Αγώνας για να σπάσει η θηλιά χρέους και ΕΕ

Αγώνας για να σπάσει η θηλιά χρέους και ΕΕΤου Γιώργου Κρεασίδη

Η ψήφιση νέων προαπαιτούμενων προχτές Παρασκευή, με το εκφυλιστικό σύστημα των τροπολογιών σε ένα άσχετο νομοσχέδιο για την αλιεία, ήρθε να συμπληρώσει το αντιλαϊκό πακέτο του «τέταρτου μνημόνιου» που πέρασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις 18 Μάη. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον… Η κυβερνητική προπαγάνδα επιμένει ότι τα νέα βάρη ανοίγουν το δρόμο για συμφωνία στο Γιούρογκρουπ στις 15 Ιούνη και αν όχι τότε, σίγουρα στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 22/6. Για να κερδίσουν, όπως επιμένουν Τσίπρας και Τσακαλώτος, τη νέα δόση, τις δεσμεύσεις της λεγόμενης ποσοτικής χαλάρωσης και μια συζήτηση για το χρέος, χωρίς αμφισβήτηση βέβαια της καταστροφικής πορεία που χαράζει η αποπληρωμή του. Φυσικά, κανείς στην κυβέρνηση δεν μπορεί στα σοβαρά να δεσμευτεί ότι είναι τα τελευταία μέτρα. Δεν είναι μόνο λόγω της φθινοπωρινής αξιολόγησης και του προϋπολογισμού της νέας χρονιάς. Τα αλλεπάλληλα μνημόνια έχουν δέσει γερά τη θηλιά του χρέους και οδηγούν σε ένα μνημόνιο διαρκείας μέχρι τη δεκαετία του 2060 και βλέπουμε. Το «μεταμνημονιακό ξέφωτο» που υπόσχεται η κυβέρνηση στο τέλος του προγράμματος του τρίτου μνημονίου το 2018, δεν είναι παρά ένα προεκλογικό κόλπο. Η κυβέρνηση Τσίπρα οδηγήθηκε στα χνάρια των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, με χαρακτηριστική ευκολία, λόγω προσήλωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ψήφισε αλλεπάλληλα πακέτα σκληρά αντιλαϊκών μέτρων και αναδιαρθρώσεων υπέρ του κεφαλαίου, ενώ σαν μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα παρουσιάζει ότι τα περνάει χωρίς τις κοινωνικές αντιδράσεις που τους αντιστοιχούν. Προσπαθεί να πείσει για την αξιοπιστία της απέναντι στην ΕΕ, τους δανειστές και την άρχουσα τάξη, αφήνοντας στην άκρη «κόκκινες γραμμές» ή το περίφημο «παράλληλο πρόγραμμα» που αποδείχτηκε άδειο πουκάμισο.

Βαδίζοντας σε μια τέτοια κατεύθυνση, υποδέχεται την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη τη σύνοδο κορυφής του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Τσίπρας, Αναστασιάδης και Νετανιάχου θα συζητήσουν μια ημερήσια διάταξη που περιλαμβάνει όχι μόνο το παζάρι για τους ενεργειακούς πόρους, αλλά και μια επιθετική συμμαχία σε ρόλο «καλού στρατιώτη» των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Το στίγμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεκαθάρισε ο υπουργός Άμυνας, Π. Καμμένος, όταν δήλωσε την Πέμπτη πως «μόνος πραγματικός σύμμαχος της Ελλάδας είναι οι ΗΠΑ», θυμίζοντας τους υπουργούς της εποχής Πιουριφόι. Αυτά υπογραμμίζει –μαζί με τον βρόμικο πόλεμο δεκαετιών του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού– η έκκληση που απεύθυνε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για δράση ενάντια στη σύνοδο και την παρουσία του Νετανιάχου. Συνέχεια

Α. Δραγανίγος: Κοινός βηματισμός, αντικαπιταλιστικός στόχος – Συνέντευξη για την πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αντώνης Δραγανίγος: Κοινός βηματισμός, αντικαπιταλιστικός στόχος

Όρος για την ανατροπή είναι η αποδέσμευση από ευρώ-ΕΕ, η σύγκρουση με δανειστές και αστική τάξη, η διαγραφή του χρέους. Οδήγησαν σε ήττα λογικές «φιλολαϊκής διαχείρισης» του καπιταλισμού και «αριστερών κυβερνήσεων», τονίζει ο Α. Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 Πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κοινό βηματισμό, διάλογο και πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντιΕΕ και αντιδιαχειριστικής αριστεράς

«Για να πάνε τα πράγματα αλλιώς χρειάζονται απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Όρος για την ανατροπή είναι η αποδέσμευση από ευρωζώνη και ΕΕ, η σύγκρουση με τους δανειστές και την αστική τάξη, η διαγραφή του χρέους. Οδήγησαν σε ήττα λογικές «φιλολαϊκής διαχείρισης» του καπιταλισμού και «αριστερών κυβερνήσεων»», τονίζει ο Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συμπλήρωσε δύο χρόνια. Ποια είναι η βασική εκτίμηση για την πολιτική της;

H κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν ανακούφισε τους εργαζόμενους από τη μνημονιακή λαίλαπα αλλά προχώρησε σε ακόμα σκληρότερα πλήγματα στη ζωή τους, στο μέλλον των παιδιών τους. Έκοψε μισθούς και συντάξεις, φόρτωσε με εξοντωτική φορολογία τα λαϊκά στρώματα, υλοποίησε το αίσχος του υπερταμείου ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Εφαρμόζει τη ρατσιστική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, που ευθύνεται και για τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων στα νησιά του Αιγαίου. Προωθεί τον επικίνδυνο αντιδραστικό άξονα με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Στο θέμα της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων έχουμε το εγκληματικό «παιγνίδι» με την Χρυσή Αυγή και τις επαναλαμβανόμενες διώξεις αγωνιστών. Την ίδια ώρα, ΝΔ και Κ. Μητσοτάκης αυτοπλασάρονται ως «λύση», οι εργαζόμενοι όμως ξέρουν ότι πρόκειται για όργανα του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Συνολικά ο ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει πολιτική, που όχι μόνο δεν είναι αριστερή, αλλά είναι εχθρική απέναντι στα εργατικά λαϊκά στρώματα διότι προωθεί τις βάρβαρες αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη ο καπιταλισμός για να ξεπεράσει την κρίση του.

Γιατί δεν ολοκληρώνεται η 2η αξιολόγηση; Είναι προσχηματικές οι κόντρες με τους θεσμούς;

Κυβέρνηση και «θεσμοί» επιδιώκουν να κλείσουν την αξιολόγηση, οδηγώντας σε ένα νέο κύμα αντιλαϊκών μέτρων. Ας μην υπάρχουν αυταπάτες. Η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων, ο συνδικαλιστικός νόμος, οι ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια και ο ενισχυμένος κόφτης, τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% για χρόνια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν σκοπό να τα προχωρήσουν. Στόχος τους είναι η «διαπραγμάτευση», μέσα από μια πιθανή κορύφωση με νέο κύκλο εκβιασμών, να καταλήξει σε μια πρόταση πάνω στην βάση των απαιτήσεων της ΕΕ και του ΔΝΤ, που να μπορεί να «περάσει» χωρίς πολλές αντιδράσεις στον λαό.

Παρά τη διάψευση των προ διετίας εξαγγελιών ΣΥΡΙΖΑ και τη χειροτέρευση της κατάστασης, το κίνημα είναι σε ύφεση. Γιατί;

Δεν είναι τόσο περίεργο. Σημαντικά τμήματα του λαού, που ήλπισαν και στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας την ανοιχτή και βίαιη μνημονιακή στροφή του, οδηγήθηκαν σε απογοήτευση. Γέμισαν αναπάντητα ερωτηματικά. Γιατί απέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ; Μπορούσαν να πάνε τα πράγματα αλλιώς; Δεν «νομιμοποιήθηκε» στη συνείδησή τους ο μονόδρομος, ούτε πολύ περισσότερο στρέφονται μαζικά προς ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κλπ. Μετεωρίζονται και αναζητούν οι περισσότεροι προς τα «αριστερά». Αυτή η κατάσταση σε σημαντικό βαθμό «μπλοκάρει» και την συμμετοχή του κόσμου αυτού στο κίνημα. Μια νέα λοιπόν άνοδος του κινήματος και της παρέμβασης της μαχόμενης Αριστεράς θα πηγαίνει παράλληλα με μια ανατρεπτική απάντηση στο «πολιτικό πρόβλημα».

Πώς θα συμβάλλει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να πάνε αλλιώς τα πράγματα; Συνέχεια