Αρχείο

Archive for the ‘απόφαση ΠΕ του ΝΑΡ’ Category

Απόφαση της Π.Ε., Ιανουάριος 2018

Ιανουαρίου 29, 2018 Σχολιάστε

Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, 20/1/2018

Κεφάλαιο Α. Οι Διεθνείς και πολιτικές εξελίξεις

1. Οι εξελίξεις που θα καθορίσουν το ευρύτερο κοινωνικό – πολιτικό πεδίο αφορούν την προώθηση της νέας αντιλαϊκής – αντεργατικής εκστρατείας, την προσπάθεια επίλυσης προβλημάτων εξωτερικής πολιτικής (ονοματοδοσία ΠΓΔΜ, Κυπριακό) στο φόντο της, κατά την κυβερνητική προπαγάνδα, «εξόδου από τα μνημόνια», με τη συζήτηση για εκλογές μέσα στο 2018 να εντείνεται και να επιδρά στην προετοιμασία και των πολιτικών δυνάμεων, παρά τις δηλώσεις του Τσίπρα «για εκλογές με την εξάντληση της τετραετίας». Θα κριθούν πολλά τους επόμενους μήνες: Κυρίως, εάν η κυβέρνηση και το αστικό μπλοκ θα καταφέρουν να διαμορφώσουν όρους μετάβασης προς μια «σταθερότητα» της διαρκούς ευρωμνημονιακής βαρβαρότητας και των βαθιών αντιδραστικών αστικών αναδιαρθρώσεων, με τον λαό και τη νεολαία σε παθητικό ρόλο μειωμένων προσδοκιών ή εάν ένα ανασυγκροτημένο εργατικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, με πολιτικό νεύρο τη μαχόμενη αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά, θα καταφέρει να προβάλλει ουσιαστική αντίσταση και να διαμορφώσει τους όρους της αντεπίθεσης και της ανατροπής της επιδρομής κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ.

Έχει σημασία στις συνθήκες αυτές να έρθει στο προσκήνιο ο βασικός πολιτικός στόχος και τα πολιτικά συνθήματα για την επόμενη περίοδο, όπως καταλήχθηκαν στο 4ο συνέδριο.

Καλούμε τον κόσμο της δουλειάς και τη μαχόμενη νεολαία να βγουν μπροστά:

  • Δεν τσιμπάμε στα στημένα – δεν διαλέγουμε εκτελεστή των ονείρων και των δικαιωμάτων μας, ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ – δεν μένουμε εντός του σφαγείου της ΕΕ – υπάρχει άλλος δρόμος ρήξης και ανατροπής.
  • Για τα εργατικά λαϊκά δικαιώματα, την ειρήνη, τις λαϊκές ελευθερίες και τη λαϊκή κυριαρχία, ανατροπή της ευρωμνημονιακής επίθεσης κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και της επιτροπείας. Ήττα και ανατροπή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και του αστικού ευρωμνημονιακού μπλοκ. Έξω από την ΕΕ – διαγραφή του χρέους.
  • Για να ανοίξει ο δρόμος για να πάρουν οι εργαζόμενοι και ο λαός τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια τους.

Πώς;

– Με ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά και συσπείρωση όλων των μαχόμενων δυνάμεων, για τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα, ενάντια και έξω από την ΕΕ και το κοινωνικό σφαγείο που επιβάλλουν η αστική τάξη και οι «πρόθυμες» κυβερνήσεις.

– Με αντεπίθεση ενός ανατρεπτικού εργατικού λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος.

2. Το διεθνές περιβάλλον των εξελίξεων κινείται σε αντιδραστική κατεύθυνση, όπως έχουμε αναλύσει και στην πρόσφατη απόφαση του συνέδριου και όπως επιβεβαιώνουν οι εξελίξεις με την απόφαση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, την όξυνση της αντιπαράθεσης με το Ιράν, την αμερικανική επιθετικότητα στον Ειρηνικό αλλά την φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ του κεφαλαίου στις ΗΠΑ.

3. Η επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα και η αντιμετώπιση του από το εγχώριο κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο με συμβολικό το επεισόδιο με το Παυλόπουλο, δείχνει την αντιδραστικότητα που χαρακτηρίζει τον Ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Οι δηλώσεις που ακολούθησαν τόσο στη Τουρκία, ακόμα και για πόλεμο με αφορμή τα νησιά του Αιγαίου όσο και με την απόφαση Κοτζιά περί επέκτασης των χωρικών υδάτων (αρχικά στο Ιόνιο), δείχνει το ότι η όξυνση της αντιπαράθεσης βρίσκεται μπροστά μας. Από το σύνολο των εξελίξεων προκύπτει έντονα η αναγκαιότητα της ανόδου του αντιπολεμικού, αντιιμπεριαλιστικού και αντιεθνικιστικού κινήματος.

Παράλληλα η αναμόχλευση του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ, όπως φαίνεται κατά προτροπή των ΗΠΑ καθώς προτάσσεται άμεσα η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ στα πλαίσια των γενικότερων σχεδιασμών των ΗΠΑ για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και της ΕΕ για πορεία ενσωμάτωσης στην ολοκλήρωση της ΠΓΔΜ και γενικότερα των δυτικών Βαλκανίων, επαναφέρουν με νέο τρόπο στις νέες συνθήκες την παλιά αντιπαράθεση των αρχών της δεκαετίας του 90, αν και όχι με την δυναμική εκείνης της περιόδου. Βασική μας εκτίμηση είναι ότι το ζήτημα επαναφέρεται στο προσκήνιο στα πλαίσια των εντεινόμενων ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ με τη Ρωσία και την προσπάθεια ειδικά των ΗΠΑ να ενσωματώσουν τη περιοχή των Βαλκανίων στο δικό τους γεωπολιτικό σχεδιασμό. Αντιμετωπίζουμε και το ζήτημα αυτό στα πλαίσια της αναγκαίας αντιμπεριαλιστικής-αντιπολεμικής και αντιεθνικιστικής πάλης.

Το ηγεμονικό τμήμα της αστικής τάξης και η κυβέρνηση επιδιώκουν να κλείσουν το θέμα της ονομασίας στα πλαίσια της νέας συμμαχίας με τις ΗΠΑ του Τραμπ, αλλά και με τη συναίνεση της ΕΕ. Ταυτόχρονα βέβαια διεξάγεται και αντιπαράθεση, με τη διαμάχη για το όνομα της γειτονικής χώρας να αντανακλά τον ανταγωνισμό για την οικονομική και γεωπολιτική επιρροή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία) και των γειτονικών κρατών (Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Σερβία, Αλβανία), ενώ δεν πρέπει να υποτιμηθούν και οι εθνικιστικές κραυγές και πρωτοβουλίες και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Υπογραμμίζουμε ότι η Ελληνική αστική τάξη δεν βρίσκεται σε άμυνα απέναντι στη ΠΓΔΜ, αντίθετα στα πλαίσια της προσπάθειας της για υπέρβαση της κρίσης μιας σειρά εταιρείες του Ελληνικού καπιταλισμού (ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΔΕΣΦΑ, ΤΙΤΑΝ, ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΙΔΕΝΟΡ, ELBISCO κ.α) κλείνουν συμφωνίες επέκτασης στα Βαλκάνια. Στεκόμαστε απέναντι σε αυτό το ζήτημα στα πλαίσια μιας εργατικής διεθνιστικής γραμμής που είναι αντίθετη στην ευρωνατοϊκή παρέμβαση στην περιοχή (που είναι οι επισπεύδοντες για την ονοματοδοσία και ένταξη σε ΝΑΤΟ και στη συνέχεια στην ΕΕ της ΠΓΔΜ), αντιπαλεύει τη «ΝΑΤΟϊκή ειρήνη» που μόνο ειρήνη δεν φέρνει και τις επιδιώξεις των αστικών τάξεων και κυβερνήσεων της περιοχής, καταρχήν όσον μας αφορά της Ελλάδας. Προτάσσουμε την ειρηνική συμβίωση των λαών, το απαραβίαστο των σημερινών συνόρων στη περιοχή, τη μη επιβολή ονομασίας στο λαό της ΠΓΔΜ από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, τη μη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την αποχώρηση της Ελλάδας, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μακριά από εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς με σεβασμό στον πολυεθνικό χαρακτήρα της ιστορικής περιοχής της Μακεδονίας και την αναγνώριση των δικαιωμάτων της Σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Παρεμβαίνουμε με βασικά συνθήματα:

  • Oχι στη Νατοποίηση των Βαλκανίων. Έξω οι ιμπεριαλιστές από τα Βαλκάνια.
  • Ειρήνη, φιλία και συνεργασία των λαών, κάτω ο εθνικισμός και στις δύο πλευρές των συνόρων
  • Πλήρη και ισότιμα δικαιώματα σε όλες τις μειονότητες.

Παράλληλα προσανατολιζόμαστε και σε πρωτοβουλίες διεθνιστικού χαρακτήρα με αριστερές, αντιιμπεριαλιστικές, διεθνιστικές οργανώσεις – κινήσεις στην ΠΓΔΜ.

Διαβάστε περισσότερα…

Advertisements

Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ (Απρίλης 2017)

Βασικά αποσπάσματα από την Απόφαση της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

22 Απρίλη 2017

Κεφάλαιο Ι: Οι Πολιτικές και διεθνείς εξελίξεις

Α. ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ

1. Στην προηγούμενη ΠΕ είχαμε εκτιμήσει ότι βρισκόμαστε σε φάση σημαντικών γεωπολιτικών εξελίξεων και συνέχισης των πολεμικών αναμετρήσεων, με κίνδυνο κλιμάκωσης του πολέμου στην ευρύτερη περιοχή μας.

Βασική μας εκτίμηση ήταν ότι η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από το Ντόναλντ Τραμπ θα πυροδοτήσει τη στροφή του αμερικανικού καπιταλισμού σε όξυνση του ανταγωνισμού με άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, καταρχήν την Κίνα, ενώ ήδη το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ προχωρούν τα σχέδια στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας και στην περιοχή διακηρύσσεται η σύσφιξη των ήδη πολύ στενών σχέσεων ΗΠΑ – Ισραήλ και τίθεται ξανά στο στόχαστρο το Ιράν.

Το χτύπημα των ΗΠΑ στη Συρία (το οποίο να σημειωθεί ότι ήταν επιχειρησιακά έτοιμο από τη κυβέρνηση Ομπάμα) μετά τη βρώμικη υπόθεση της “χημικής” επίθεσης, αποτελεί βήμα πολύ σοβαρής κλιμάκωσης του πολέμου. Η κυβέρνηση Τραμπ ανοίγει παράλληλα και ζήτημα Βόρειας Κορέας, έχει στείλει ήδη 3 αεροπλανοφόρα στη περιοχή, όπου κλιμακώνεται επικίνδυνα η ένταση ανάμεσα σε ΗΠΑ –Ιαπωνία – Ν. Κορέα από τη μια και Β. Κορέα, Κίνα, Ρωσία από την άλλη, σε ένα κουβάρι αντιθέσεων με επίδικα τον έλεγχο εδαφών, αγορών, ενεργειακών δρόμων.

Σοβαρή πλευρά του αντιδραστικού περιβάλλοντος και της πολεμικής προετοιμασίας είναι και η στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, σύμφωνα με τις τελευταίες αποφάσεις της, αξιοποιώντας, ανάμεσα στα άλλα και το «κενό ασφάλειας» λόγω της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ.

Όλα αυτά φέρνουν πιο κοντά τον κίνδυνο άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης των «μεγάλων δυνάμεων».

Στο συνολικό αυτό πλαίσιο αναπτύσσεται ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας – Τουρκίας. Η ελληνική αστική τάξη επιδιώκει να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της «Δύσης» στην ευρύτερη περιοχή, πολιτική που ιστορικά έχει αποδειχθεί καταστροφική για τον λαό και την χώρα. Στην Τουρκία μετά το δημοψήφισμα βάθυνε η πολιτική και κοινωνική διαίρεση, εντάθηκε η πολιτική αστάθεια, ισχυροποιήθηκε ο κίνδυνος πολεμικών τυχοδιωκτισμών. Το νέο καθεστώς στην Τουρκία, μετά και το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, προϊόν βίας και νοθείας για την ενίσχυση του Ερντογάν, θα εντείνει τις διώξεις, την καταστολή, την τρομοκρατία απέναντι στους Κούρδους, την Αριστερά, κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή.

2. Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, έχει αποφασίσει να δώσει «γη και ύδωρ» στη νέα ιμπεριαλιστική εκστρατεία των ΗΠΑ.

Με περισσή ευκολία ο πρωθυπουργός συνυπογράφει κείμενο με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που θεωρεί «κατανοητά» τα πυραυλικά πλήγματα των ΗΠΑ στη Συρία.

– Η βάση της Σούδας έχει παραχωρηθεί για τα πιο προκλητικά επιχειρησιακά σχέδια στις γειτονικές χώρες, όπως οι πρόσφατες πυραυλικές επιθέσεις στη Συρία. Παράλληλα η κυβέρνηση προσφέρει και προετοιμάζει νέο στρατιωτικό «οικόπεδο» στην Κάρπαθο! Πυκνώνουν οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ.

– Το κυριότερο, υπάρχει ανοιχτή δέσμευση για τη συγκρότηση στρατηγικού άξονα ΗΠΑ – Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου – Ισραήλ, με στόχο την αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ, παράλληλα με την αντιμετώπιση της τριπλής «απειλής» που συνθέτουν η “τρομοκρατία”, τα απελευθερωτικά κινήματα και οι αντιστάσεις των λαών της περιοχής. Αναβαθμίζεται η συζήτηση και η προετοιμασία για αυξημένη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων (κυρίως Ναυτικού, αλλά όχι μόνο) στις αποστολές του ΝΑΤΟ. Χωρίς να ξεχνάμε και την πρόσφατη επίσκεψη κορυφής του Τσίπρα στο φασιστικό, αμερικανοστήρικτο καθεστώς της Ουκρανίας, που βέβαια στηρίζει και η ΕΕ.

Οι εξελίξεις αυτές είναι εξαιρετικής σημασίας. Δεν αποτελούν μια απλή επικαιροποίηση της Ελληνοαμερικανικής συνεργασίας στη σημερινή εποχή. Ούτε κάποιο τακτικίστικο αντιπερισπασμό της κυβέρνησης απέναντι στο γερμανικό εκβιασμό. Συνολικά ο πολεμικός κίνδυνος και o αντιδραστικός ανταγωνισμός των αστικών τάξεων δυναμώνει.

Το εργατικό λαϊκό κίνημα και η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να δώσουν πολιτική και ιδεολογική μάχη για να αναδεικνύουν τα βαθύτερα αίτια του πολέμου, με πλήρη ανεξαρτησία πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική απέναντι στις αστικές τάξεις και τους εθνικισμούς.

Να αναδεικνύουν ότι τα αίτια αυτά εδράζονται στη δομική, παρατεταμένη κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Τα αστικά επιτελεία μαζί με την μέχρι τώρα προώθηση υπεραντιδραστικών τομών (αντιμεταρρυθμίσεων) σε βάρος των εργαζομένων συνδυάζουν την στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και άλλων λαϊκών στρωμάτων στο εσωτερικό με την διαπάλη για το νέο μοίρασμα των καπιταλιστικών αγορών, τον έλεγχο του ορυκτού πλούτου και των διαδρομών κυκλοφορίας του στο εξωτερικό στα πλαίσια του άγριου ανταγωνισμού στην κορυφή της καπιταλιστικής πυραμίδας, των πολυκλαδικών, πολυεθνικών μονοπωλίων. Με τις εντεινόμενες πολεμικές προετοιμασίες και εξοπλισμούς καθώς ο πόλεμος είναι μια διέξοδος και ταυτόχρονα μια ευκαιρία για τα χειμαζόμενα κεφάλαια.

Έτσι και ο ελληνικός καπιταλισμός επιδιώκει να συντρίψει τους εργαζόμενους στο εσωτερικό, με δύναμη κρούσης την τρόικα, ενώ ταυτόχρονα διεκδικεί νέο ρόλο στη ΝΑ Μεσόγειο, όπως και η κερδοφορία μέσω της ανοικοδόμησης σε επόμενη φάση, με την επιδίωξη “άνθισης” του κατασκευαστικού και εφοπλιστικού κεφαλαίου σε Συρία και Λιβύη, στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και σαν «υπεργολάβος τους».

Β. ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Διαβάστε περισσότερα…

Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ, Ιανουάριος 2017

Ιανουαρίου 28, 2017 1 Σχολιο

Βασικά αποσπάσματα από την ΑΠΟΦΑΣΗ της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Κεφάλαιο Α: Οι Πολιτικές και διεθνείς εξελίξεις

Οι διεθνείς εξελίξεις και η απειλή γενίκευσης του πολέμου στην περιοχή μας

1.  Η ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από το Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί πολύ σημαντική εξέλιξη, η οποία προκαλεί ήδη αναστατώσεις στο διεθνές σκηνικό, την έκταση και την ποιότητα των οποίων θα παρακολουθούμε. Ο Τραμπ κέρδισε την προεδρία (χάρις και στο αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα των ΗΠΑ κι ενώ υπολειπόταν σχεδόν τρία εκατομμύρια ψήφους από την Κλίντον), εκμεταλλευόμενος τα κοινωνικά αδιέξοδα, τη φτωχοποίηση και την ανεργία εκατομμυρίων αμερικανών με ένα λαϊκιστικό λόγο, πατώντας πάνω στα με ένα πρόγραμμα αντιδραστικής κλιμάκωσης, με βασικά στοιχεία: Την παραπέρα επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και τα κοινωνικά δικαιώματα, τη ρατσιστική αντιμετώπιση των μειονοτήτων, τον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των όποιων δημοκρατικών δικαιωμάτων, τη στροφή του αμερικανικού καπιταλισμού σε μια όξυνση του ανταγωνισμού με άλλες καπιταλιστικές οικονομίες με στόχο την ενίσχυση της παραγωγικής του βάσης και την ανάκτηση θέσεων μέσω ενός συνδυασμού μέτρων «προστατευτισμού», ανάσχεσης των προηγούμενων μορφών καπιταλιστικής διεθνοποίησης και αναζήτηση νέων επωφελών για το αμερικάνικο κεφάλαιο διεθνών σχέσεων, ενός νέου μοντέλου διεθνοποίησης περισσότερο ωφέλιμο για τις πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια που εφορμούν από τις ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό έχει προαναγγελθεί μια σκληρή αντιπαράθεση με την Κίνα και αναζήτηση νέων ισορροπιών με τη Ρωσία, παρότι ήδη το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ προχωρούν τα σχέδια στρατιωτικής περικύκλωσης του ρωσικού καπιταλισμού. Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανοικτή υποστήριξη του BREXIT από τον Τραμπ (ακολούθησε μια σαφής τοποθέτηση εξόδου της Μέι) και οι επιθετικές δηλώσεις κατά της Γερμανίας. Όσον αφορά την περιοχή η διοίκηση Τραμπ διακηρύσσει ότι θα ενισχύσει τις ήδη πολύ στενές σχέσεις ΗΠΑ – Ισραήλ και θα θέσει στο στόχαστρο ξανά το Ιράν.

Η εκλογή Τραμπ και οι νέες αντιδραστικές τάσεις που εκφράζει είναι γέννημα του κλονισμού που έχει επιφέρει η καπιταλιστική κρίση, της κρίσης της αμερικανικής διεθνούς ηγεμονίας και του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, καθώς και των βαθιών κοινωνικών ρηγμάτων μέσα στις ΗΠΑ (με την μεγάλη αύξηση της ψαλίδας μεταξύ πλούτου και φτώχειας στη μισθωτή εργασία και στην περιθωριοποίηση) και τείνει σε παρόξυνση των αντιθέσεων σε όλα τα επίπεδα: πρωτίστως κεφάλαιο – εργασία (καθώς η όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών θα οδηγήσει και σε επιχείρηση έντασης της εκμετάλλευσης), ηγεμονικά καπιταλιστικά κράτη κατά λαών, αλλά και με όξυνση του ανταγωνισμού των κεφαλαίων σε διεθνές επίπεδο, αλλά και εθνικό (βλ. αντιδράσεις κατά Τραμπ και από ισχυρά αστικά τμήματα των ΗΠΑ).

Ανάλογες τάσεις εκφράζονται και στην Ευρώπη, με την ενίσχυση των εθνικιστικών ακροδεξιών κομμάτων με το αστικό Brexit κλπ. Στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της αστικής προσπάθειας για την υπέρβαση της κρίσης σε βάρος της εργασίας διαμορφώνονται δύο αντιδραστικά αστικά ρεύματα, τα οποία προωθούν την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και την εμβάθυνση της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης: ένα ρεύμα αστικού κοσμοπολιτισμού που επιχειρεί ανάπτυξη και εμβάθυνση των μέχρι τώρα μορφών της καπιταλιστικής διεθνοποίησης (με αναφορές στην αστική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά, χαρακτηριστική η ομιλία Ομπάμα), – κι ένα ρεύμα αντιδραστικού νεοεθνικισμού που επιχειρεί να περάσει τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές με ένα μανδύα εθνικής συσπείρωσης/υποστήριξης και συντηρητικής αναδίπλωσης, ενισχύοντας το εθνικά εξορμών κεφάλαιο, ένα ρεύμα που στην παρούσα φάση επιχειρεί να καπηλευτεί και τη δυσαρέσκεια ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων (κι εργαζομένων), παρότι δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντά τους.

Χρειάζεται παραπέρα συζήτηση και προβληματισμός για την πορεία διαμόρφωσης αυτών των ρευμάτων, ξεκαθαρίζοντας πως και τα δύο είναι εχθρικά και επικίνδυνα για τους εργαζόμενους και τους λαούς. Το εργατικό κίνημα και η μαχόμενη Αριστερά δεν μπορούν να γίνουν ουρά κανενός από τα δύο, αλλά πρέπει να χαράξουν αυτοτελή ταξική ανατρεπτική γραμμή.

2. Την ίδια ώρα συνεχίζεται η οικονομική και πολιτική κρίση του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κέντρου (BREXIT, ιταλικό δημοψήφισμα). Η κρίση αυτή μπορεί να βαθύνει, καθώς πλησιάζουν οι γαλλικές, ολλανδικές, γερμανικές και ιταλικές εκλογές, μέσα σε μεγάλα οικονομικά προβλήματα για τις περισσότερες χώρες.

Διαβάστε περισσότερα…

Αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολεμική επιθετικότητα και στη διαρκή τρομοκρατική αντιδημοκρατική εκστρατεία κυβερνήσεων – ΕΕ – κεφαλαίου

PrintΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Γραφείου της Π.Ε. 

του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

26/11/2015

Αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολεμική επιθετικότητα και στη διαρκή τρομοκρατική αντιδημοκρατική εκστρατεία κυβερνήσεων – ΕΕ – κεφαλαίου

  1. Η προκλητική προσχεδιασμένη κατάρριψη ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους από την Τουρκία αναβαθμίζει τον κίνδυνο γενικότερης πολεμικής ανάφλεξης στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, υπογραμμίζει την εγκληματική παρέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αστικών τάξεων της περιοχής σε βάρος των λαών, που πληρώνουν με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, εκατομμύρια πρόσφυγες, απερίγραπτη φτώχεια, φόβο και καταπίεση.

Η προσπάθεια των ΗΠΑ, σε συνεργασία αλλά και ανταγωνισμό με τις ηγετικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και ειδικά την Γαλλία), να αναδομήσουν την ευρύτερη περιοχή της Αραβικής Χερσονήσου, της Βόρειας Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου έτσι ώστε να αποκτήσουν απρόσκοπτη πρόσβαση κι έλεγχο στις ενεργειακές πηγές και ροές, καθώς και στα κρίσιμα «περάσματα» μεταφοράς στρατηγικής σημασίας οδήγησε σε σειρά πολέμων, σε προσπάθεια ανατροπής αντιδραστικών και βαθειά αντιδημοκρατικών καθεστώτων (Λιβύη, Συρία) που δεν εναρμονίζονταν πλήρως με τα νέα σχέδια ΗΠΑ και ΕΕ και που ήταν ανοικτά σε συνεργασία με τους ανταγωνιστικούς ιμπεριαλισμούς της Ρωσίας και της Κίνας, το Ιράν κλπ., που επιχειρούσαν και επιχειρούν να ενισχύσουν τις θέσεις τους στην περιοχή.

Οι κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις των λαών της περιοχής, αντιφατικές λόγω και της δραματικής έλλειψης εργατικού, αντιιμπεριαλιστικού – αντικαπιταλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος (που ονομάστηκαν συλλήβδην «Αραβική Άνοιξη») αντιμετωπίστηκαν με καταστολή, ιδιαίτερα όπου είχαν κοινωνικό και δημοκρατικό περιεχόμενο (με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Αίγυπτο αλλά και την Συρία στην πρώτη φάση, ενώ στην Τυνησία η σχετικά ισχυρή αριστερή και εργατική παρέμβαση υποχρέωσε σε άλλες επιλογές) ή εξετράπησαν, έτσι ώστε να προωθηθούν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια.

Τα αστικά κράτη της περιοχής (σύμμαχοι των αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού), το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ, το αντιδραστικό νέο-οθωμανικό καθεστώς της Τουρκίας, οι υπεραντιδραστικές σκοταδιστικές αραβικές μοναρχίες του Κόλπου όρμησαν σαν τις ύαινες για να προωθήσουν τα αιματοβαμμένα σχέδιά τους σε βάρος γειτονικών χωρών και λαών και πρώτα απ’ όλα του Συριακού, Κουρδικού και Παλαιστινιακού λαού. Όπλισαν, χρηματοδότησαν και αξιοποίησαν πλήθος αντιδραστικών οργανώσεων με αναφορά στον ισλαμικό Ιερό Πόλεμο (Τζιχάντ), συμβάλλοντας στην τερατογένεση του Ισλαμικού Κράτους, που δολοφονεί και τρομοκρατεί τους λαούς της περιοχής κι ευρύτερα.

Δεν λείπουν και οι αντιστάσεις, με πιο εμβληματική σήμερα αυτή των λαών της Ροζάβα, των γυναικών και των ανδρών Κούρδων και άλλων εθνοτήτων, που απελευθέρωσαν το Κομπάνι, η ασίγαστη ηρωική απελευθερωτική πάλη των Παλαιστινίων, των λαών της Τουρκίας, του Λιβάνου κ.ά.

Το εκρηκτικό κουβάρι των αντιθέσεων που έχει συσσωρευτεί στην περιοχή, η πύκνωση της πολεμικής δράσης ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ – Γαλλία και Ρωσία) και ισχυρών αστικών τάξεων (Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν, αραβικές μοναρχίες), η ενεργοποίηση της στρατιωτικής επέμβασης – αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μετά από αίτημα της Γαλλίας, ύστερα από τις δολοφονικές επιθέσεις του ΙSIS στο Παρίσι), η εμπλοκή του ΝΑΤΟ (ύστερα από αίτημα της Τουρκίας) δημιουργούν τρομερά μεγάλο κίνδυνο για γενικότερη πολεμική ανάφλεξη, ενώ ήδη οι λαοί της περιοχής γίνονται τα θύματα ενός πολέμου δίχως τέλος, δίχως σύνορα, δίχως όρια. ΗΠΑ και Γαλλία προωθούν συμμαχία για κλιμάκωση των πολεμικών επεμβάσεων και προετοιμάζουν άμεσα στρατιωτικά κτυπήματα, η Ρωσία ενισχύει την στρατιωτική της παρουσία στη Συρία, ενώ η Τουρκία ξεκαθαρίζει πως θέλει να πάρει μέρος στην αιματοβαμμένη μοιρασιά.

Διαβάστε περισσότερα…

Απόφαση Π.Ε. ΝΑΡ, 3/10/2015: Τα καθήκοντα μετά τις εκλογές

10.10.15
apofasi_new

 

 

 

 

Απόφαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Τα καθήκοντά μας μετά την εκλογική μάχη – εκτιμήσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

Α. Εκτίμηση εκλογών

1. Οι εκλογές-εξπρές της 20ης Σεπτέμβρη, που προκήρυξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, σε συμφωνία με τους «εταίρους», πραγματοποιήθηκαν κάτω από το βάρος του ασφυκτικού πλαισίου της νέας μνημονιακής συμφωνίας που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ με ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι – ΑΝΕΛ. Η από κοινού επίθεση όλων των συστημικών δυνάμεων, στόχευε στην τρομοκράτηση του λαού, την κάμψη του φρονήματος και του ρήγματος που άνοιξαν οι αγώνες και το ΟΧΙ του, στην εμπέδωση της αντίληψης ότι ο δρόμος της ρήξης για την ανατροπή των μνημονιακών αντεργατικών μέτρων, είτε είναι ανύπαρκτος, είτε οδηγεί σε απόλυτη καταστροφή.

Το αποτέλεσμα των εκλογών αποτυπώνει τον αρνητικό κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό δύναμης που δημιουργήθηκε την προηγούμενη περίοδο, κυρίως λόγω του ανοιχτού περάσματος του ΣΥΡΙΖΑ στις δυνάμεις του μνημονίου, αλλά και της κυριαρχίας της τάσης υποταγής επί της τάσης χειραφέτησης μέσα στην εργατική τάξη κι ευρύτερα στον κόσμο της εργασίας. Αναδεικνύει την απειλή στρατηγικής ήττας του κινήματος, εάν δεν καταφέρει να αντεπιτεθεί με γραμμή ρήξης και ανατροπής. Το αποτέλεσμα των εκλογών διευκολύνει τα σχέδια του κεφαλαίου και του συστήματος. Οδήγησε ήδη σε κυβέρνηση υλοποίησης της μνημονιακής καπιταλιστικής επίθεσης, προσθέτει δυσκολίες στην πάλη των εργαζομένων και του λαού. Είναι γενικότερα ένα αποτέλεσμα με αρνητικές επιπτώσεις, καθώς δημιουργεί όρους και συνθήκες για το ξεδίπλωμα και την κλιμάκωση άμεσα της επιδρομής κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, ενώ ανέδειξε μια βουλή που η σύνθεσή της δίνει δυνατότητες για κυβερνητικές αλλαγές – διευρύνσεις και ανασχηματισμούς εντός του αστικού – μνημονιακού πλαισίου.

Παρά την πρόσκαιρη σταθεροποίηση σε κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, το εκλογικό αποτέλεσμα είναι δύσκολο να προσδώσει μια μακροπρόθεσμη σταθερότητα και προοπτική στο αστικό μπλοκ, το οποίο περιλαμβάνει πλέον και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και με δεδομένη την κρίση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η εκλογική μάχη που δώσαμε ήταν από τις πιο δύσκολες. Το εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – εκλογική συνεργασία δεν σπάει προφανώς τον γενικότερο αρνητικό συσχετισμό των τελευταίων ετών, ούτε τον ειδικό αρνητικό εκλογικό συσχετισμό που διαμορφώθηκε στις εκλογές, αλλά με την μικρή – οριακή άνοδο σε ψήφους και ποσοστό αποτυπώνει ορισμένες αδύναμες ωστόσο θετικές τάσεις. Μας δίνει τη δυνατότητα να παρέμβουμε στις εξελίξεις, σκιαγραφεί δυνατότητες, χωρίς βέβαια και να τις εκφράζει. Δείχνει πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέσα σε συνθήκες αδυναμίας άλλων δυνάμεων της Αριστεράς να εκφράσουν τις τάσεις διαφοροποίησης και αναζήτησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, καταφέρνει έστω σε μικρή κλίμακα να κερδίζει μερικές χιλιάδες πρωτοπόρους αγωνιστές και να έρχεται σε επικοινωνία με ριζοσπαστικά στοιχεία, κυρίως από το χώρο της νεολαίας. Διαψεύδει κατηγορηματικά τις εκτιμήσεις πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα οδηγούνταν σε συρρίκνωση ή διάλυση εάν δεν συμμαχούσε με την ΛΑΕ.

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η νΚΑ αποφάσισαν συλλογικά, με δημοκρατικές διαδικασίες και σε πνεύμα αναζήτησης επαναστατικής απάντησης, να προτείνουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκλογική παρέμβαση με βάση την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για πολιτική συνεργασία των αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντιΕΕ δυνάμεων της Αριστεράς. Στην εσωοργανωτική μας συζήτηση κατατέθηκε και πρόταση για εκλογική συνεργασία με την Λαϊκή Ενότητα, η οποία μειοψήφησε. Εκτιμούμε πως η απόφαση αυτή του ΝΑΡ και στη συνέχεια η αντίστοιχη τοποθέτηση των οργάνων και επιτροπών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την οποία απορρίφθηκε η πρόταση ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ που οδηγούσαν στην ενσωμάτωσή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Λαϊκή Ενότητα, ήταν σωστές και ενισχύονται από τις εξελίξεις.

Η αναλυτική εκτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων περιλαμβάνονται στις Πρώτες Εκτιμήσεις του Γραφείου της Π.Ε. (Δείτε εδώ).

Διαβάστε περισσότερα…

Απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ, 22/10/2011

Α. Η λαϊκή πάλη σε κρίσιμη καμπή

Η 48ωρη πανελλαδική απεργία αποτέλεσε το μεγαλύτερο πανεργατικό-παλλαϊκό ξεσηκωμό, την πιο μαζική και, κυρίως, την ανώτερη πολιτική παρέμβαση του εργατικού κινήματος και των ανερχόμενων τάσεων ταξικής ανασυγκρότησής του μετά τη μεταπολίτευση. Αυτή εκφράστηκε κυρίως με τη μορφή της γενικής πολιτικής απεργίας και σφραγίστηκε πολύμορφα και αντιφατικά από τον πολιτικό στόχο «να φύγουν η κυβέρνηση και η τρόικα, να μην περάσει αυτή η επίθεση». Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:απόφαση ΠΕ του ΝΑΡ

Απόφαση της Π.Ε. του ΝΑΡ, Ιούλιος 2011

Η ΛΑΪΚΗ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΜΑΗ – ΙΟΥΝΗ 2011

1. Οι εξελίξεις του Μάη – Ιούλη του 2011 θα μείνουν στην Ιστορία της πάλης των τάξεων στο ελληνικό εργατικό κίνημα.
Αυτές τις συγκλονιστικές ημέρες των πλατειών, των απεργιών και των διαδηλώσεων, σε ελάχιστο αλλά συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες λαού συμμετείχαν στις πλατείες και τα συλλαλητήρια των «εξεγερμένων» όλης της χώρας, δημιουργώντας ένα πολιτικό γεγονός τεράστιας σημασίας. Διαβάστε περισσότερα…
Κατηγορίες:απόφαση ΠΕ του ΝΑΡ
Αρέσει σε %d bloggers: