ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Category Archives: άρθρα

Ποιος αλήθεια ευθύνεται για τους 3 νεκρούς του ΟΣΕ;

Ποιος αλήθεια ευθύνεται για τους 3 νεκρούς του ΟΣΕ;

Γράφει ο Χρήστος Αβραμίδης

Διαρκές έγκλημα η εγκατάλειψη του πλέον λαϊκού μέσου μεταφοράς

Ένα μεγάλο δυστύχημα συγκλονίζει την χώρα. Τρεις νεκροί, και πολλοί τραυματίες στην εντατική. Παιδιά που θα μεγαλώσουν ορφανά από πατέρα και ένα προκαταρκτικό «ανεξάρτητο πόρισμα» του ΟΣΕ που μέσα σε πέντε μόλις μέρες προσπάθησε να κλείσει τη συζήτηση για το ποιος φταίει.

Η επίσημη απάντηση «πρέπει» είναι η πιο βολική για όλους. «Φταίει ο νεκρός οδηγός».

Και όμως αυτά που έρχονται στο φως δείχνουν ότι για το δυστύχημα στο Άδενδρο υπάρχουν τεράστιες ευθύνες της επιχείρησης, του κράτους και μεγάλων οικονομικών συμφερόντων

Σύμφωνα λοιπόν, με το προκαταρκτικό πόρισμα ο οδηγός έτρεχε με 144 χλμ/ώρα ενώ επειδή το τρένο είχε μπει αναγκαστικά σε παράκαμψη, θα έπρεπε να τρέχει με 60χλμ/ώρα.

Έστω ότι όντως ο μηχανοδηγός έχει πραγματοποιήσει κάποιο λάθος. Κάτι που είναι πάντοτε ένα πιθανό ενδεχόμενο για οποιονδήποτε εργαζόμενο άνθρωπο. Όμως, στον σιδηρόδρομο έχουν αναπτυχθεί συστήματα ασφάλειας που μπορούν να αποτρέψουν τις συνέπειες του ανθρωπίνου λάθους. Μάλιστα ο ΟΣΕ, έχει αποκτήσει τέτοια συστήματα, τα οποία όμως παραμένουν ανενεργά.

Άλλωστε το πόρισμα μπορεί να ρίχνει το βάρος σε λάθη του οδηγού, όμως είχε ένα συγκεκριμένο σημείο που αξίζει προσοχής: «Με την προσωρινή (ορθή μεν κανονιστικά, αλλά επιβαρυμένη λειτουργικά) κατάσταση του δικτύου, θα πρέπει να εξεταστούν μέτρα που θα απέτρεπαν ή θα μείωναν δραστικά την υπέρβαση του εκάστοτε ορίου ταχύτητας».

Αυτό αποτελεί βέβαια μία έμμεση παραδοχή ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο χρειάζεται, σε αρκετά σημεία, ανάταξη, σε συνδυασμό με τη πλήρη λειτουργία των συστημάτων σηματοδότησης – τηλεδιοίκησης.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι θα παρακολουθήσουμε μικρά επεισόδια ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας ενός κατά τα άλλα κρατικού οργανισμού. Επεισόδια που συνέβαλαν στην υπονόμευση του και διευκολύνουν μια ακόμα μνημονιακή υποχρέωση. Την τελική ιδιωτικοποίηση. Πρωταγωνιστές τους, κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εργολάβοι, μνημονιακοί νόμοι αλλά ακόμα και μια γνωστή Γερμανική εταιρία…Η Siemens

Τα έργα που δεν…έγιναν και στο βάθος Ζήμενς

Πρώτον, υπάρχει “κόφτης” σε κάθε τρένο ιντερσίτι -συνδεδεμένο με προγραμματισμό που “διαβάζει την διαδρομή “- και που εάν υπερβεί ο οδηγός το προβλεπόμενο όριο ταχύτητας σε συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής “μειώνει” αυτομάτως την ταχύτητα. Όμως σύμφωνα με τον πρόεδρο των μηχανοδηγών Κωνσταντίνο Γενιδούνια, αυτός ο κόφτης δεν λειτουργεί λόγω έλλειψης κονδυλίων συντήρησης τα τελευταία χρόνια αν και έχει αγοραστεί παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων και έχει τοποθετηθεί σε όλους του συρμούς. Το έργο, κόστους 143.900.000 ευρώ (χρονοδιάγραμμα 2006-2017), παραμένει ανενεργό, σύμφωνα με τις καταγγελίες, με αποτέλεσμα να μη λειτουργεί η αυτόματη προστασία στην παραβίαση ερυθρού φωτοσήματος. Δεύτερον, υπάρχει εφαρμογή τηλεματικής με φωτισμένα σημεία ορίων ταχύτητας εκεί όπου απαιτείται, όπως στην είσοδο του οικισμού στο Άδενδρο Θεσσαλονίκης. Όμως σύμφωνα με τον κ. Γενιδούνια, είναι επίσης είναι εκτός λειτουργίας εξαιτίας έλλειψης χρημάτων.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αγώνας για να σπάσει η θηλιά χρέους και ΕΕ

Αγώνας για να σπάσει η θηλιά χρέους και ΕΕΤου Γιώργου Κρεασίδη

Η ψήφιση νέων προαπαιτούμενων προχτές Παρασκευή, με το εκφυλιστικό σύστημα των τροπολογιών σε ένα άσχετο νομοσχέδιο για την αλιεία, ήρθε να συμπληρώσει το αντιλαϊκό πακέτο του «τέταρτου μνημόνιου» που πέρασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις 18 Μάη. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον… Η κυβερνητική προπαγάνδα επιμένει ότι τα νέα βάρη ανοίγουν το δρόμο για συμφωνία στο Γιούρογκρουπ στις 15 Ιούνη και αν όχι τότε, σίγουρα στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 22/6. Για να κερδίσουν, όπως επιμένουν Τσίπρας και Τσακαλώτος, τη νέα δόση, τις δεσμεύσεις της λεγόμενης ποσοτικής χαλάρωσης και μια συζήτηση για το χρέος, χωρίς αμφισβήτηση βέβαια της καταστροφικής πορεία που χαράζει η αποπληρωμή του. Φυσικά, κανείς στην κυβέρνηση δεν μπορεί στα σοβαρά να δεσμευτεί ότι είναι τα τελευταία μέτρα. Δεν είναι μόνο λόγω της φθινοπωρινής αξιολόγησης και του προϋπολογισμού της νέας χρονιάς. Τα αλλεπάλληλα μνημόνια έχουν δέσει γερά τη θηλιά του χρέους και οδηγούν σε ένα μνημόνιο διαρκείας μέχρι τη δεκαετία του 2060 και βλέπουμε. Το «μεταμνημονιακό ξέφωτο» που υπόσχεται η κυβέρνηση στο τέλος του προγράμματος του τρίτου μνημονίου το 2018, δεν είναι παρά ένα προεκλογικό κόλπο. Η κυβέρνηση Τσίπρα οδηγήθηκε στα χνάρια των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, με χαρακτηριστική ευκολία, λόγω προσήλωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ψήφισε αλλεπάλληλα πακέτα σκληρά αντιλαϊκών μέτρων και αναδιαρθρώσεων υπέρ του κεφαλαίου, ενώ σαν μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα παρουσιάζει ότι τα περνάει χωρίς τις κοινωνικές αντιδράσεις που τους αντιστοιχούν. Προσπαθεί να πείσει για την αξιοπιστία της απέναντι στην ΕΕ, τους δανειστές και την άρχουσα τάξη, αφήνοντας στην άκρη «κόκκινες γραμμές» ή το περίφημο «παράλληλο πρόγραμμα» που αποδείχτηκε άδειο πουκάμισο.

Βαδίζοντας σε μια τέτοια κατεύθυνση, υποδέχεται την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη τη σύνοδο κορυφής του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Τσίπρας, Αναστασιάδης και Νετανιάχου θα συζητήσουν μια ημερήσια διάταξη που περιλαμβάνει όχι μόνο το παζάρι για τους ενεργειακούς πόρους, αλλά και μια επιθετική συμμαχία σε ρόλο «καλού στρατιώτη» των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Το στίγμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεκαθάρισε ο υπουργός Άμυνας, Π. Καμμένος, όταν δήλωσε την Πέμπτη πως «μόνος πραγματικός σύμμαχος της Ελλάδας είναι οι ΗΠΑ», θυμίζοντας τους υπουργούς της εποχής Πιουριφόι. Αυτά υπογραμμίζει –μαζί με τον βρόμικο πόλεμο δεκαετιών του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού– η έκκληση που απεύθυνε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για δράση ενάντια στη σύνοδο και την παρουσία του Νετανιάχου. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Οι «ενεργές δυνατότητες» και οι Αναιρέσεις

Οι «ενεργές δυνατότητες» και οι Αναιρέσειςτου Κώστα Τριχιά

Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία ο πρώτος κύκλος του φεστιβάλ Αναιρέσεις. Οι συζητήσεις, οι συναυλίες και οι ευρύτερες δραστηριότητες του φεστιβάλ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, πλημμύρισαν από νέους όλων των ηλικιών, και έδωσαν τη σκυτάλη για τη συνέχεια του φεστιβάλ σε Γιάννενα, Λάρισα και Βόλο, ενώ όπως πάντα το ερχόμενο φθινόπωρο, οι Αναιρέσεις θα ανοίξουν τις πύλες τους σε Χανιά και Ηράκλειο. Το φεστιβάλ των Αναιρέσεων καθιερώνεται πλέον ως ένας μαζικός πόλος νεανικής συνάντησης και ψυχαγωγίας, ως μια πραγματική εαρινή γιορτή της νεολαίας. Εδραιώνεται, παράλληλα, ως πλατύ πεδίο ανταλλαγής απόψεων και ιδεών, ιδεολογικής και πολιτιστικής αναζήτησης για τη νεολαία που δεν «χωράει στα καλούπια τους», σημείο αναφοράς για την εκτός των τειχών Αντικαπιταλιστική και Κομμουνιστική Αριστερά και την αλληλεπίδρασή της με πλατιά τμήματα της νεολαίας.

Σε ένα σκηνικό όπου οι αντιστάσεις «επιστρέφουν» αλλά παραμένουν ακόμα κάτω των περιστάσεων, σε μια περίοδο όπου η απογοήτευση και το «δεν υπάρχει εναλλακτική» συνυπάρχει με την πεισματάρικη άρνηση αποδοχής της κυρίαρχης επιχειρηματολογίας περί «εθνικής συναίνεσης» και δήθεν επιστροφής στον «ενάρετο κύκλο» της ανάπτυξης, η πλατιά απήχηση των Αναιρέσεων αναδεικνύει την δυνατότητα του αντικαπιταλιστικού-ριζοσπαστικού ρεύματος να είναι μαζικό, να προσελκύει ευρύτερες μάζες, να ψηλαφεί σύγχρονες ανατρεπτικές απαντήσεις αλλά και να σφραγίζει με τη φυσιογνωμία του τις εξελίξεις. Υπογραμμίζει παράλληλα πως η αντίσταση, η ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής και ακόμα περισσότερο η επαναστατική και κομμουνιστική προοπτική, περνούν και μέσα από ένα νέο ρεύμα μόρφωσης, πολιτιστικής και ιδεολογικής αντεπίθεσης και αξιακής αναμέτρησης, ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Η επαφή και ο μετασχηματισμός των πολύπλοκων και πολυεπίπεδων διαθέσεων της νεολαίας που δεν πείθεται και δεν «ησυχάζει» από την κυρίαρχη προπαγάνδα, απαιτεί αναμέτρηση με την κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής, στον ελεύθερο χρόνο, στον πολιτισμό, ακτινοβολώντας μια πρόταση άλλου αξιακού και ηθικού διαμετρήματος.

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοι

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοιΣτο Άδενδρο η γη είναι επίπεδη. Αν βρεις σημείο με ύψος πάνω από ένα μέτρο είναι σίγουρο ότι είναι ανθρώπινη κατασκευή. Τέσσερα ποτάμια στην ευρύτερη περιοχή έκαναν καλά τη δουλειά τους. Τη μετέτρεψαν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο όπου υπάρχουν οι συνθήκες για να αναπτυχθούν εξίσου τεράστιες ταχύτητες.

Στο Άδενδρο ξέρουν από σιδηροδρομικά και άλλα δυστυχήματα. Επί δεκαετίες οι ανισόπεδες διαβάσεις του τρένου θέριζαν κόσμο. Και αν σώθηκαν ακόμη περισσότεροι «από θαύμα» ήταν γιατί τα θαύματα ήταν πολλά και πολλοί είχαν τον δικό τους Άγιο να τους φυλάει ή είχαν τύχη βουνό. Μπορεί να μην υπήρχε τζόκερ για να το κερδίσουν, κέρδιζαν όμως το υπόλοιπο της ζωής τους. Αμέτρητες οι ιστορίες τραγωδίας που ενίοτε μετατρέπονταν, της τύχης συμβοηθούσης, σε κωμωδία.

Στο Άδενδρο, μετά από τον εκσυγχρονισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας «που έφερε το τρένο» ήρθε κάποτε και ο εκσυγχρονισμός του Πασόκ και του Σημίτη. Έτσι, η μοναδική σιδηροδρομική γραμμή 35-40 χιλιομέτρων διπλής κατεύθυνσης της χώρας, που περνάει από το χωριό, δέχθηκε την περιποίηση του εκσυγχρονισμού του ΟΣΕ. Από τα αμέτρητα δις που διατέθηκαν για τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου ένα μέρος διατέθηκε και εδώ. Πανηγύρι οι εθνικοί προμηθευτές και οι πάσης φύσεως εργολάβοι. Ηλεκτροκίνηση για υψηλές και οικολογικές μεταφορές, αποκλεισμός της γραμμής για να μην τη διαβαίνουν ζώα και άνθρωποι, κλείσιμο των διαβάσεων και ανισόπεδοι κόμβοι (σε λάθος σημείο ώστε να αποκλειστεί το χωριό αλλά δεν παίζει εδώ ρόλο, απλώς το αναφέρουμε), κατασκευαστικά λάθη ώστε τα υπεδάφια ύδατα να ανέβουν στο ένα μέτρο και με τις βροχές να κινδυνεύουν να βγουν τα σκατά από τους βόθρους στους δρόμους. Φουτουριστικές προσθήκες στον σιδηροδρομικό σταθμό για να μην περνάνε τις γραμμές οι επιβάτες αλλά να περνάνε από πάνω με γέφυρες, με πολλές σκάλες, το ασανσέρ άλλοτε να δουλεύει και άλλοτε όχι, τα πόδια πιο σίγουρα και ας σέρνονται από την κούραση της δουλειάς. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ταξική Πρωτομαγιά στη Θεσσαλονίκη: Μπορεί να πάει αλλιώς…

ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Μπορεί να πάει αλλιώς αλλά πρώτα πρέπει ο καθένας να διαλέξει πλευρά

Γράφει ο Παναγιώτης Ξοπλίδης*

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο, θα εκφράζουν τις πιο ανήσυχες και ριζοσπαστικές τάσεις αγώνα μέσα στους εργαζόμενους.

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο.

Η μεγαλύτερη ταξική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων έγινε φέτος στην Θεσσαλονίκη. Πάνω από 2.500 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για Ταξική Πρωτομαγιά με την συμμετοχή πρωτοβάθμιων σωματείων, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων, επιτροπών αγώνα, οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και αναρχικών συλλογικοτήτων. H πορεία που ακολούθησε προς το μνημείο του Καπνεργάτη ήταν ίσως η πλέον μαζική στα 20 σχεδόν χρόνια που διοργανώνεται ταξική Πρωτομαγιά  στην Θεσσαλονίκη σε ανεξαρτησία από τον υποταγμένο αστικοποιημένο, συνδικαλισμό των ΕΚΘ/ΕΔΟΘ.

Η φετινή Πρωτομαγιά στην Θεσσαλονίκη αναμετρήθηκε λοιπόν, με το θεμελιώδες ερώτημα της αναμέτρησης με τον εργασιακό μεσαίωνα, την ανεργία, την άγρια φτώχια  μισθωτών και συνταξιούχων, τις κατασχέσεις της λαϊκής κατοικίας και αποταμίευσης που θα ενταθούν με την νέα συμφωνία κυβέρνησης- ΕΕ-ΔΝΤ- κεφαλαίου.

Η πρώτη απάντηση ήταν εξαιρετικά ευοίωνη δημιουργώντας προϋποθέσεις για την αναγκαία συνέχεια με βήματα στην ταξική ανασυγκρότηση του πολιτικού εργατικού κινήματος. Έρχεται άλλωστε ως συνέχεια της επίσης μεγάλης διαδήλωσης στην φετινή ΔΕΘ και μετά από μια σειρά μάχες που δόθηκαν και δίνονται σε μέτωπα όπως οι πλειστηριασμοί λαϊκής κατοικίας, οι ιδιωτικοποιήσεις, η κυριακάτικη αργία, τα εργατικά ατυχήματα κ.α.

Το “μπλοκ της Καμάρας” στην Θεσσαλονίκη αποτυπώνει ένα ευρύτατο φάσμα συσπείρωσης ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων, σωματείων και αγωνιστικών συλλογικοτήτων με διαφορετικούς βαθμούς συνείδησης, ποικιλία εμπειριών και ίσως στόχων.

Η πραγματική ενότητα κρίνεται καθημερινά (και πολύ περισσότερο στην Πρωτομαγιά) από την συμβολή στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ενωτικού αγωνιστικού μπλοκ ρήξης και ανατροπής που θα αναμετρηθεί με τον ταξικό αντίπαλο σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά.

Η πραγματική ενότητα κρίνεται καθημερινά (και πολύ περισσότερο στην Πρωτομαγιά) από την συμβολή στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ενωτικού αγωνιστικού μπλοκ ρήξης και ανατροπής που θα αναμετρηθεί με τον ταξικό αντίπαλο σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά.

Ακόμα όμως κι από άλλους δρόμους κοινή είναι η αγωνία για τη συγκρότηση άλλου κέντρου αγώνα, έστω και άτυπου, στο επίπεδο του μαζικού κινήματος.

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο, θα εκφράζουν τις πιο ανήσυχες και ριζοσπαστικές τάσεις αγώνα μέσα στους εργαζόμενους. Θα ξεφεύγουν από τις «συμβολικές κινήσεις», την άσφαιρη διαμαρτυρία, θα εμπνέουν και θα έχουν συνέχεια, θα χτίζουν μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα.

Αναντίστοιχη της περιόδου ήταν η στάση δυνάμεων της αριστεράς. Η πορεία του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη ήταν μαζική (αν και μικρότερη από προηγούμενες πρωτομαγιάτικες) αλλά αυτό δεν είναι προφανώς είδηση.

Το ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν διαμορφώνει λογική και πρακτική πολιτικού κινήματος και μετώπου ανατροπής με αμεσομεσοπρόθεσμους πολιτικούς στόχους, γιατί είναι δήθεν ενσωματώσιμοι στο σύστημα , αλλά επιμένει αντίθετα  ξανά στον γνωστό και πλήρως αποτυχημένο δρόμο της αντιμετώπισης των συνεπειών και μόνο από την ασκούμενη βάρβαρη πολιτική δηλ. σε ένα κίνημα παζαρέματος των όρων χειροτέρευσης της θέσης των εργαζομένων. Στην ουσία κηρύττει την ηττοπάθεια μέσα στο εργατικό κίνημα για να αποδείξει ότι η μόνη τελικά  διέξοδος είναι η αυτόκεντρη κοινοβουλευτική ενίσχυση του!

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΑΑΚ: Αντικαπιταλιστική δημοκρατική επανίδρυση, απάντηση στα εκφυλιστικά φαινόμενα

 

Οι ευθείες στοχοποιήσεις συντρόφων αλλά και οι τραμπουκικές επιθέσεις, γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις διαδικασίες της ΕΑΑΚ, αποτελούν μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες της 27χρονης ιστορίας της. Οι πράξεις αυτές θυμίζουν τραυματικές εμπειρίες της ΕΑΑΚ (γεγονότα Πάτρας 2010) στις οποίες πρωταγωνίστησαν και τότε τα μέλη της ΑΡΑΣ, οργάνωσης σήμερα της ΛΑΕ. Του Κώστα Ρηγόπουλου

Αντίπαλος είναι το σύστημα

Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από τη συνέχιση εκ μέρους του αστικού μπλοκ και των πολιτικών του εκφραστών της σφοδρής επίθεσης στα εναπομείναντα λαϊκά δικαιώματα, προωθώντας μια σειρά αντεργατικών μεταρρυθμίσεων.

Αντίστοιχα και στην εκπαίδευση προωθείται η μετατροπή του πανεπιστημίου σε ένα ίδρυμα για λίγους και εκλεκτούς, κερδοφόρο και αποδοτικό, όπου δεν θα υφίσταται κανένα δικαίωμα διεξαγωγής πολιτικής συζήτησης και διεκδίκησης (π.χ. εισβολή ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ και απειλές του πρύτανη για μηνύσεις σε αγωνιστές).

Σε αυτό το πλαίσιο και εν μέσω της ευρύτερης αδυναμίας ανάλογης απάντησης, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος δυνάμεις του κινήματος, αδυνατώντας να παίξουν καθοριστικό ρόλο, να «προτιμούν» την αντιπαράθεση με τον διπλανό τους και όχι με τον απέναντί τους. Η διαδικασία αυτή μπορεί να φαντάζει «εύκολη» και αποδοτική, αλλά εντέλει λειτουργεί διασπαστικά, αποσυσπειρωτικά και βγάζει πολλές φορές τις συλλογικότητες αυτές στο «περιθώριο» των κοινωνικών διεργασιών.

Κάπως έτσι θα μπορούσαν να ιδωθούν τα πρόσφατα εκφυλιστικά φαινόμενα που διαδραματίστηκαν εντός της ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης. Οι ευθείες στοχοποιήσεις συντρόφων αλλά και οι τραμπουκικές επιθέσεις, γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις διαδικασίες της ΕΑΑΚ, αποτελούν μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες της 27χρονης ιστορίας της. Οι πράξεις αυτές θυμίζουν τραυματικές εμπειρίες της ΕΑΑΚ (γεγονότα Πάτρας 2010) στις οποίες πρωταγωνίστησαν και τότε τα μέλη της ΑΡΑΣ, οργάνωσης σήμερα της ΛΑΕ. Η πολιτική στήριξη της ΛΑΕ στις πρακτικές αυτές ούτε κατ’ επίφαση δεν συνάδει με τις δήθεν ενωτικές επιδιώξεις της.

Ίσα ίσα, η ευθεία επίθεση μέσω της ανακοίνωσης της ΛΑΕ Θεσσαλονίκης στο NAP για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιδιώκει να μετατρέψει τη θεμιτή πολιτική αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών σχεδίων σε χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων με οπαδικά και απολιτίκ χαρακτηριστικά. Εμείς από την πλευρά μας δεσμευόμαστε πως θέλουμε η πολιτική διαπάλη για το ποιο κίνημα και το ποια Αριστερά έχει ανάγκη η εποχή, να διεξαχθεί σε ένα δημοκρατικό και συντροφικό πλαίσιο και κυρίως να δοθεί από τον κόσμο των σχημάτων και όχι μέσα από σκιαμαχίες Πολιτικών Γραφείων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η Σούδα σύμβολο στο νέο επιθετικό δόγμα της Ελλάδας

Η Σούδα σύμβολο στο νέο επιθετικό δόγμα της Ελλάδας

Του Μιχάλη Ρίζου  

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ

Υπάρχει ζωτική ανάγκη για αντιιμπεριαλιστική, αντι-ΕΕ πάλη τώρα και για μαζικό κίνημα μέσα και έξω από τον στρατό. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εκτός από το «ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο» έχει προσφάτως ανακαλύψει και τη συμμαχία «για την ελευθερία» με τους πάλαι ποτέ «φονιάδες των λαών Αμερικάνους». Και αν το πρώτο αποτελεί προκάλυμμα πολιτικής απατεωνιάς για το μνημονιακό ευρωσφαγείο διαρκείας, η δεύτερη οδηγεί απευθείας στην πολεμική εμπλοκή.

Πράγματι, η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εκφράζοντας προφανώς και ισχυρά τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης, έχει αποφασίσει να δώσει «γη και ύδωρ» στη νέα ιμπεριαλιστική εκστρατεία του παραδοσιακού συμμάχου της, των ΗΠΑ. Να τα γεγονότα:

Με περισσή ευκολία ο πρωθυπουργός συνυπογράφει κείμενο με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που θεωρεί «δικαιολογημένα» τα πυραυλικά πλήγματα των ΗΠΑ στη Συρία.
Η βάση της Σούδας έχει παραχωρηθεί για τα πιο προκλητικά επιχειρησιακά σχέδια στις γειτονικές χώρες. Οι ΗΠΑ μάλιστα επιθυμούν να επεκτείνουν τις, ήδη τεράστιες, δυνατότητες της και να διευρύνουν την εδαφική ζώνη νατοϊκής κατοχής στο νησί. «Είμαστε πολύ τυχεροί που ο μεγαλύτερος λιμένας βαθέων υδάτων βρίσκεται σε μια ικανή χώρα της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ», τόνισε περιχαρής, αναφερόμενος στη βάση, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Τζέιμς Μάτις.
Η κυβέρνηση προσφέρει και προετοιμάζει νέο στρατιωτικό «οικόπεδο» στην Κάρπαθο δημιουργώντας ένα ενιαίο υπερεξοπλισμένο στρατιωτικό τόξο Κρήτης-Δωδεκανήσων, έτοιμο για κάθε τυχοδιωκτική, πολεμική εμπλοκή. Στο πλαίσιο της περαιτέρω σύσφιγξης της συνεργασίας με τους Αμερικάνους, ετοιμάζονται σχέδια για την ενίσχυση του ελληνικού ναυτικού με το υπερσύγχρονο πλωτό αντιπυραυλικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου Aegis, το οποίο δύναται να παρακολουθεί και να καταστρέφει έως και 100 στόχους σε απόσταση 100 μιλίων.
Πυκνώνουν οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο δείγμα από την άσκηση «Ηνίοχος», με την Ελλάδα να συμμετέχει μαζικά, μαζί με τις αεροπορίες των ΗΠΑ, Ιταλίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ισραήλ. Βασικός στόχος, η εκπαίδευση ενάντια στα σύγχρονα ρωσικά συστήματα. Για να ακολουθήσουν, πέντε μέρες αργότερα, οι Τόμαχοκ στην Συρία, με την καθοριστική συμβολή της Σούδας…

Το κυριότερο. Διαρκείς επισκέψεις και επαφές των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας στην Ουάσιγκτον και ανοιχτή δέσμευση για συγκρότηση στρατηγικού άξονα ΗΠΑ-Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ απέναντι στην τριπλή απειλή: «τρομοκρατία», απελευθερωτικά κινήματα, εσωτερικός εχθρός. Χωρίς να ξεχνάμε και την πρόσφατη επίσκεψη κορυφής (και στήριξης) του Τσίπρα στο αμερικανοστήρικτο και με φασιστικά χαρακτηριστικά καθεστώς της Ουκρανίας.
Οι εξελίξεις αυτές είναι εξαιρετικής σημασίας. Δεν αποτελούν απλή επικαιροποίηση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας στις σύγχρονες συνθήκες. Ούτε κάποιο τακτικίστικο αντιπερισπασμό της κυβέρνησης απέναντι στον γερμανικό εκβιασμό (για να «πιεστεί» ο Σόιμπλε). Έχουν να κάνουν με ένα σύγχρονο επιθετικό δόγμα του τραυματισμένου από την κρίση ελληνικού καπιταλισμού, με στόχο την αποφασιστική αξιοποίηση των γεωστρατηγικών και πλουτοπαραγωγικών (βλέπε ΑΟΖ) πλεονεκτημάτων του και την ανάκτηση θέσης ισχύος απέναντι στον τούρκικο, κυρίως, καπιταλισμό.

Σε αυτή την απόπειρα είναι αποφασισμένος να συνδράμει πιο επιθετικά από κάθε άλλη φορά μετά τον πόλεμο της Κορέας (ακόμα και με συμμετοχή δυνάμεων) στη σύγκρουση για τη μοιρασιά στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής, αλλά και -εν δυνάμει- των Βαλκανίων.

Το δόγμα αυτό περιλαμβάνει την πολεμική προετοιμασία (τα F-35 είναι μόνο η αρχή), το ετοιμοπόλεμο των δυνάμεων, τη στρατιωτική προπαγάνδα και την εμφύσηση εθνικιστικού ιδεώδους -ειδικά στη νεολαία (Αρετή και Τόλμη), την όξυνση του αυταρχισμού μέσα στις μονάδες και τις προσπάθειες εθνικής ενότητας- διακομματικής συνεργασίας ή έστω ανοχής στη νέα στρατηγική.

Είναι εντυπωσιακή η περιγραφή του σύγχρονου γεωπολιτικού άξονα από τον Κοτζιά σε ομιλία του στην κίνηση ΠΡΑΤΤΩ: «Τι θέλει η εξωτερική μας πολιτική; Η τάση της παγκοσμιοποίησης, των ανοικτών αγορών και των ελεύθερων μετακινήσεων θα έρθει αντιμέτωπη με την τάση κατακερματισμού. Η Ελλάδα πλέον δεν είναι μόνο το σταυροδρόμι Δύσης-Ανατολής αλλά το επίκεντρο τριών κύκλων οι οποίοι καλύπτουν περιοχές έντασης: ο πρώτος αφορά τη Ρωσία, την Ουκρανία και τα Βαλκάνια, ο δεύτερος τη Λιβύη και την ευρύτερη βόρεια Αφρική και ο τρίτος την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Υπάρχει μία μετατόπιση από την γεωπολιτική στην γεωοικονομία, και οι ΗΠΑ κατανοούν, σε αντίθεση με την ΕΕ, τη σημασία των ανερχόμενων νέων δυνάμεων με υποχώρηση της Δύσης και αναζητούν δρόμο επανάκαμψης. Σε αυτό το δρόμο θα είμαστε και εμείς συμμέτοχοι».

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Εργατική – Λαϊκή έξοδος από ευρώ – ΕΕ

Του Δημήτρη Δεσύλλα*

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η πολιτική πάλη των εργαζομένων και της νεολαίας για έξοδο από ευρώ και ΕΕ, αποτελεί όρο για την επιβίωση και τη βελτίωση της ζωής τους.

Προϋπόθεση για την απελευθέρωσή τους από τη διαρκή και αιώνια σκλαβιά των μνημονίων, της ανεργίας, της φτώχειας, της αντιασφαλιστικής λεηλασίας, της φορομπηξίας, της αντιαγροτικής ΚΑΠ, της Ευρωκαταστολής, του Ευρωρατσισμού, της υπερχρέωσης στους τοκογλύφους δανειστές και του ξεπουλήματος όλης της δημόσιας περιουσίας.

Η ψήφος του Αγγλικού λαού έσπασε την ευρωτρομοκρατία, ότι δήθεν δεν υπάρχει ζωή έξω από τη φυλακή της ΕΕ.

Την ώρα που οι αντι-ΕΕ λαϊκές διαθέσεις παίρνουν πανευρωπαϊκές διαστάσεις και βαθαίνουν, είναι ανεπίτρεπτο η εγχώρια Αριστερά να στέκεται απέναντι, να τις βαπτίζει αντιδραστικό «Ευρωσκεπτικισμό», να τις χαρίζει στη Λεπέν και στον Τραμπ, να κινδυνολογεί – καταστροφολογεί για ενδεχόμενη αποπομπή της Ελλάδας από την ΕΕ (άρθρο Δ. Κουτσούμπα στην Εφημερίδα των Συντακτών, 24/3/17).

Στις συνθήκες αυτές η πολιτική πάλη για εργατική – λαϊκή έξοδο από ευρώ και ΕΕ γίνεται «λυδία λίθος» για κάθε πολιτική δύναμη της μαχόμενης Αριστεράς.

Αποτελεί συγκεκριμένη μορφή και εθνική συμβολή στο διεθνιστικό καθήκον για τη διάλυση της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής ΕΕ και την οικοδόμηση μιας άλλης, εργατικής σοσιαλιστικής διεθνοποίησης στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, στον κόσμο.

Η πάλη για έξοδο από ευρώ και ΕΕ δεν μπορεί να ακυρώνεται, δηλαδή να παραπέμπεται στις καλένδες της «λαϊκής εξουσίας» χωρίς επανάσταση, όπως κάνει το ΚΚΕ.

Ούτε, φυσικά, να μένει στη μέση και να ευνουχίζεται (έξοδος μόνο από το ευρώ) με τη λογική των σταδίων ή για λόγους «πλατύτερων» πολιτικών συμμαχιών, όπως κάνει η ΛΑΕ.

Αντίθετα, αποτελεί προωθητικό στοιχείο για την κοινή δράση της μαχόμενης Αριστεράς στο λαϊκό κίνημα.

5/4/2017

*Ο Δημήτρης Δεσύλλας είναι μέλος του Π.Σ.Ο. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (πρώην Ευρωβουλευτής)

Πηγή: efsyn.gr

Στρώνουν το δρόμο για νέα μέτρα και τέταρτο μνημόνιο

Του Γιώργου Κρεασίδη

Κοινωνική λεηλασία μακράς διάρκειας μέχρι τον Δεκέμβρη του 2023 και …βλέπουμε, συμφώνησαν κυβέρνηση Τσίπρα και Τρόικα, οι «θεσμοί» της μνημονιακής προπα­γάνδας! Για έξι (τουλάχιστον) χρό­νια θα απαιτούνται πρωτογενή πλε­ονάσματα της τάξης του 3,5%, ένας στόχος που μοιάζει ανέφικτος, αλλά θα λειτουργήσει σαν μοχλός αφαί­μαξης και κοινωνικής καταβύθισης.

Ουσιαστικά, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έκλεισε μια συμ­φωνία που ξεκινά με σκληρά μέτρα από σήμερα και περιλαμβάνει ολό­κληρη την τετραετή θητεία της επό­μενης βουλής που είναι προγραμ­ματισμένη να εκλεγεί το 2019! Η ΝΔ ήδη επαναλαμβάνει τα γνωστά παραμύθια για τη συνέχεια του κρά­τους και την υπογραφή της χώρας που θα την τιμήσει, δεσμευόμενη να εφαρμόσει τα πάντα, αν βγει στην κυβέρνηση. Η «αντιπολίτευση του βασιλέως» εντός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακίνδυνη, καθώς δεν προτείνει σε καμιά περίπτωση να μην προχωρή­σει η κυβέρνηση στην ψήφιση και υλοποίηση των μέτρων. Το επίσημο πολιτικό σκηνικό, μαζί με ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Λεβέντη, είναι πειθαρχημέ­νο στην εφαρμογή της συμφωνίας.

Σε πρώτο επίπεδο, η συμφω­νία που καταλήχτηκε στη Μάλτα προβλέπει η συμφωνημένη από το 2015 απαίτηση για πρωτογενές πλε­όνασμα 3,5% για το 2018, να επε­κταθεί μέχρι το 2023. Αυτό φέρ­νει στο προσκήνιο τη φορομπη­ξία των λαϊκών στρωμάτων, το χτύ­πημα μισθών και συντάξεων, αλ­λά και των κοινωνικών δαπανών του κρατικού προ­ϋπολογισμού. Ένας «κόφτης» διαρκείας, δηλαδή. Παράλλη­λα, θα ψηφιστούν στο δεύτερο δεκα­ήμερο του Μάη το τσεκούρι στο αφο­ρολόγητο και τις συντάξεις, αν και η κυβέρνηση αρχικά ήθελε να το καθυστερήσει για λό­γους προπαγάνδας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Απεργιακός ξεσηκωμός για να αλλάξει στρατόπεδο η …στεναχώρια

Απεργιακός ξεσηκωμός για να αλλάξει στρατόπεδο η …στεναχώρια

Tου Δημήτρη Σταμούλη

«Υπάρχουν πράγματα που θα στενοχωρήσουν τον ελληνικό λαό» είπε ο Ευ. Τσακαλώτος, ανακοινώνοντας τη νέα συμφωνία-λαιμητόμο που προβλέπει νέο «αίμα» 3,6 δισ. ευρώ από συντάξεις, φοροεπιδρομή σε μισθούς, λαϊκό εισόδημα και κατοικία και γενικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Η αναμονή και οι φρούδες ελπίδες που καλλιέργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχουν πια θέση στον λαό! Το γάντι που μας πετάνε οφείλουμε να το σηκώσουμε και με άμεσες αγωνιστικές και απεργιακές πρωτοβουλίες να… στεναχωρήσουμε εμείς την κυβέρνηση Τσίπρα, την ΕΕ, το ΔΝΤ και το εγχώριο κεφάλαιο.

Η διαδήλωση της Πέμπτης που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για το συντονισμό στα Προπύλαια με κατάληξη στη βουλή, ήταν ένα ακόμα βήμα μαζικής απάντησης του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας ενάντια στη νέα αντεργατική σφαγή. Συμμετείχαν σωματεία όπως των μισθωτών τεχνικών, των εκτάκτων του υπουργείου Πολιτισμού, εργατικές συλλογικότητες όπως η Attack στην επισφάλεια και την ανεργία, η Radical ΙΤ, ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Αττικής και εργατικές λέσχες, παρατάξεις όπως το ΜΕΤΑ, η ΕΡΓΑΣ και η Ταξική Πορεία, καθώς επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΛΑΕ, το ΕΕΚ κ.α. Ανάλογη μαζική διαδήλωση πραγματοποιήθηκε και στη Θεσσαλονίκη, την ίδια μέρα, στο άγαλμα Βενιζέλου, με διοργανωτή τη Συνέλευση των Κινημάτων που συσπειρώνει τον Συντονισμό Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης, πρωτοβάθμια σωματεία και άλλες κινηματικές πρωτοβουλίες. Συμμετείχαν μεταξύ άλλων η Γ’ ΕΛΜΕ, οργανώσεις συνταξιούχων, και επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ. Επίσης μαζικό ήταν και το συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ που έγινε την Παρασκευή στην Αθήνα και πολλές πόλεις. Να σημειωθεί, ωστόσο, ότι το ΠΑΜΕ προχώρησε μια ημέρα μετά σε κινητοποίηση αγνοώντας την έγκαιρη δημόσια πρόταση της Πρωτοβουλίας πρωτοβάθμιων σωματείων σε όλες τις αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες αγώνα λαού και νεολαίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Αρέσει σε %d bloggers: