στόχους του προγράμματος της πολιτικής πρότασης χωρίς, όμως, συνολικά να έχουνε ξεπεραστεί οι προγραμματικές διαφορές, αλλά κυρίως χωρίς να αποτυπώνεται μια επιλογή στήριξης ενός μετωπικού βήματος για την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής αντιΕΕ αριστεράς.

Όμως οι καιροί απαιτούν  ένα διαφορετικό επίπεδο κοινής δράσης, και μια ανώτερη,  δέσμευση και αποφασιστικότητα, καθώς και άμεσες πρωτοβουλίες για έναν πόλο στην ελληνική κοινωνία που θα εμπνεύσει και θα δώσει διέξοδο στον κόσμο που παλεύει ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,  που υπερβαίνει τα όρια και τις διαχειριστικές αυταπάτες της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Με βάση όλα τα παραπάνω η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συνεχίσει την πολιτική της πρωτοβουλία, με στόχο ένα νέο και ορατό βήμα συσπείρωσης δυνάμεων που κινούνται σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιδιαχειριστική κατεύθυνση. Η έμφαση είναι στην «από τα κάτω» απεύθυνση και στην συσπείρωση εκείνων των δυνάμεων και αγωνιστών που πιο αποφασιστικά κινούνται σε αυτήν την κατεύθυνση, γιατί μόνο έτσι μπορεί να συσπειρώνεται ένα όλο και μεγαλύτερο και ταλαντευόμενο εύρος δυνάμεων και αγωνιστών.

Αξιοποιούμε κάθε δυνατότητα και δρόμο στην κατεύθυνση αυτή. Η διεύρυνση των ριζοσπαστικών αντικαπιταλιστικών πολιτικοσυνδικαλιστικών σχημάτων σε εργατικούς χώρους και γειτονιές με μάχιμο κόσμο, η διεύρυνση  των πολιτικών πρωτοβουλιών σε βασικά μέτωπα (πχ αντιΕΕ, αντιρατστικό κλπ) αποτελούν τέτοιους δρόμους που μας δίνουν σημαντικές δυνατότητες καθώς η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχει και συμβάλλει σε ένα ισχυρό δίκτυο συλλογικοτήτων με σημαντική επίδραση και επεξεργασίες που μπορεί ν αποτελέσει τον κορμό των αντιστάσεων.

Παράλληλα συνεχίζουμε την «πολιτική πρωτοβουλία» με στόχο την συσπείρωση δυνάμεων και αγωνιστών πάνω στην βάση της πρότασης για την πολιτική συνεργασία, στην κατεύθυνση ενίσχυσης του αντικαπιταλιστικού πόλου/ μετώπου με κοινά συμφωνημένη μορφή (πχ σύσκεψη και κείμενο υπογραφών),  με εκδηλώσεις σε γειτονιές και χώρους πανελλαδικά, με την συμμετοχή αγωνιστριών και αγωνιστών  δυνάμεων και ρευμάτων που απευθυνθήκαμε το προηγούμενο διάστημα με αφορμή της πολιτική μας πρόταση – και με θαρραλέο άνοιγμα προς τον κόσμο αυτό για την γνώμη και την συμμετοχή του και στην πορεία για την Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο κύκλος εκδηλώσεων στις γειτονιές θα ανοίξει με κεντρική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα που θα δώσει έμφαση και ώθηση σε αυτή την προσπάθεια.

Η πολιτική μας πρότασή μας δεν έχει σχέση με εκλογικούς σχεδιασμούς. Στέκεται και τοποθετείται καθαρά πάνω στο αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο που εξοπλίζει το κίνημα και την αριστερά στην μάχη της με την αστική πολιτική και την διαχωρίζει από τις λογικές «φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού». Εντάσσεται στην πολιτική της συγκρότησης του αντικαπιταλιστικού μετώπου / πόλου, με βάση τις αποφάσεις της Συνδιάσκεψης. Με αυτή την  βάση αντιμετωπίζουμε όλες τις πολιτικές μας παρεμβάσεις, τις πολιτικές πρωτοβουλίες ή τις εκλογές.

  1. Με βάση τα παραπάνω τα κομβικά ζητήματα για την αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος το επόμενο διάστημα είναι η επιμονή σε μαχητικούς, ενωτικούς αγώνες που έχουν στόχο την ανατροπή των μέτρων της τρίτης αξιολόγησης και γενικά, με από τα κάτω συγκρότηση πέρα από τα όρια του  εργοδοτικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού και παράλληλα η σύνδεση αυτών των αγώνων με το αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα ώστε να αλλάζει ο συσχετισμός δυνάμεων σε βάρος της αστικής πολιτικής και των διαχειριστικών αυταπατών.

Όμως οι δυνάμεις της αριστεράς δεν ανταποκρίνονται σε αυτές τις ανάγκες.

  • Η ΛΑΕ αποκρυσταλλώνει όλο και πιο καθαρά μια διαχειριστική λογική που αντιλαμβάνεται την «απαλλαγή από τα μνημόνια» και την «μετάβαση στο εθνικό νόμισμα» σαν μέσα την ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας της οικονομίας», την «επενδυτική έκρηξη», την «παραγωγική ανασυγκρότηση» μέσα το πλαίσιο των καπιταλιστικών σχέσεων και της ΕΕ. Με ένα «μετριοπαθές» κοινωνικό πρόγραμμα (λελογισμένες αυξήσεις στον «βασικό μισθό», σε σύνδεση με την μεγέθυνση της καπιταλιστικής παραγωγής) τείνει περισσότερο σε μια λογική ενός «νέου κοινωνικού συμβολαίου» με τμήματα του κεφαλαίου, παρά με αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο, την ΕΕ και τους μηχανισμούς τους. Επιμένει να θέτει σαν βασικό στόχο την «αριστερή κυβέρνηση», χωρίς να παίρνει υπόψη την κατάληξη της εμπειρίας της «αριστερής κυβέρνησης» του ΣΥΡΙΖΑ.

Με βάση τα παραπάνω η πολιτική της πρόταση συμπυκνώνεται σε ένα «μέτωπο  των «αντιμνημονιακών, πατριωτικών, δημοκρατικών δυνάμεων» με το Σχέδιο Β και την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία δεν αυτοπροσδιορίζεται καν σαν αριστερή, με βασικό  στόχο τις εκλογές και κριτήριο την κοινοβουλευτική  εκπροσώπηση.

– Το ΚΚΕ αρνήθηκε δυστυχώς οποιαδήποτε συνάντηση με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, επιμένοντας σε μια σεχταριστική γραμμή απέναντι στις άλλες δυνάμεις της αριστεράς, τη στιγμή που συναντιέται χωρίς πρόβλημα με αστικές πολιτικές δυνάμεις. Μέσα από το τελευταίο Συνέδριο του βάθυνε τον προηγούμενο προσανατολισμό του, που συμπυκνώνεται στην άρνηση του αγώνα για τους πολιτικούς στόχους που έρχονται σε συνολική ρήξη με την αστική πολιτική στο σήμερα. Η ρητή άρνηση  μέχρι και η πολεμική να υιοθετηθεί ο στόχος για ρήξη / έξοδο από την ΕΕ και η παραπομπή του στην περίοδο μετά την λαϊκή εξουσία, η λαθεμένη ταύτιση των αντιφατικών αντιΕΕ ρευμάτων που αναπτύσσονται στους λαούς της Ευρώπης με τον αστικό ακόμα και ακροδεξιό ευρωσκεπτικισμό, είναι δείγματα αυτής της αντιμετώπισης. Στο εργατικό κίνημα παρά την αγωνιστική στάση σε χώρους δουλειάς και κλάδους, η πρακτική και ο σχεδιασμός του στο κίνημα δεν καθοδηγούνται από το στόχο της ανατροπής της επίθεσης και έτσι αντικειμενικά δεν ξεφεύγουν από τα όρια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Με την πολιτική αυτή το ΚΚΕ δεν συμβάλλει να ωριμάσει και να οικοδομηθεί μια «εναλλακτική λύση» στον μονόδρομο του κεφαλαίου και της ΕΕ.

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ

  1. Η πορεία προς την 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν θα είναι μια εσώστρεφη διαδικασία. Φιλοδοξούμε να αποτελέσει σταθμό για όλον τον μαχόμενο κόσμο και όλη την αριστερά, χωρίς υποβάθμιση των διαφορών και χωρίς τις λογικές των «μπλοκ» και των «εσωτερικών εχθρών». Σταθμό για την ανάπτυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την πλατιά δημοκρατική συζήτηση όλου του δυναμικού της, το πλατύ άνοιγμα σε νέες δυνάμεις.

Παράλληλα και στην πορεία για την Συνδιάσκεψη πρέπει να λύνονται τα πιο σοβαρά και επείγοντα οργανωτικά ζητήματα. Η συζήτηση στις ΤΕ το καλοκαίρι, πέρα από τις διαφορές ανέδειξε τα πιο ουσιαστικά ζητήματα της χαμηλής πολιτικής συζήτησης, της αδύναμης ενοποίησης πάνω σε μια προοπτική, της έλλειψης σχεδίου για τον χώρο, της χαμηλής στράτευσης. Φιλοδοξούμε στην πορεία για την Συνδιάσκεψη να λύνονται αυτά τα προβλήματα.

Πρώτο βήμα είναι η συγκροτημένη και ενιαία προσπάθεια να δυναμώσει η δραστηριοποίηση των ΤΕ  με πρόγραμμα δράσης στον χώρο τους, να λειτουργήσουν οι πιο βασικές από τις επιτροπές (συνδικαλιστική γραμματεία, γραφείο τύπου, επιτροπή κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων).

Αποφασιστική σημασία για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει η λειτουργία των ΚΕ που υπάρχουν και η συγκρότηση νέων. Η ΚΣΕ επιφορτίζεται να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα που απαιτούνται για την οργάνωση αυτής της προσπάθειας σε συνεργασία με τη συνδικαλιστική γραμματεία.

  • Να γίνουν βήματα για την ενοποίηση των δυνάμεών μας στα κρίσιμα μέτωπα (εργατικό, αντιφασιστικό κλπ).
  • Με την ανάπτυξη της δημοκρατικής, ενωτικής και μετωπικής λειτουργίας σαν την βασική μέθοδο λειτουργίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και παράλληλα τον σεβασμό των αποφάσεων της πλειοψηφίας όπου δεν έχει επιτευχθεί η αναγκαία σύνθεση και με αναλογική εκπροσώπηση όλων των τάσεων στα όργανα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τρόπο που θα καθορισθεί και από τη συζήτηση ενόψει της 4ης Συνδιάσκεψης.

Το ΠΣΟ προκηρύσσει την Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις 31 Μάρτη- 1 Απρίλη 2018

******** ******** ******** ******** ******** ******** ******** ******** ******** ******** ******** Συγκροτήθηκε συνδικαλιστική γραμματεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  1. Αποτελείται καταρχήν από 15 συντρόφους και είναι φυσικά ανοιχτή σε όσους επιθυμούν να συμμετέχουν. Είναι οι κάτωθι:

Βαφειάδου Ελένη

Τουλγαρίδης Κώστας

Πάλλιου Χριστίνα

Ευσταθίου Ταξιάρχης

Κοντομάρης Σπύρος

Συλαϊδής Βασίλης

Αγγελόπουλος Γιάννης

Πίττας Κώστας

Αναστασιάδης Τάσος

Ρίζος Μιχάλης

Βαϊνάς Παντελής

Κρικιγιάννης Γιώργος

Τζαμουράνης Δημήτρης

Αυθίνος Παντελής

Βάσσης Διονύσης

2. Η επιτροπή θα συνεδριάζει κάθε 1η και 3η Τετάρτη του μήνα, στις 7μμ στα γραφεία του ΕΚΚΕ (αρχής γενομένης από Τετάρτη 4 Οκτώβρη)

3. Θα αναλάβει τη δημιουργία ειδικού link στο site της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για το ανέβασμα υλικών εργατικής παρέμβασης από τους κλάδους και χώρους δουλειάς, άρθρα και αναλύσεις, πληροφοριακό υλικό

4. Με βάση και την απόφαση του ΠΣΟ θα βοηθήσει στην πιο αποτελεσματική παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στιος διάφορες κλαδικές και πιο γενικές εργατικές μάχες (πχ την απεργία των υγειονομικών στις 11 Οκτώβρη, τη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση στο δημόσιο, τη στήριξη του μαζικού κινήματος και των αγωνιστών στη Χαλκιδική ενάντια στην Ελ Ντοράντο κλπ)

5. Θα συμβάλλει στην οργάνωση μεγάλης συνέλευσης αγώνα με την παρουσία όλου του δυναμικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, των συντονισμών και των πρωτοβουλιών που συμμετέχει, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ και τα μέτρα της 3ης αξιολόγησης, στο τέλος Οκτώβρη.

6. Θα διερευνήσει περαιτέρω τη δυνατότητα Πανελλαδικής Εργατικής Συνδιάσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πριν την 4η Συνδιάσκεψη του μετώπου, που αποφασίστηκε στο ΠΣΟ της 24/9/2017.

Η ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

 

Πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κίνημα ανατροπής και συσπείρωση δυνάμεων

    Πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κίνημα ανατροπής και συσπείρωση δυνάμεων

Tου Αντώνη Δραγανίγου

Σε μια περίοδο πυκνών διαδικασιών, αγωνιστικών και πολιτικών πρωτοβουλιών θα μπει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με αποκορύφωμα την πορεία για την 4η Συνδιάσκεψή της που προβλέπεται να πραγματοποιηθεί την Άνοιξη του 2018. Μια περίοδος που «άνοιξε» με τις μεγάλες διαδηλώσεις στη ΔΕΘ και ειδικά στην Καμάρα, με τη μαζική και μαχητική παρουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλη την πορεία και στην κατάληξη της στην είσοδο της ΔΕΘ (βλέπε σελ. 17). Βάση για τη δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ερχόμενο διάστημα είναι η εκτίμηση για το βάθος και το εύρος της αστικής μνημονιακής επίθεσης, που θα ξεδιπλωθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και για το ότι η οικονομική κατάσταση δεν σταθεροποιείται, καθώς, παρά το success story Τσίπρα, τα οικονομικά στοιχεία «δεν βγαίνουν», κυρίως λόγω της όλο και πιο μεγάλης φτωχοποίησης του λαού. Τέλος, βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν είναι «τελειωμένοι» και ακίνητοι. Αντίθετα. Υπάρχει δυνατότητα για μια αλλαγή των συσχετισμών προς τα αριστερά, καθώς υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που δεν τα παρατάνε, θέλουν να παλέψουν αν και δεν μπορούν να βρουν εύκολα τρόπους να εκφραστούν αγωνιστικά, και παράλληλα αναζητούν πολιτική απάντηση σε ανατρεπτική κατεύθυνση, χωρίς να τους καλύπτει ο κομφορμισμός του ΚΚΕ και η φυσιογνωμία της ΛΑΕ.

Στόχος λοιπόν το επόμενο διάστημα είναι να ενταθεί η πάλη ενάντια στα μνημόνια και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, να ηττηθεί και τελικά να ανατραπεί η κυβέρνηση με τη δύναμη του ταξικού εργατικού λαϊκού κινήματος και ξεσηκωμού, να βαθύνει η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και όλου του πολιτικού συστήματος, να στραφεί ο κόσμος προς τα αριστερά, με βαθύτερη συνειδητοποίηση των αιτιών της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, ανώτερη σχετικά με τα προηγούμενα χρόνια οργάνωση του λαού, προσέγγιση των ιδεών και του προγράμματος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

EΔΟΘ: Δηλώσεις μελών της ΛΑΕ που προκαλούν ερωτηματικά…

Πιο συγκεκριμένα τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΜΕΤΑ, οι Νίκος Δασκάλου και Μηνάς Μοναστηρίδης, ψήφισαν την παράταξη του ΠΑΣΟΚ για την Εκτελεστική Επιτροπή στην ΕΔΟΘ. Με τις δύο ψήφους των εκπροσώπων του ΜΕΤΑ-ΛΑΕ έχουμε την υφαρπαγή μίας έδρας από τις Παρεμβάσεις. (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ)

Στην δήλωση παραίτησής του ο Ν. Δασκάλου ανέφερε ότι έκανε το λάθος να ακολουθήσει τη λογική του μικρότερου κακού. Είναι όμως η υπερψήφιση της παράταξης του ΠΑΣΟΚ με τις κορυφαίες ευθύνες για τον αφοπλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος «μικρότερο κακό»; Πολύ περισσότερο όταν αυτό συνδυάζεται με την υφαρπαγή της έδρας των Παρεμβάσεων;

Την παραίτηση του Ν. Δασκάλου ακολούθησε η εμπρηστική δήλωση του Μηνά Μοναστηρίδη (ο όποιος δεν παραιτείται από το ΓΣ της ΕΔΟΘ), που αποτελεί και μνημείο θρασύτητας. (δείτε εδώ)

Η δήλωση είναι άκρως υβριστική και επιθετική απέναντι στις Παρεμβάσεις, ενώ χαρακτηρίζει τις παρεμβάσεις παράταξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το βασικότερο όμως είναι ότι όχι μόνο δεν προβαίνει σε κάποιου είδους αυτοκριτική, αλλά επιχειρεί να αποδώσει στις Παρεμβάσεις το γεγονός ότι υπερψήφισε την παράταξη του ΠΑΣΟΚ και υφάρπαξε την έδρα τους. Συγκεκριμένα γράφει ψευδόμενος ότι για την υφαρπαγή της έδρας ευθύνονται οι Παρεμβάσεις που δε ζήτησαν τη συνεργασία του ΜΕΤΑ! Φυσικά από αυτό δεν προκύπτει ότι υποχρεώθηκε να ψηφίσει την παράταξη του ΠΑΣΟΚ… Και μάλιστα μετά από ένα δίμηνο παζάρι…

Η ΛΑΕ και το ΜΕΤΑ, για την ώρα, δεν έχουν πάρει θέση!

Πηγή: Παντιέρα

Απαξίωση των συνδικάτων και εκφυλισμός από τη συναλλαγή ΠΑΣΚ-ΜΕΤΑ στην ΕΔΟΘ και την υφαρπαγή έδρας από τις Παρεμβάσεις

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις στο δημόσιο Θεσσαλονίκης

http://paremvasi.blogspot.gr/            dimosio.paremvasis@gmail.com

Απαξίωση των συνδικάτων και εκφυλισμός από τη συναλλαγή ΠΑΣΚ-ΜΕΤΑ στην ΕΔΟΘ και την υφαρπαγή έδρας από τις Παρεμβάσεις

Φαινόμενα ακραίου εκφυλισμού που οδηγούν στην απαξίωση των συνδικάτων είδαμε στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΕΔΟΘ/ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης για την εκλογή Εκτελεστικής Επιτροπής τη Δευτέρα 11/9. Έγινε φανερό ότι η παράταξη Πρωτοπορία, δηλαδή η ΠΑΣΚ, προκειμένου να βγάλει τρεις έδρες και να βγει πρώτη, ώστε να διεκδικήσει τη θέση του προέδρου της ΕΔΟΘ, είχε προχωρήσει σε συναλλαγή με τους συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ (Αριστερή Ριζοσπαστική Ενότητα), δηλαδή της ΛΑΕ. Έτσι τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΜΕΤΑ στην ΕΔΟΘ, οι Νίκος Δασκάλου και Μηνάς Μοναστηρίδης, ψήφισαν την Πρωτοπορία, την παράταξη του ΠΑΣΟΚ των μνημονίων, την ΠΑΣΚ του κυβερνητικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού με το βαρύ παρελθόν και τις ιστορικές ευθύνες για την καθήλωση των σωματείων. Με την ψήφο αυτών των δύο και του εκπροσώπου της παράταξης «Διέξοδος», ΑΦΑΙΡΕΘΗΚΕ η μία έδρα των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και δόθηκε στην Πρωτοπορία –ΠΑΣΚ, που έτσι εξασφάλισε τρίτη έδρα στην ΕΕ της ΕΔΟΘ. Πρέπει να σημειώσουμε πως με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα του συνεδρίου της ΕΔΟΘ και τον αριθμό εκλεγμένων Γενικών Συμβούλων, η ΠΑΣΚ θα εξέλεγε δύο (2) έδρες στην Ε.Ε. και οι Παρεμβάσεις δύο (2). Με τις δύο ψήφους των εκπροσώπων του ΜΕΤΑ-ΛΑΕ έχουμε υφαρπαγή μίας έδρας από τις Παρεμβάσεις και αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος με τον πιο ακραίο και αντισυνδικαλιστικό τρόπο, της απροκάλυπτης και κάτω από το τραπέζι συναλλαγής του ΜΕΤΑ με την μνημονιακή ΠΑΣΚ.

Το αντάλλαγμα που είναι ορατό –γιατί σίγουρα υπάρχουν κι άλλα, που πολύ καλά κρύβονται- ήταν η υπερψήφιση από την Πρωτοπορία του Ν. Δασκάλου στη θέση του προέδρου του ΓΣ, ο οποίος έχει την ευθύνη να διευθύνει τις συνεδριάσεις. Συνέχεια

Για μια νέα κομμουνιστική ελπίδα, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή

Η αντικομμουνιστική υστερία των αστικών δυνάμεων φωτίζει με το δικό της τρόπο τον ιδιαίτερα κρίσιμο χαρακτήρα της συγκρότησης της αναγκαίας στρατηγικής κομμουνιστικής εναλλακτικής στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό

Μπορεί να ανατραπεί η σύγχρονη βαρβαρότητα; Μπορούν τα πράγματα να πάνε αλλιώς ή είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε μέσα στη φτώχεια και την άγρια εκμετάλλευση, την απειλή γενίκευσης της φρίκης του πολέμου, υπό το ζυγό της νέας απολυταρχίας του κεφαλαίου; Κι αν μπορούν τα πράγματα να πάνε αλλιώς, πώς και ποιος θα το κάνει;». Με αυτό το ερώτημα, που απασχολεί ευρύτερα εργατικά, λαϊκά και νεολαιίστικα στρώματα, έρχεται να αναμετρηθεί το 4ο συνέδριο του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, που θα διεξαχθεί στην Αθήνα στις 1-3 Δεκέμβρη, επιχειρώντας μια ανατρεπτική επαναστατική απάντηση στο κυρίαρχο σήμερα αστικό «Δεν υπάρχει εναλλακτική» (το περίφημο θατσερικό ΤΙΝΑ). Μέσα από μια συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, αναζητά το δρόμο για να υψωθεί ξανά την κόκκινη σημαία μιας νέας κομμουνιστικής ελπίδας στον 21ο αιώνα, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της φτώχειας, των μνημονίων, της ΕΕ, του πολέμου και της τυραννίας του κεφαλαίου. Δεν το κάνουμε αψήφιστα, με την υποτιθέμενη υπερφίαλη ευκολία του «αριστερισμού». Λαμβάνουμε υπόψη τέσσερις παράγοντες:

Πρώτο, το ότι διεθνώς το καπιταλιστικό σύστημα, ακριβώς γιατί δεν μπορεί να υπερβεί σταθερά και δυναμικά την βαθιά δομική του κρίση, μπαίνει σε μια νέα φάση επικίνδυνης υπεραντιδραστικής κλιμάκωσης της αντεργατικής, πολεμικής και ολοκληρωτικής εκστρατείας του κεφαλαίου (που σηματοδοτείται από την εκλογή Τραμπ). Πρόκειται για μια υπεραντιδραστική στροφή σε τέσσερα επίπεδα: α) Πρώτα από όλα στο πεδίο της εμβάθυνσης της εκμετάλλευσης της εργασίας, για την μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους της ψηφιακής εποχής (αποκαλυπτικές οι αντεργατικές ρυθμίσεις που θέλει να επιβάλλει ο Μακρόν με διατάγματα στη Γαλλία, στην ίδια κατεύθυνση με όσα απαιτούν κεφάλαιο και τρόικα στην Ελλάδα). β) Στο πολιτικό σύστημα, με την εμπέδωση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού (π.χ. καταστάσεις έκτακτης ανάγκης Γαλλία, Τουρκία, Αμβούργο G20), με ακραία έκφραση στην Ελλάδα της άθλιας επιτροπείας, που όλα αποφασίζονται από τη σύγχρονη Ιερή Συμμαχία ΕΕ-ΔΝΤ-πολυεθνικών και ελληνικού κεφαλαίου. γ) Στις διεθνείς σχέσεις με την επικίνδυνη αναβάθμιση της γενικευμένης πολεμικής απειλής και των πολεμικών συγκρούσεων, με πολύ αποκαλυπτική την επιθετικότητα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό (αντιπαράθεση με Βόρεια Κορέα, απειλές κατά Κίνας κλπ.). Με την έξαρση του ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των αστικών κρατών και των δυνάμεων του κεφαλαίου (ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία), την κρίση και επιχείρηση αναδιάταξης της προηγούμενης μορφής καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Πολύ επικίνδυνη η κατάσταση και στην περιοχή μας, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να αναδεικνύεται σε καλό στρατιώτη ΝΑΤΟ-ΕΕ, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. δ) στο πεδίο των ιδεών και του πολιτισμού, αναπτύσσεται ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο πολυποίκιλος σκοταδισμός και ο νεοφασισμός (αποκαλυπτικά και όσα γίνονται στις ΗΠΑ, όπως στο Σαρλοτσβίλ), ένας ευρύτερος αγριανθρωπισμός. Το δίλημμα καπιταλιστική βαρβαρότητα ή κομμουνιστική απελευθέρωση έρχεται με νέα ποιότητα στο προσκήνιο.

Δεύτερο, ειδικά στην Ελλάδα η μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα και η επιτροπεία επιβάλλονται ως καθεστώς, για να γίνουν η νέα κανονικότητα. Δεν είναι μια έκτακτη εισαγόμενη «θεραπεία-σοκ», έστω αστικού αντιδραστικού τύπου, για να ξαναδουλέψει το σύστημα όπως παλιά, αλλά μια γιγαντιαία καπιταλιστική ανασυγκρότηση, που εντάσσει τον ελληνικό καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό στην καρδιά του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας. Τα μνημόνια ήρθαν για να μείνουν. Γι’ αυτό για να είναι πραγματικά αποτελεσματική και νικηφόρα η πάλη κατά των μνημονίων πρέπει να είναι αντιΕΕ και αντικαπιταλιστική. Ταυτόχρονα πρέπει να είναι βαθιά αντικυβερνητική, καθώς «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί κυβέρνηση αστική, προώθησης, κλιμάκωσης, εμπέδωσης και ιδιότυπης-επικίνδυνης δικαιολόγησης των αντιδραστικών αντεργατικών αναδιαρθρώσεων (μνημονιακών και άλλων)».

Τρίτο, διαμορφώνονται νέες εκρηκτικές κοινωνικές δυνατότητες για τη χειραφέτηση της εργασίας, οι οποίες έστω και εμβρυακά και με παλινδρομήσεις τροφοδοτούν την κινητικότητα και τις αναζητήσεις ευρύτερων στρωμάτων διεθνώς, οι οποίες λόγω της ιστορικής αδυναμίας του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος εγκλωβίζονται εντός του κυρίαρχου πολυποίκιλου ρεφορμισμού. Το κεφάλαιο για να αποτρέψει άμεσα και μακροπρόθεσμα την επαναστατική δυνατότητα επιτίθεται με στρατηγική στόχευση στον κομμουνισμό (βλέπε συνέδριο στο Ταλίν και γενικότερη αντιπαράθεση). Η αντικομμουνιστική υστερία των αστικών δυνάμεων φωτίζει με το δικό της τρόπο τον ιδιαίτερα κρίσιμο χαρακτήρα της συγκρότησης της αναγκαίας στρατηγικής κομμουνιστικής εναλλακτικής στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, αντίθετα με μια Αριστερά που πάσχει από αθεράπευτη πολιτική μυωπία, καταργώντας τη στρατηγική της κομμουνιστικής απελευθέρωσης και το στόχο ανατροπής του καπιταλισμού και μετατρέποντας την επαναστατική τακτική σε τακτικισμό και πολιτικαντισμό.

Τέταρτο, παρά την ήττα του λαϊκού στρατοπέδου στον πρώτο γύρο της ταξικής αναμέτρησης ενάντια στη μεγάλη καπιταλιστική ανασυγκρότηση και το διάχυτο κλίμα απογοήτευσης και υποχώρησης, υπάρχει αξιόλογο πρωτοπόρο δυναμικό που αναζητά τις βαθύτερες αιτίες που ευνούχισαν το λαϊκό κίνημα και οδήγησαν στην κυριαρχία και στην πλήρη ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Θέσεις της ΠΕ για το 4ο συνέδριο στέκονται αισιόδοξα: Μπορούμε να τους ανατρέψουμε, τονίζουν, αλλά όχι με μια από τα ίδια. Χρειάζεται μια βαθιά τομή, με πρώτο όρο την «αποσυριζοποίηση» της Αριστεράς. Βαθιά ρήξη με τις λογικές όπως «μπορούμε και μέσα στο ευρώ και την ΕΕ», διαταξική αντιμνημονιακή ενότητα «ενάντια στους ξένους και τους διεφθαρμένους», «πρώτα παραγωγική ανασυγκρότηση και μετά να φάει ψωμί ο κόσμος», «ψηφίστε για αριστερή κυβέρνηση να μας βγάλει από τα μνημόνια», αλλά κι ευρύτερα εκλογικά μέτωπα σωτηρίας, με το κίνημα και τον λαό στον καναπέ. Απαιτείται διαζύγιο με αυτές τις λογικές και όχι αναπαραγωγή τους, έστω και με αριστερό λίφτινγκ, όπως κάνει η ΛΑΕ. Απαιτείται υπέρβαση της αδιέξοδης λογικής του ΚΚΕ, που αρνείται ένα κίνημα και μέτωπο αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Απαιτείται αυτοκριτική προσέγγιση της δράσης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ και οι Θέσεις ανοίγουν τη συζήτηση.
Οι Θέσεις για το 4ο Συνέδριο θέτουν ως στόχο κρίκο τη συγκρότηση σε ανώτερο επίπεδο της ευρύτερης σήμερα πρωτοπορίας, σε όλα τα επίπεδα (κόμμα, μέτωπο, κίνημα) και πρώτα και κύρια στο στρατηγικό πεδίο, ενός σύγχρονου προγράμματος και κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Ιεραρχούν στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της κομμουνιστικής συγκρότησης γιατί θεωρούν ως κρίσιμη αδυναμία –όλο το προηγούμενο διάστημα- το έλλειμμα συνολικής στρατηγικής απάντησης στον καπιταλισμό της κρίσης και της καταστρεπτικής ανάπτυξης. Με την ύπαρξη ενός κομμουνιστικού GPS η αντικαπιταλιστική τακτική νοηματοδοτείται βαθιά, αποκτά προσανατολισμό και προοπτική.

Αυτή την τακτική υπηρετούν το Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο και ο πολιτικός πόλος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, με βήμα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και επιδίωξη συνεργασίας και συσπείρωσης και άλλων αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών και αντιΕΕ δυνάμεων.

Στο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα το συνέδριο είχε τελειώσει με την εξαγγελία του. Στα αστικά κόμματα το συνέδριο είναι το φόντο, με τους συνέδρους-γλάστρες, για να λάμψει ο αρχηγός στα τηλεοπτικά πλάνα. Το συνέδριο του ΝΑΡ, στη δική μας μαχόμενη και σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά, τα συνέδρια είναι μια πορεία για να σηκωθούμε όλοι ψηλότερα. Σε αυτό το δρόμο προχωράμε.

Γιάννης Ελαφρός, εφημερίδα ΠΡΙΝ, 3/9/2017

Κάλεσμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Όλοι στην ανεξάρτητη εργατική διαδήλωση στη ΔΕΘ, Σαβ. 9/9, Καμάρα, 6μμ

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης

Αντίσταση και αγώνας ενάντια στα 113 προαπαιτούμενα, πάλη για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ

Όλοι στην ανεξάρτητη εργατική διαδήλωση στη ΔΕΘ, Σαβ. 9/9, Καμάρα, 6μμ

Η ομιλία Τσίπρα στα εγκαίνια της ΔΕΘ θα σηματοδοτήσει το ξεκίνημα μιας νέας φάσης της σκληρής μνημονιακής πολιτικής σε βάρος της νεολαίας και των εργαζομένων. Η επιβολή των 113 προαπαιτουμένων μνημονιακών μέτρων στο όνομα της 3ης αξιολόγησης δείχνει ότι πυξίδα της κυβέρνησης παραμένει σταθερά το μνημόνιο, που σχεδιάζεται και υλοποιείται με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Σε αυτή την γραμμή ετοιμάζεται να ανακοινώσει νέο μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων, ενώ έρχεται ο Μακρόν για να διεκδικήσει τη μερίδα του λεόντος από το ξεπούλημα. Παιδεία, υγεία, κοινωνικές υπηρεσίες του δημοσίου βρίσκονται ξανά στο στόχαστρο, ο εμπαιγμός και οι απολύσεις συμβασιούχων είναι άμεσο κυβερνητικό σχέδιο, η ανακύκλωση της ανεργίας με προγράμματα εκμετάλλευσης παραδίνουν τους εργαζόμενους στην ελαστική εργασία. Η φορομπηξία και τα χαράτσια, οι πλειστηριασμοί της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας αναβαθμίζονται σε ηλεκτρονικοί για να παρακαμφθεί το λαϊκό κίνημα. Ο αντισυνδικαλιστικός νόμος που ετοιμάζει η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει ουσιαστικά το δικαίωμα στην απεργία και τη δημοκρατική λειτουργία των συνδικάτων, ακριβώς για να υλοποιήσει αυτήν την αντιλαϊκή πολιτική χωρίς αντίπαλο, όπως φαντάζεται.

Μαζί με αυτά τα σκληρά μέτρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εμφανίζεται «πιστός στρατιώτης» των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Σε αυτό το τοπίο η καταστολή, οι διώξεις και η ανοχή στη δράση των φασιστών με σκοπό να τρομοκρατήσει και να διαιρέσει το λαϊκό κόσμο. Εδώ στηρίζεται και η ρατσιστική αντιμετώπιση από τη μεριά του κράτος των προσφύγων και των μεταναστών, που δίνει αέρα στη δράση των ρατσιστικών και φασιστικών ομάδων του παρακράτους.

Η ανάπτυξη που τάζει το παραμύθι του Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι απλά βασισμένη στη φτώχεια, την σκληρή εκμετάλλευση και την ανασφάλεια, τα θεμέλια δηλαδή της κερδοφορίας του κεφαλαίου όπως φάνηκε φέτος στον τουρισμό και σε άλλους κλάδους. Είναι ποτισμένη και με το αίμα της εργατικής τάξης που έχασε 11 παιδιά της μέσα στο μήνα Αύγουστο, όλα σε «εργατικά ατυχήματα»-εργοδοτικά εγκλήματα…

Είναι γελασμένη η κυβέρνηση που πιστεύει ότι η δική της επιλογή να υλοποιεί τη μνημονιακή πολιτική, ισοδυναμεί με την αποδοχή της βαρβαρότητας που φέρνει η πληρωμή του χρέους και τα μνημόνια. Που δήθεν τελειώνει το 2018, αλλά δεσμεύει τη χώρα μέχρι το 2060 και βλέπουμε… Ο μόνος που αμφισβήτησε, κλόνισε και κέρδισε νίκες απέναντι στην σκληρή πολιτική των μνημονίων ήταν ο αγώνας των εργαζομένων και του λαού. Αυτό το δρόμο να βαδίσουμε ξανά.

Γίνεται φανερό ότι για πάρουμε πίσω τα κλεμένα, για να ξαναμιλήσουμε για δουλειές με αξιοπρέπεια και δικαιώματα, για αυξήσεις, για παιδεία, υγεία, ρεύμα και νερό, για απελευθέρωση από τα χαράτσια, πρέπει να σπάσει η αντιλαϊκή πολιτική, να αποτύχει η εφαρμογή των 113 μέτρων, η 3η αξιολόγηση, και συνολικά το μνημονιακό πρόγραμμα. Το λαϊκό κίνημα, με καρδιά ένα μαχητικό εργατικό κίνημα που βάζει τα δικαιώματα μπροστά, είναι η ελπίδα σήμερα για την κοινωνική πλειοψηφία. Μια δύναμη δηλαδή που θα αναδείξει τις λαϊκές και εργατικές διεκδικήσεις, θα αγωνιστεί για τη νίκη και όχι την τιμή των όπλων, θα ενώσει τους εργαζόμενους σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ελαστική και μη εργασία, ντόπιους και μετανάστες. Θα παλέψει για τους αναγκαίους πολιτικούς στόχους, να ηττηθεί η κυβέρνηση, να καταργηθούν μνημόνια και εφαρμοστικοί νόμοι, να διαγραφεί το χρέος, να αποδεσμευτεί η χώρα από ευρώ και ΕΕ. Ένα εργατικό κίνημα απελευθερωμένο από τα δεσμά του εργοδοτικού, κυβερνητικού και φιλο-ΕΕ συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ κ.ά., με τη δημοκρατία των συνελεύσεων, το συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων και των αγώνων, την αποφασιστικότητα για σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα δώσει αυτή τη μάχη και καλεί στην ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ που θα γίνει το Σάββατο 9/9 στην Καμάρα στις 6μμ.

Ανακοίνωση ΝΑΡ με αφορμή το συνέδριο του Ταλίν/Εσθονία και τον αντικομμουνισμό

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
  • Αντικομμουνισμός, νεοφασισμός, κοινωνικός μεσαίωνας, πόλεμος και καταστολή. Αυτή είναι η ΕΕ! Αυτός είναι ο σημερινός καπιταλισμός!
  • Απάντηση η αντικαπιταλιστική πάλη και το σύγχρονο πρόγραμμα και κόμμα κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Η διεξαγωγή Διεθνούς «Συνεδρίου» στο Ταλίν, από την Εσθονική προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τα θύματα του ναζισμού και του κομμουνισμού δεν ήταν απλώς μια φασιστική πρόκληση, από μια χώρα με ρατσιστική, φιλοΝΑΖΙ κυβέρνηση. Εντάσσεται στη διαρκή επιχείρηση εξίσωσης κομμουνισμού – φασισμού, που στην Ε.Ε., με επίσημη απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ήδη από το 2009, παρουσιάζεται με τον γενικό τίτλο «ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα». Αποτελεί δείγμα της ποιοτικά βαθύτερης αντιδραστικής εξέλιξης της αστικής δημοκρατίας στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της Ε.Ε. (που ακόμα και τώρα αρκετοί στην αριστερά την φαντάζονται ως Ευρώπη των λαών και πεδίο αντινεοφιλελεύθερης πάλης).

Με θρασύτατο τρόπο προωθείται σήμερα, 100 χρόνια από την εποποιία της Οκτωβριανής επανάστασης, ακριβώς γιατί βρισκόμαστε σε μια νέα φάση της υπεραντιδραστικής, αντεργατικής, πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου για να υπερβεί τη δομική του κρίση. Που σε διεθνές επίπεδο εκδηλώνεται με την πολιτική Τραμπ, την πολεμική προετοιμασία και στρατιωτική ανασυγκρότηση της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Με τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό απέναντι στις λαϊκές αντιστάσεις, την απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων και κομμάτων σε χώρες της Ε.Ε., τη δημοσιονομική δικτατορία, τα ματωμένα πλεονάσματα και τη χρεομηχανή, την άγρια καταστολή -όπως στη σύνοδο του G20 στο Αμβούργο- και τις φασιστικές δολοφονικές επιθέσεις στο Σάρλοτσβιλ των ΗΠΑ. Ενώ στη χώρα μας εκδηλώνεται με τα νέα κύματα εργατικής και νεολαιίστικης γενοκτονίας του ευρωμνημονιακού σφαγείου και της 3ης αξιολόγησης, που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την ομοφωνία όλων των αστικών πολιτικών κομμάτων. Γι’ αυτό, στον χυδαίο αντικομουνισμό της συμμορίας των Βρυξελλών υπερθεματίζει η ναζιστική Χρυσή Αυγή και συμβαδίζει ανοιχτά η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.

Η αστική τάξη στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού δεν επιχειρεί απλά να ξαναγράψει την ιστορία. Επιστρέφει στο παρελθόν για να σχεδιάσει επάνω του το δικό της αποκρουστικό παρόν και μέλλον. Με τη θεωρία των «δύο «άκρων» επιδιώκει:

● Να ξαναμιλήσει για τη χρεοκοπημένη θεωρία του τέλους της ιστορίας.

● Να ανακόψει την προσπάθεια της μαχόμενης Αριστεράς και του εργατικού κινήματος να προσεγγίσουν κριτικά το παρελθόν από τη σκοπιά των κοινωνικών επαναστάσεων και του αναγεννώμενου εργατικού κινήματος του 21ου αιώνα.

● Να εμποδίσει τις εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου να εκφραστούν στην πολιτική ταξική πάλη, να μετασχηματιστούν σε πολιτικές απελευθερωτικές ιδέες, σε επαναστατική απάντηση κατάργησης της αντίθεσης πλούτου – φτώχειας, ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, αστικής κρατικής εξουσίας, εθνικισμών και ιμπεριαλιστικών πολέμων, προσφυγικών κυμάτων, περιβαλλοντικού αφανισμού, επιχειρηματικής κυριαρχίας και νεοφασισμού – ρατσισμού.

● Να παγιώσει στη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου, ως αιώνια μοίρα του, την κοινωνία της αγοράς, των ανισοτήτων, της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Με τη θεωρία των «δύο άκρων» επιδιώκει να διατηρήσει τα «άκρα», την εξουσία μια χούφτας καπιταλιστών (που κατέχουν το 60% του παγκόσμιου πλούτου που παράγουν δισεκατομμύρια εργαζόμενοι), να εμποδίσει την κοινωνική κίνηση προς την ισότητα των ανθρώπων, την απονέκρωση του κράτους και των εξουσιών, τη συντριβή της μηχανής του πολέμου, το διεθνισμό και τη συνεργασία των λαών, την ολόπλευρη άνθηση των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών και της εργατικής δημοκρατίας. Συνέχεια