Αρχείο

Posts Tagged ‘αντι-ΕΕ’

Η μη έξοδος του Τσίπρα και η έξοδος στους δρόμους του αγώνα

Η μη έξοδος του Τσίπρα  και η έξοδος στους δρόμους του αγώνα

Γιάννης Ελαφρός

Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη χωρίς τους συντρόφους του και ξανακάθισε στο θρόνο του. Έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας πήγε σήμερα στην Ιθάκη χωρίς το 1,5 εκατομμύριο ανέργους, τις 450.000 που έχουν φύγει στο εξωτερικό, τα εκατομμύρια που εργάζονται για μισθούς πείνας, τους συνταξιούχους που αγωνιούν να τα βγάλουν πέρα. Χωρίς ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2015. Έχει βεβαίως μαζί του την Μέρκελ και τον Γιουνκέρ, τους χρυσοκάνθαρους της ΕΕ και τους ΤΡΑΜΠούκους των ΗΠΑ, τον ΣΕΒ και το κεφάλαιο, αφού έδειξε πως μπορεί να είναι ικανός διαχειριστής και προωθητής της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και της μνημονιακής σφαγής. Και βεβαίως, ο Αλ. Τσίπρας ελπίζει πως με όλα αυτά θα μπορεί να ξανακαθίσει στο «θρόνο», στην πρωθυπουργική καρέκλα, που είναι πια το μόνο που τον ενδιαφέρει. Γι’ αυτό τους δίνει εγγυήσεις δημοσιονομικού αντιλαϊκού σφαγείου: «Με σύνεση και ευθύνη να μη ξαναγυρίσουμε ποτέ πίσω στην Ελλάδα των ελλειμμάτων και της χρεοκοπίας», είπε από την Ιθάκη.

Το διάγγελμα του Αλ. Τσίπρα ήταν μια έκθεση ιδεών γεμάτη καρυκεύματα συμβολισμού, με στραμμένα τα βέλη στη ΝΔ, που διεκδικεί την κουτάλα. Άνοιξε και επίσημα η προεκλογική περίοδος, με το βασικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ να είναι πως με τον Μητσοτάκη τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Ο ισχυρισμός πως «βγαίνουμε από τα μνημόνια» είναι καταγέλαστος την ώρα που όλο το μνημονιακό νομοθετικό οικοδόμημα στέκεται στο σβέρκο του λαού, που υπάρχουν σφαγιαστικές δεσμεύσεις μέχρι το 2022 και το 2060 και ήδη στις 10 Σεπτέμβρη θα είναι στην Αθήνα το νέο κλιμάκιο ελέγχου για την εφαρμογή της αυξημένης εποπτείας της ΕΕ.

«Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί είναι εδώ η ΕΕ και το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, η ευρωδικτατορία και η νέα Αμερικανοκρατία. Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί αυξάνονται τα επιχειρηματικά κέρδη, οι ιδιωτικοποιήσεις και η ληστεία του δημόσιου πλούτου, η καταστροφή του περιβάλλοντος από τη λυσσαλέα ανάπτυξη του κεφαλαίου. Τα μνημόνια είναι εδώ ως μια γιγαντιαία διαδικασία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης, όπου οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί ενισχύεται ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός, ο εμπαιγμός του λαού, η καταπάτηση της λαϊκής θέλησης», τονίζει στην ανακοίνωσή του το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Ο Αλ. Τσίπρας είπε πως «η Ιθάκη είναι μόνο η αρχή». Προβάλλουν στο μέλλον την διακυβέρνησή τους. Καλούν σε αντιδεξιό μέτωπο και επιδιώκουν να ενσωματώσουν το μαχόμενο δυναμικό της Αριστεράς που είναι ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, με το βλέμμα σε με μια συμμαχία με το χώρο του ΚΙΝΑΛ και των ρεταλιών του ΠΑΣΟΚ. Στην πραγματικότητα, τα μνημόνια τρώνε τις κυβερνήσεις τους κι απ’ αυτό δεν θα ξεφύγει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το ζητούμενο είναι να βρεθούμε στην αρχή νέων αγώνων, γιατί όπως τονίζει και το ΝΑΡ στην ανακοίνωσή του «την έξοδο μπορεί να την επιβάλλει μόνο το εργατικό λαϊκό κίνημα, μόνο η είσοδος των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της ανυπόταχτης νεολαίας στο προσκήνιο και στο δρόμο του αγώνα». Η έξοδος από τη μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα απαιτεί την έξοδο από τον μονόδρομο της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της δικτατορίας των αγορών, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, την παύση πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές και τη διαγραφή του χρέους. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο «το επόμενο διάστημα να μην σφραγιστεί από τα προκλητικά πανηγύρια της κυβέρνησης και τα πυροτεχνήματα της αστικής αντιπολίτευσης, τον άθλιο προεκλογικό δικομματικό καυγά των δύο βασικών διαχειριστών της ίδιας πολιτικής, αλλά από την αντεπίθεση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος και την αποφασιστική ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής, αντιΕΕ και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ».

Ιστοσελίδα εφημερίδας ΠΡΙΝ

Advertisements

ΝΑΡ: Μόνο η εργατική λαϊκή πάλη θα μας βγάλει από τη μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου  του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική ΑπελευθέρωσηΑνακοίνωση του Γραφείου Τύπου

του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Μόνο η εργατική λαϊκή πάλη θα μας βγάλει από τη μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα

Ιδιαίτερα προκλητική είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να βαφτίσει το κρέας – ψάρι και να παρουσιάσει την πολύχρονη φυλάκιση του λαού στο καθεστώς της μνημονιακής καπιταλιστικής βαρβαρότητας ως δήθεν «έξοδο από τα μνημόνια». Η επιλογή μάλιστα του Α. Τσίπρα να διαβάσει το διάγγελμά του από την Ιθάκη είναι μια ακόμα επικοινωνιακή σπουδή του Μεγάρου Μαξίμου (ανάλογη με την ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου για την κλήση του ΔΝΤ από το Καστελόριζο) που καμιά σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα.
Τα μνημόνια είναι εδώ, καθώς σε ισχύ παραμένουν οι εκατοντάδες νόμοι και οι δεκάδες χιλιάδες νομοθετικές ρυθμίσεις που επέβαλλαν, τα τσεκούρια σε μισθούς και συντάξεις που έχουν ήδη επιβληθεί (από τις κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρά, Α. Τσίπρα), η ανεργία σε δυσθεώρητα ύψη μαζί με την φυγή εκατοντάδων χιλιάδων νέων στο εξωτερικό,  ο ΕΝΦΙΑ και η τρομερή φορολεηλασία, οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί, η γενική αρπαγή του δημόσιου πλούτου από το κεφάλαιο.

Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί είναι εδώ η ΕΕ και το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, η ευρωδικτατορία και η νέα Αμερικανοκρατία. Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί αυξάνονται τα επιχειρηματικά κέρδη, οι ιδιωτικοποιήσεις και η ληστεία του δημόσιου πλούτου, η καταστροφή του περιβάλλοντος από τη λυσσαλέα ανάπτυξη του κεφαλαίου. Τα μνημόνια είναι εδώ ως μια γιγαντιαία διαδικασία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης, όπου οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί ενισχύεται ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός, ο εμπαιγμός του λαού, η καταπάτηση της λαϊκής θέλησης

Τα μνημόνια είναι εδώ γιατί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ψηφίσει και υλοποιεί με «επιτυχία» αιματηρές δεσμεύσεις μέχρι το 2022 και μέχρι το 2060, γιατί οι αστικές αναδιαρθρώσεις-«μεταρρυθμίσεις» θα κλιμακωθούν (όσο κάνουν κουμάντο παλιοί και νέοι μνημονιακοί, το κεφάλαιο και η ΕΕ), γιατί το κρατικό χρέος είναι στο 181% του ΑΕΠ, γιατί η επιτήρηση από την ΕΕ θα συνεχιστεί, στο πλαίσιο της αυξημένης εποπτείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήδη ανακοινώθηκε πως στις 10 Σεπτεμβρίου θα έρθει το νέο ευρωκλιμάκιο ελέγχου.
Έξοδος από το μνημονιακό εργοδοτικό σφαγείο δεν πρόκειται να έρθει από τα κόμματα που μας έχωσαν βαθιά μέσα: ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων , ούτε από τα μαντρόσκυλα του συστήματος Χρυσή Αυγή και τα ακροδεξιά εξαπτέρυγα.
Την έξοδο μπορεί να την επιβάλλει μόνο το εργατικό λαϊκό κίνημα, μόνο η είσοδος των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, της ανυπόταχτης νεολαίας στο προσκήνιο και στο δρόμο του αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις ενάντια σε κάθε νέα περικοπή, μείωση των ωρών εργασίας, δουλειά με συλλογικές συμβάσεις, ασφάλιση και δικαιώματα, αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας τώρα σε όλους τους ανέργους, στοπ στη φορολεηλασία των λαϊκών στρωμάτων βαριά φορολόγηση στο κεφάλαιο, κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων και διατάξεων, παύση πληρωμών στους τοκογλύφους-δανειστές και διαγραφή του χρέους, έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, πέρασμα στο δημόσιο χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο όλων των ΔΕΚΟ, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και του δημόσιου πλούτου ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή που θα ανοίξει το δρόμο για να πάρουν οι εργαζόμενοι δημοκρατικά στα χέρια τους, χωρίς ντροπιαστική εποπτεία, τη ζωή τους, τον πλούτο που παράγουν και την εξουσία.

Το επόμενο διάστημα δεν πρέπει να σφραγιστεί από τα προκλητικά πανηγύρια της κυβέρνησης και τα πυροτεχνήματα της αστικής αντιπολίτευσης, τον άθλιο προεκλογικό δικομματικό καυγά των δύο βασικών διαχειριστών της ίδιας πολιτικής, αλλά από την αντεπίθεση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος και την αποφασιστική ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής, αντιΕΕ και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η μαζική κινητοποίηση στην ΔΕΘ, στις 8 Σεπτέμβρη, στην ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα, θα δώσει μια πρώτη απάντηση στην κυβερνητική κοροϊδία.

 Γραφείο Τύπου

του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Αθήνα, 21/8/2018 

www.narnet.gr

Η μονομερής διαγραφή του χρέους παραμένει μια ώριμη και αναγκαία διεκδίκηση

 Θοδωρής Βουρεκάς

Στους καιρούς μας το χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) δεν είναι προφανώς φαινόμενο μόνο ελληνικό ή φαινόμενο του αποδυναμωμένου ευρωπαϊκού Νότου, ούτε καν φαινόμενο των χωρών του Τρίτου Κόσμου, όπως συνέβαινε παλιότερα, αποτελώντας την κύρια μορφή της νεο-αποικιοκρατικής λεηλασίας τους. Το χρέος στις συνθήκες της σημερινής δομικής καπιταλιστικής κρίσης, που οι ρίζες της βρίσκονται στην «πετρελαϊκή κρίση» του 1973-75, είναι παγκόσμιο, πλανητικής κλίμακας και το πιο παράδοξο είναι πως βαρύνει κυρίως τις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και μάλιστα τον πυρήνα τους. Ας δούμε κάποια ενδεικτικά εντυπωσιακά στοιχεία. Το παγκόσμιο σήμερα χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) φτάνει στο ασύλληπτο ύψος του 224 τρισ. δολαρίων, δηλ. τριπλάσιο περίπου του παγκόσμιου πλούτου! Από αυτό το χρέος οι ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία είναι επιβαρυμένες με το 70%. Από το παγκόσμιο τώρα δημόσιο χρέος, το 55% βαρύνει και πάλι τις ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας μια τερατώδη, ανεξέλεγκτη, παγκόσμια χρεομηχανή.

Η βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού, λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που δεν μπορούν να επενδυθούν με επαρκή κερδοφορία, δημιουργεί μεγάλης κλίμακας πλεονάζοντα, λιμνάζοντα κεφάλαια. Γι’ αυτό αναζητούνται νέοι δρόμοι (ψευδο)κερδοφορίας με την αξιοποίηση των λιμναζόντων κεφαλαίων μέσα από τη γιγάντωση και «απελευθέρωση» του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Μορφές υλοποίησης αυτής της γιγάντωσης είναι η πρωτοφανής διεθνοποίηση και οι ασύλληπτες κερδοσκοπικές πρακτικές  και καινοτομίες με την εμφάνιση των λεγόμενων σύνθετων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, όπως είναι τα λεγόμενα παράγωγα προϊόντα. Μάλιστα, η διασπορά τους σε παγκόσμια κλίμακα, μαζί με τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και άλλες δικλίδες, θεωρήθηκε πως μηδένιζαν τους κινδύνους κατάρρευσης.

Αυτή η τεράστια «αγορά χρέους» με δομημένους μηχανισμούς στήριξης και αναπαραγωγής, όπως είναι οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, τα επιτελεία οικονομικών αναλυτών, μαζί με τα διαπλεκόμενα διεθνή ΜΜΕ, αναδύεται και αναπτύσσεται λόγω της φιλομονοπωλιακής λειτουργίας του κράτους. Ο δημόσιος τομέας παντού σπεύδει να στηρίξει τη φθίνουσα ιδιωτική καπιταλιστική κερδοφορία, λόγω της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους, με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται στα ύψη τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Έτσι εκτινάσσεται η ζήτηση δανείων και επομένως το δημόσιο χρέος. Διαβάστε περισσότερα…

Δημοψήφισμα 2015 : Από την αδυναμία του αστικού κόσμου στην καταλυτική ηγεμονία του

Παναγιώτης Μαυροειδής

Το εργατικό λαϊκό ΟΧΙ μπορούσε να πάει πιο μακριά με μια Αριστερά που δεν θα ακύρωνε τις δυνατότητες της σύγκρουσης και θα συγκροτούσε αντικυβερνητικό κέντρο αγώνα

Χωρίς ρήξη με το πλαίσιο της ΕΕ και του κεφαλαίου, αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός η βελτίωση της θέσης των εργαζομένων

«Δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται…»

Πάνω στο πολιτικό πτώμα της τύχης του δημοψηφίσματος του 2015, έχει στηθεί ένας τρελός, εκδικητικός χορός νίκης. Για τα αστικά, φιλελεύθερα και «φιλοευρωπαϊκά» ρεύματα, η μετατροπή από τον ΣΥΡΙΖΑ του επιβλητικού ΟΧΙ σε πανηγυρικό ΝΑΙ, αποτελεί «απόδειξη» πως τελικά κάθε προοπτική έξω από τη φυλακή της ΕΕ, είναι αδύνατη και αδιανόητη.

Για τα αστικορεφορμιστικά, ευρώπληκτα ρεύματα, αυτή ακριβώς η επιτυχία της σύλησης της λαϊκής θέλησης, αποτέλεσε τη «λύτρωσή» τους, μέσω της οριστικής απαλλαγής τους από την ιδιότυπη αιχμαλωσία και ανάγκη διαχείρισης αντιφατικών αλλά και απρόβλεπτων διαθέσεων ρήξης.

Η ιστορία γράφεται λένε από τους νικητές. Όχι όμως τελεσίδικα, παρά μόνο για όσο «διαρκεί» και στεφανώνεται από τους ίδιους η νίκη τους.

Τι ήταν λοιπόν το δημοψήφισμα;

Τραγικό πολιτικό λάθος που στοίχησε στη χώρα βαριά, αλλά ευτυχώς διορθώθηκε; Ένα μεγάλο κόλπο-γκρόσο ταχυδακτυλουργών της αστικής πολιτικής, που δεν αξίζει κανείς να θυμάται και να ασχολείται; Ή μήπως μια κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης όπου κλονίστηκαν τα θεμέλια του αστικού συστήματος;

Τίποτα από τα προηγούμενα δεν περιγράφει κατά τη γνώμη μας την πραγματικότητα.

Η προκήρυξη και διενέργεια του δημοψηφίσματος του 2015 δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η κορυφαία στιγμή, η μεγάλη καμπή μιας πολιτικής κρίσης, στο φόντο της λαϊκής αντίδρασης των αστικών μνημονιακών μεταρρυθμίσεων από το 2011 και μετά. Στην κρίση αυτή, μέσω κυρίως της μαζικής πολιτικής κινητοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, η αστική πολιτική βρέθηκε σε σχετική πολιτική αδυναμία ηγεμόνευσης και σε κρίση κυριαρχίας. Ας γίνουμε πιο ακριβείς: Σε πολιτική αδυναμία ηγεμόνευσης με τον παλιό τρόπο και δια μέσου των κλασικών αστικών κομμάτων.

Το μεγαλύτερο λάθος της συζήτησης θα ήταν να δει κανείς σήμερα το δημοψήφισμα ανεξάρτητα από την «προηγούμενη» καθώς και την «επόμενη» μέρα του. Διαβάστε περισσότερα…

ΝΑΡ: Καταδίκη της στρατιωτικής επέμβασης στην Αφρίν

ΝΑΡ: Καταδίκη της στρατιωτικής επέμβασης στην Αφρίν

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Από τις 20 Γενάρη ο Τουρκικός στρατός μαζί με τμήματα του ονομαζόμενου “Ελεύθερου Συριακού Στρατού” εισέβαλαν και επιτέθηκαν στους Κούρδους που κατοικούν στην περιοχή του Αφριν, ένα από τα τρία αυτοδιοικούμενα καντόνια της Ροζάβα, οι οποίοι είχαν με ηρωικό αγώνα εκδιώξει προηγουμένως τους φανατικούς τζιχαντιστές του ISIS. Κάτω από την προκλητική ονομασία «Κλάδος Ελιάς» -και τις ευλογίες του οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου-,  η Τουρκία διεξάγει μια ιμπεριαλιστική εισβολή πυροδοτώντας την αποσταθεροποίηση σε μία περιοχή που καθημερινά «μυρίζει μπαρούτι». Παράλληλα, στο εσωτερικό της χώρας, το ολοκληρωτικό καθεστώς Ερντογάν, φιμώνει και συλλαμβάνει οποιονδήποτε τολμά να ασκήσει κριτική, ή ακόμη και να μην ταυτιστεί με την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου είναι στις φυλακές για εκδηλώσεις υπέρ της ειρήνης στην περιοχή, ενώ δεν λείπουν οι πρώτοι νεκροί Τούρκοι στον Έβρο ποταμό και στη θάλασσα του Αιγαίου στην προσπάθεια τους να διαφύγουν από τη χώρα.

Καταγγέλλουμε  την ενέργεια της Τουρκίας να εισβάλει στη Συρία κατά ενός λαού που μάχεται για την ύπαρξη του, αλλά και τον «βρώμικο» ρόλο των Ρώσικων και των Αμερικάνικων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, οι οποίες, έχοντας αναλάβει τη θέση του επικυρίαρχου στην περιοχή, οδηγούν στη σφαγή έναν λαό  στο βωμό του ανταγωνισμού τους για έλεγχο των πηγών και δρόμων ενέργειας στη Μέση Ανατολή. Καταγγέλλουμε τη σιωπή της Ελληνικής Κυβέρνησης και την έντεχνη φίμωση του Τύπου που αποκλείει την ενημέρωση του λαού για τη συνεχιζόμενη σφαγή των Κούρδων της Ροζάβα, την επίθεση του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης σε τούρκους και κούρδους αγωνιστές που συνιστά συνεργασία με το τούρκικο κράτος απέναντι στο λαϊκό κίνημα, παράλληλα με την αγαστή συνεργασία μαζί του απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες μέσω της επίμαχης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας-Ελληνικής Κυβέρνησης. Ταυτόχρονα η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, το οποίο προσφέρει την κάλυψη του για συγκεκριμένες πολεμικές ενέργειες της Τουρκίας. Με τη στάση της αυτή ενισχύει την επιθετικότητα του Ερντογάν και την παραπέρα αποσταθεροποίηση της περιοχής με απρόβλεπτες συνέπειες στους λαούς.

Ως Νέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, εκφράζουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη στους Κούρδους αγωνιστές και το δοκιμαζόμενο λαό της Αφρίν. Καλούμε τον λαό της Ελλάδας να εκφράσει τη συμπαράσταση του. Η νίκη των λαών της Ροζάβα θα είναι νίκη όλων των λαών της περιοχής. Η ήττα αυτής και κάθε στρατιωτικής επέμβασης που εξυπηρετεί αστικά σχέδια, θα είναι νίκη του διεθνούς αντιπολεμικού κινήματος για την ειρήνη και την συμφιλίωση των λαών. Έξω όλοι οι ιμπεριαλιστές από τη Συρία. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, να σταματήσει η στήριξη των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και να κλείσουν οι βάσεις.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, 25/2/2018

Διακήρυξη του ΝΑΡ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση

Διακήρυξη του ΝΑΡ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση

Συμπληρώνονται φέτος, εκατό χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία.

Διακήρυξη του ΝΑΡ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή ΕπανάστασηΗ Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 αποτέλεσε ένα ιστορικό ποιοτικό βήμα ρήξης με τον καπιταλισμό, που άνοιξε νέους ορίζοντες στην κοινωνική εξέλιξη. Ήταν μια επανάσταση με πρωτοπόρο το βιομηχανικό προλεταριάτο της Ρωσίας, που παρά τον μικρό του όγκο είχε ειδικό βάρος στην κοινωνία και πέτυχε τη συμμαχία του με την πολυπληθή φτωχή αγροτιά. Κρίσιμη ήταν η συμβολή του πρωτοπόρου επαναστατικού κόμματος των μπολσεβίκων, με επικεφαλής τον Λένιν. Ήταν μια επανάσταση με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και σοσιαλιστικό προσανατολισμό που στόχευε σε μια ριζικά διαφορετική κοινωνία, στην εξουσία των εργαζομένων, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, με στρατηγική στόχευση τον κομμουνισμό. Αμφισβήτησε και ξεπέρασε επαναστατικά το αστικοδημοκρατικό πλαίσιο της επανάστασης του Φλεβάρη 1917, απαιτώντας βαθύτερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς και οδηγώντας την επαναστατική κίνηση των μαζών ως την κατάκτηση της εξουσίας. Από αυτή τη σκοπιά, αποτελεί το πρώτο ιστορικό «παράδειγμα» νίκης της προλεταριακής επανάστασης και εκκίνησης της πορείας προς την εργατική χειραφέτηση, που «έσπασε» το αήττητο της αστικής τάξης και ενέπνευσε σε όλο τον κόσμο την πίστη στις δυνάμεις της εργατικής τάξης και στη δυνατότητά της να πάρει την εξουσία. Στεκόμαστε με άπειρο σεβασμό μπροστά στις τεράστιες προσπάθειες εκατομμυρίων και εκατομμυρίων εργατών, νέων, καθόλου «απλών» ανθρώπων να υψωθούν σε συνειδητά επαναστατικά υποκείμενα, αμφισβητώντας και ανατρέποντας την καταπιεστική εξουσία του κεφαλαίου.

 

Οκτώβρης: Επανάσταση των εργατών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, εξουσία των Σοβιέτ-Συμβουλίων

Πολλά γράφτηκαν και θα γραφτούν από εχθρούς και «φίλους» για την Οκτωβριανή επανάσταση και την πολιτική του Μπολσεβίκικου κόμματος. Στρεβλώσεις, ανιστόρητα ψέματα και συκοφαντίες από τους αστούς και απολογητές του βάρβαρου υπαρκτού καπιταλισμού. Ωραιοποιήσεις, αφηγήσεις προσαρμοσμένες στην τρέχουσα πολιτική γραμμή και ρομαντικές αναπολήσεις για τα «περασμένα μεγαλεία» από τις δυνάμεις του ρεφορμιστικού και ηττημένου γραφειοκρατικού κομμουνιστικού κινήματος.

Ωστόσο, τα γεγονότα και η ιστορία είναι συγκεκριμένα:

Τα πρώτα χρόνια της επαναστατικής θύελλας ήρθαν στο προσκήνιο πρωτόγνωρες μορφές κοινωνικής χειραφέτησης και ριζοσπαστικές ανατροπές στο οικονομικό και πολιτικό τοπίο. Ένας νέος τύπος εξουσίας αναδύθηκε στη θέση της ηττημένης αστικής εξουσίας: η εξουσία των Σοβιέτ, που σηματοδοτεί για πρώτη φορά στην πράξη τη δυνατότητα οικοδόμησης μιας εργατικής δημοκρατίας, τη μετάβαση στην αντικατάσταση της αστικής κρατικής «διαχείρισης ανθρώπων» από την εργατική αυτοδιεύθυνση της «διαχείρισης πραγμάτων». Απαλλοτριώνονται οι καπιταλιστές και οι γαιοκτήμονες και κρατικοποιούνται τα βασικά μέσα παραγωγής, κάτι που τροποποιεί ριζικά τον ταξικό συσχετισμό στην ίδια την υλική βάση της κοινωνίας και δημιουργεί προϋποθέσεις για μια διαφορετική κοινωνική θέση των εργαζομένων και της αγροτιάς. Τίθεται «επί τάπητος» το θέμα της εργατικής κυριαρχίας στην παραγωγή, με το κίνημα των εργοστασιακών επιτροπών που διεκδικεί όχι μόνο τον έλεγχο αλλά και την ίδια την διεύθυνση της παραγωγής. Γκρεμίζεται ο αστικός κρατικός μηχανισμός στο στρατό, στο δικαστικό σύστημα, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ο αστικός στρατός διαλύεται και ο νέος που δημιουργείται βασίζεται σε δημοκρατικές σχέσεις έξω από το πλέγμα της ιεραρχίας και της αστικής πειθαρχίας. Δίνεται η δυνατότητα για την αυτοδιάθεση εθνών και εθνοτήτων, που ασφυκτιούσαν στη φυλακή της τσαρικής Ρωσίας. Το νομικό οικοδόμημα αναμορφώνεται στη βάση της μαρξιστικής κριτικής του αστικού δικαίου. Το σχολείο μετασχηματίζεται ριζικά πάνω σε κολλεκτιβίστικες βάσεις. Πρωτοφανέρωτα βήματα γίνονται για την εξασφάλιση της ισότητας των γυναικών. Στις τέχνες πνέει ένας άνεμος τολμηρού πειραματισμού με στόχο την κοινωνικοποίηση τους και την απαλλαγή τους από την αστική σκουριά. Καινοτόμες απελευθερωτικές ιδέες έμπαιναν στην πράξη σε έναν μαζικό επαναστατικό πειραματισμό που προσπαθούσε σε όλους τους τομείς της ζωής των εργαζομένων.

Η νίκη του Οκτώβρη ήταν ώριμο τέκνο των αντιφάσεων του καπιταλισμού και των επαναστατικών αναγκών της εργατικής τάξης εκείνης της εποχής. Ωστόσο, βρισκόταν κάτω από την ασφυκτική πίεση ιστορικών αντικειμενικών ορίων του καπιταλισμού και του εργατικού κινήματος της εποχής του γενικά -και όχι μόνο στη Ρωσία- ως προς τη συνέχιση, ανάπτυξη και ολοκλήρωση της επαναστατικής διαδικασίας και την πλήρη νίκη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Τα όρια αυτά διαμόρφωναν σημαντικούς φραγμούς στην ανάπτυξη της επαναστατικής παρέμβασης στο κοινωνικό, πολιτικό και θεωρητικό πεδίο, ως προς την πλήρη νίκη του σοσιαλισμού.

Η Οκτωβριανή επανάσταση άνοιξε για πρώτη φορά στην Ιστορία τη δυνατότητα της μετάβασης στον κομμουνισμό και εμφάνισε στην ίδια την υλική βάση της κοινωνίας πρώιμες κομμουνιστικές τάσεις ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων. Αυτή η πρώτη ιστορική εμφάνιση της κομμουνιστικής δυνατότητας έμεινε ανολοκλήρωτη, σε μια πορεία περιορίστηκε και ανακόπηκε, δεν έκανε το ποιοτικό βήμα της πλήρους ανατροπής των εκμεταλλευτικών σχέσεων και τελικά μετατράπηκε στο αντίθετο της. Το «σπέρμα» της ιστορικής δυνατότητας της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της κοινωνικής διεύθυνσης της παραγωγής, που περιέκλειε αρχικά αυτή η κίνηση, όπως και το «σπέρμα» της εργατικής δημοκρατίας, καταπνίγηκαν. Η κοινωνία αυτή τελικά δεν έγινε ποτέ σοσιαλιστική. Όσοι την αντιμετωπίζουν ως τέτοια, μόνο κακές υπηρεσίες προσφέρουν στην αναγκαία επανεξόρμηση των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών ιδεών. Η επαναστατική διαδικασία από ένα σημείο και μετά ακολούθησε οπισθοδρομική πορεία και τελικά η σοβιετική κοινωνία μετατράπηκε σε ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία με ιδιόμορφες καπιταλιστικές σχέσεις. Διαβάστε περισσότερα…

Αφίσα του ΝΑΡ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση:

Αρέσει σε %d bloggers: