Πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κίνημα ανατροπής και συσπείρωση δυνάμεων

    Πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κίνημα ανατροπής και συσπείρωση δυνάμεων

Tου Αντώνη Δραγανίγου

Σε μια περίοδο πυκνών διαδικασιών, αγωνιστικών και πολιτικών πρωτοβουλιών θα μπει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με αποκορύφωμα την πορεία για την 4η Συνδιάσκεψή της που προβλέπεται να πραγματοποιηθεί την Άνοιξη του 2018. Μια περίοδος που «άνοιξε» με τις μεγάλες διαδηλώσεις στη ΔΕΘ και ειδικά στην Καμάρα, με τη μαζική και μαχητική παρουσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλη την πορεία και στην κατάληξη της στην είσοδο της ΔΕΘ (βλέπε σελ. 17). Βάση για τη δράση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ερχόμενο διάστημα είναι η εκτίμηση για το βάθος και το εύρος της αστικής μνημονιακής επίθεσης, που θα ξεδιπλωθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και για το ότι η οικονομική κατάσταση δεν σταθεροποιείται, καθώς, παρά το success story Τσίπρα, τα οικονομικά στοιχεία «δεν βγαίνουν», κυρίως λόγω της όλο και πιο μεγάλης φτωχοποίησης του λαού. Τέλος, βασίζεται στην πεποίθηση ότι οι πολιτικοί συσχετισμοί δεν είναι «τελειωμένοι» και ακίνητοι. Αντίθετα. Υπάρχει δυνατότητα για μια αλλαγή των συσχετισμών προς τα αριστερά, καθώς υπάρχουν χιλιάδες αγωνιστές που δεν τα παρατάνε, θέλουν να παλέψουν αν και δεν μπορούν να βρουν εύκολα τρόπους να εκφραστούν αγωνιστικά, και παράλληλα αναζητούν πολιτική απάντηση σε ανατρεπτική κατεύθυνση, χωρίς να τους καλύπτει ο κομφορμισμός του ΚΚΕ και η φυσιογνωμία της ΛΑΕ.

Στόχος λοιπόν το επόμενο διάστημα είναι να ενταθεί η πάλη ενάντια στα μνημόνια και τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, να ηττηθεί και τελικά να ανατραπεί η κυβέρνηση με τη δύναμη του ταξικού εργατικού λαϊκού κινήματος και ξεσηκωμού, να βαθύνει η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και όλου του πολιτικού συστήματος, να στραφεί ο κόσμος προς τα αριστερά, με βαθύτερη συνειδητοποίηση των αιτιών της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, ανώτερη σχετικά με τα προηγούμενα χρόνια οργάνωση του λαού, προσέγγιση των ιδεών και του προγράμματος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Advertisements

EΔΟΘ: Δηλώσεις μελών της ΛΑΕ που προκαλούν ερωτηματικά…

Πιο συγκεκριμένα τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΜΕΤΑ, οι Νίκος Δασκάλου και Μηνάς Μοναστηρίδης, ψήφισαν την παράταξη του ΠΑΣΟΚ για την Εκτελεστική Επιτροπή στην ΕΔΟΘ. Με τις δύο ψήφους των εκπροσώπων του ΜΕΤΑ-ΛΑΕ έχουμε την υφαρπαγή μίας έδρας από τις Παρεμβάσεις. (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ)

Στην δήλωση παραίτησής του ο Ν. Δασκάλου ανέφερε ότι έκανε το λάθος να ακολουθήσει τη λογική του μικρότερου κακού. Είναι όμως η υπερψήφιση της παράταξης του ΠΑΣΟΚ με τις κορυφαίες ευθύνες για τον αφοπλισμό του συνδικαλιστικού κινήματος «μικρότερο κακό»; Πολύ περισσότερο όταν αυτό συνδυάζεται με την υφαρπαγή της έδρας των Παρεμβάσεων;

Την παραίτηση του Ν. Δασκάλου ακολούθησε η εμπρηστική δήλωση του Μηνά Μοναστηρίδη (ο όποιος δεν παραιτείται από το ΓΣ της ΕΔΟΘ), που αποτελεί και μνημείο θρασύτητας. (δείτε εδώ)

Η δήλωση είναι άκρως υβριστική και επιθετική απέναντι στις Παρεμβάσεις, ενώ χαρακτηρίζει τις παρεμβάσεις παράταξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το βασικότερο όμως είναι ότι όχι μόνο δεν προβαίνει σε κάποιου είδους αυτοκριτική, αλλά επιχειρεί να αποδώσει στις Παρεμβάσεις το γεγονός ότι υπερψήφισε την παράταξη του ΠΑΣΟΚ και υφάρπαξε την έδρα τους. Συγκεκριμένα γράφει ψευδόμενος ότι για την υφαρπαγή της έδρας ευθύνονται οι Παρεμβάσεις που δε ζήτησαν τη συνεργασία του ΜΕΤΑ! Φυσικά από αυτό δεν προκύπτει ότι υποχρεώθηκε να ψηφίσει την παράταξη του ΠΑΣΟΚ… Και μάλιστα μετά από ένα δίμηνο παζάρι…

Η ΛΑΕ και το ΜΕΤΑ, για την ώρα, δεν έχουν πάρει θέση!

Πηγή: Παντιέρα

Για μια νέα κομμουνιστική ελπίδα, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή

Η αντικομμουνιστική υστερία των αστικών δυνάμεων φωτίζει με το δικό της τρόπο τον ιδιαίτερα κρίσιμο χαρακτήρα της συγκρότησης της αναγκαίας στρατηγικής κομμουνιστικής εναλλακτικής στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό

Μπορεί να ανατραπεί η σύγχρονη βαρβαρότητα; Μπορούν τα πράγματα να πάνε αλλιώς ή είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε μέσα στη φτώχεια και την άγρια εκμετάλλευση, την απειλή γενίκευσης της φρίκης του πολέμου, υπό το ζυγό της νέας απολυταρχίας του κεφαλαίου; Κι αν μπορούν τα πράγματα να πάνε αλλιώς, πώς και ποιος θα το κάνει;». Με αυτό το ερώτημα, που απασχολεί ευρύτερα εργατικά, λαϊκά και νεολαιίστικα στρώματα, έρχεται να αναμετρηθεί το 4ο συνέδριο του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, που θα διεξαχθεί στην Αθήνα στις 1-3 Δεκέμβρη, επιχειρώντας μια ανατρεπτική επαναστατική απάντηση στο κυρίαρχο σήμερα αστικό «Δεν υπάρχει εναλλακτική» (το περίφημο θατσερικό ΤΙΝΑ). Μέσα από μια συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, αναζητά το δρόμο για να υψωθεί ξανά την κόκκινη σημαία μιας νέας κομμουνιστικής ελπίδας στον 21ο αιώνα, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της φτώχειας, των μνημονίων, της ΕΕ, του πολέμου και της τυραννίας του κεφαλαίου. Δεν το κάνουμε αψήφιστα, με την υποτιθέμενη υπερφίαλη ευκολία του «αριστερισμού». Λαμβάνουμε υπόψη τέσσερις παράγοντες:

Πρώτο, το ότι διεθνώς το καπιταλιστικό σύστημα, ακριβώς γιατί δεν μπορεί να υπερβεί σταθερά και δυναμικά την βαθιά δομική του κρίση, μπαίνει σε μια νέα φάση επικίνδυνης υπεραντιδραστικής κλιμάκωσης της αντεργατικής, πολεμικής και ολοκληρωτικής εκστρατείας του κεφαλαίου (που σηματοδοτείται από την εκλογή Τραμπ). Πρόκειται για μια υπεραντιδραστική στροφή σε τέσσερα επίπεδα: α) Πρώτα από όλα στο πεδίο της εμβάθυνσης της εκμετάλλευσης της εργασίας, για την μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους της ψηφιακής εποχής (αποκαλυπτικές οι αντεργατικές ρυθμίσεις που θέλει να επιβάλλει ο Μακρόν με διατάγματα στη Γαλλία, στην ίδια κατεύθυνση με όσα απαιτούν κεφάλαιο και τρόικα στην Ελλάδα). β) Στο πολιτικό σύστημα, με την εμπέδωση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού (π.χ. καταστάσεις έκτακτης ανάγκης Γαλλία, Τουρκία, Αμβούργο G20), με ακραία έκφραση στην Ελλάδα της άθλιας επιτροπείας, που όλα αποφασίζονται από τη σύγχρονη Ιερή Συμμαχία ΕΕ-ΔΝΤ-πολυεθνικών και ελληνικού κεφαλαίου. γ) Στις διεθνείς σχέσεις με την επικίνδυνη αναβάθμιση της γενικευμένης πολεμικής απειλής και των πολεμικών συγκρούσεων, με πολύ αποκαλυπτική την επιθετικότητα των ΗΠΑ στον Ειρηνικό (αντιπαράθεση με Βόρεια Κορέα, απειλές κατά Κίνας κλπ.). Με την έξαρση του ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, των αστικών κρατών και των δυνάμεων του κεφαλαίου (ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία), την κρίση και επιχείρηση αναδιάταξης της προηγούμενης μορφής καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Πολύ επικίνδυνη η κατάσταση και στην περιοχή μας, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να αναδεικνύεται σε καλό στρατιώτη ΝΑΤΟ-ΕΕ, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. δ) στο πεδίο των ιδεών και του πολιτισμού, αναπτύσσεται ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο πολυποίκιλος σκοταδισμός και ο νεοφασισμός (αποκαλυπτικά και όσα γίνονται στις ΗΠΑ, όπως στο Σαρλοτσβίλ), ένας ευρύτερος αγριανθρωπισμός. Το δίλημμα καπιταλιστική βαρβαρότητα ή κομμουνιστική απελευθέρωση έρχεται με νέα ποιότητα στο προσκήνιο.

Δεύτερο, ειδικά στην Ελλάδα η μνημονιακή καπιταλιστική βαρβαρότητα και η επιτροπεία επιβάλλονται ως καθεστώς, για να γίνουν η νέα κανονικότητα. Δεν είναι μια έκτακτη εισαγόμενη «θεραπεία-σοκ», έστω αστικού αντιδραστικού τύπου, για να ξαναδουλέψει το σύστημα όπως παλιά, αλλά μια γιγαντιαία καπιταλιστική ανασυγκρότηση, που εντάσσει τον ελληνικό καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό στην καρδιά του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας. Τα μνημόνια ήρθαν για να μείνουν. Γι’ αυτό για να είναι πραγματικά αποτελεσματική και νικηφόρα η πάλη κατά των μνημονίων πρέπει να είναι αντιΕΕ και αντικαπιταλιστική. Ταυτόχρονα πρέπει να είναι βαθιά αντικυβερνητική, καθώς «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτελεί κυβέρνηση αστική, προώθησης, κλιμάκωσης, εμπέδωσης και ιδιότυπης-επικίνδυνης δικαιολόγησης των αντιδραστικών αντεργατικών αναδιαρθρώσεων (μνημονιακών και άλλων)».

Τρίτο, διαμορφώνονται νέες εκρηκτικές κοινωνικές δυνατότητες για τη χειραφέτηση της εργασίας, οι οποίες έστω και εμβρυακά και με παλινδρομήσεις τροφοδοτούν την κινητικότητα και τις αναζητήσεις ευρύτερων στρωμάτων διεθνώς, οι οποίες λόγω της ιστορικής αδυναμίας του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος εγκλωβίζονται εντός του κυρίαρχου πολυποίκιλου ρεφορμισμού. Το κεφάλαιο για να αποτρέψει άμεσα και μακροπρόθεσμα την επαναστατική δυνατότητα επιτίθεται με στρατηγική στόχευση στον κομμουνισμό (βλέπε συνέδριο στο Ταλίν και γενικότερη αντιπαράθεση). Η αντικομμουνιστική υστερία των αστικών δυνάμεων φωτίζει με το δικό της τρόπο τον ιδιαίτερα κρίσιμο χαρακτήρα της συγκρότησης της αναγκαίας στρατηγικής κομμουνιστικής εναλλακτικής στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, αντίθετα με μια Αριστερά που πάσχει από αθεράπευτη πολιτική μυωπία, καταργώντας τη στρατηγική της κομμουνιστικής απελευθέρωσης και το στόχο ανατροπής του καπιταλισμού και μετατρέποντας την επαναστατική τακτική σε τακτικισμό και πολιτικαντισμό.

Τέταρτο, παρά την ήττα του λαϊκού στρατοπέδου στον πρώτο γύρο της ταξικής αναμέτρησης ενάντια στη μεγάλη καπιταλιστική ανασυγκρότηση και το διάχυτο κλίμα απογοήτευσης και υποχώρησης, υπάρχει αξιόλογο πρωτοπόρο δυναμικό που αναζητά τις βαθύτερες αιτίες που ευνούχισαν το λαϊκό κίνημα και οδήγησαν στην κυριαρχία και στην πλήρη ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Θέσεις της ΠΕ για το 4ο συνέδριο στέκονται αισιόδοξα: Μπορούμε να τους ανατρέψουμε, τονίζουν, αλλά όχι με μια από τα ίδια. Χρειάζεται μια βαθιά τομή, με πρώτο όρο την «αποσυριζοποίηση» της Αριστεράς. Βαθιά ρήξη με τις λογικές όπως «μπορούμε και μέσα στο ευρώ και την ΕΕ», διαταξική αντιμνημονιακή ενότητα «ενάντια στους ξένους και τους διεφθαρμένους», «πρώτα παραγωγική ανασυγκρότηση και μετά να φάει ψωμί ο κόσμος», «ψηφίστε για αριστερή κυβέρνηση να μας βγάλει από τα μνημόνια», αλλά κι ευρύτερα εκλογικά μέτωπα σωτηρίας, με το κίνημα και τον λαό στον καναπέ. Απαιτείται διαζύγιο με αυτές τις λογικές και όχι αναπαραγωγή τους, έστω και με αριστερό λίφτινγκ, όπως κάνει η ΛΑΕ. Απαιτείται υπέρβαση της αδιέξοδης λογικής του ΚΚΕ, που αρνείται ένα κίνημα και μέτωπο αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Απαιτείται αυτοκριτική προσέγγιση της δράσης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΝΑΡ και οι Θέσεις ανοίγουν τη συζήτηση.
Οι Θέσεις για το 4ο Συνέδριο θέτουν ως στόχο κρίκο τη συγκρότηση σε ανώτερο επίπεδο της ευρύτερης σήμερα πρωτοπορίας, σε όλα τα επίπεδα (κόμμα, μέτωπο, κίνημα) και πρώτα και κύρια στο στρατηγικό πεδίο, ενός σύγχρονου προγράμματος και κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Ιεραρχούν στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της κομμουνιστικής συγκρότησης γιατί θεωρούν ως κρίσιμη αδυναμία –όλο το προηγούμενο διάστημα- το έλλειμμα συνολικής στρατηγικής απάντησης στον καπιταλισμό της κρίσης και της καταστρεπτικής ανάπτυξης. Με την ύπαρξη ενός κομμουνιστικού GPS η αντικαπιταλιστική τακτική νοηματοδοτείται βαθιά, αποκτά προσανατολισμό και προοπτική.

Αυτή την τακτική υπηρετούν το Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο και ο πολιτικός πόλος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, με βήμα την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και επιδίωξη συνεργασίας και συσπείρωσης και άλλων αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών και αντιΕΕ δυνάμεων.

Στο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα το συνέδριο είχε τελειώσει με την εξαγγελία του. Στα αστικά κόμματα το συνέδριο είναι το φόντο, με τους συνέδρους-γλάστρες, για να λάμψει ο αρχηγός στα τηλεοπτικά πλάνα. Το συνέδριο του ΝΑΡ, στη δική μας μαχόμενη και σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά, τα συνέδρια είναι μια πορεία για να σηκωθούμε όλοι ψηλότερα. Σε αυτό το δρόμο προχωράμε.

Γιάννης Ελαφρός, εφημερίδα ΠΡΙΝ, 3/9/2017

Ποιος αλήθεια ευθύνεται για τους 3 νεκρούς του ΟΣΕ;

Ποιος αλήθεια ευθύνεται για τους 3 νεκρούς του ΟΣΕ;

Γράφει ο Χρήστος Αβραμίδης

Διαρκές έγκλημα η εγκατάλειψη του πλέον λαϊκού μέσου μεταφοράς

Ένα μεγάλο δυστύχημα συγκλονίζει την χώρα. Τρεις νεκροί, και πολλοί τραυματίες στην εντατική. Παιδιά που θα μεγαλώσουν ορφανά από πατέρα και ένα προκαταρκτικό «ανεξάρτητο πόρισμα» του ΟΣΕ που μέσα σε πέντε μόλις μέρες προσπάθησε να κλείσει τη συζήτηση για το ποιος φταίει.

Η επίσημη απάντηση «πρέπει» είναι η πιο βολική για όλους. «Φταίει ο νεκρός οδηγός».

Και όμως αυτά που έρχονται στο φως δείχνουν ότι για το δυστύχημα στο Άδενδρο υπάρχουν τεράστιες ευθύνες της επιχείρησης, του κράτους και μεγάλων οικονομικών συμφερόντων

Σύμφωνα λοιπόν, με το προκαταρκτικό πόρισμα ο οδηγός έτρεχε με 144 χλμ/ώρα ενώ επειδή το τρένο είχε μπει αναγκαστικά σε παράκαμψη, θα έπρεπε να τρέχει με 60χλμ/ώρα.

Έστω ότι όντως ο μηχανοδηγός έχει πραγματοποιήσει κάποιο λάθος. Κάτι που είναι πάντοτε ένα πιθανό ενδεχόμενο για οποιονδήποτε εργαζόμενο άνθρωπο. Όμως, στον σιδηρόδρομο έχουν αναπτυχθεί συστήματα ασφάλειας που μπορούν να αποτρέψουν τις συνέπειες του ανθρωπίνου λάθους. Μάλιστα ο ΟΣΕ, έχει αποκτήσει τέτοια συστήματα, τα οποία όμως παραμένουν ανενεργά.

Άλλωστε το πόρισμα μπορεί να ρίχνει το βάρος σε λάθη του οδηγού, όμως είχε ένα συγκεκριμένο σημείο που αξίζει προσοχής: «Με την προσωρινή (ορθή μεν κανονιστικά, αλλά επιβαρυμένη λειτουργικά) κατάσταση του δικτύου, θα πρέπει να εξεταστούν μέτρα που θα απέτρεπαν ή θα μείωναν δραστικά την υπέρβαση του εκάστοτε ορίου ταχύτητας».

Αυτό αποτελεί βέβαια μία έμμεση παραδοχή ότι το σιδηροδρομικό δίκτυο χρειάζεται, σε αρκετά σημεία, ανάταξη, σε συνδυασμό με τη πλήρη λειτουργία των συστημάτων σηματοδότησης – τηλεδιοίκησης.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι θα παρακολουθήσουμε μικρά επεισόδια ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας ενός κατά τα άλλα κρατικού οργανισμού. Επεισόδια που συνέβαλαν στην υπονόμευση του και διευκολύνουν μια ακόμα μνημονιακή υποχρέωση. Την τελική ιδιωτικοποίηση. Πρωταγωνιστές τους, κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εργολάβοι, μνημονιακοί νόμοι αλλά ακόμα και μια γνωστή Γερμανική εταιρία…Η Siemens

Τα έργα που δεν…έγιναν και στο βάθος Ζήμενς

Πρώτον, υπάρχει “κόφτης” σε κάθε τρένο ιντερσίτι -συνδεδεμένο με προγραμματισμό που “διαβάζει την διαδρομή “- και που εάν υπερβεί ο οδηγός το προβλεπόμενο όριο ταχύτητας σε συγκεκριμένο σημείο της διαδρομής “μειώνει” αυτομάτως την ταχύτητα. Όμως σύμφωνα με τον πρόεδρο των μηχανοδηγών Κωνσταντίνο Γενιδούνια, αυτός ο κόφτης δεν λειτουργεί λόγω έλλειψης κονδυλίων συντήρησης τα τελευταία χρόνια αν και έχει αγοραστεί παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων και έχει τοποθετηθεί σε όλους του συρμούς. Το έργο, κόστους 143.900.000 ευρώ (χρονοδιάγραμμα 2006-2017), παραμένει ανενεργό, σύμφωνα με τις καταγγελίες, με αποτέλεσμα να μη λειτουργεί η αυτόματη προστασία στην παραβίαση ερυθρού φωτοσήματος. Δεύτερον, υπάρχει εφαρμογή τηλεματικής με φωτισμένα σημεία ορίων ταχύτητας εκεί όπου απαιτείται, όπως στην είσοδο του οικισμού στο Άδενδρο Θεσσαλονίκης. Όμως σύμφωνα με τον κ. Γενιδούνια, είναι επίσης είναι εκτός λειτουργίας εξαιτίας έλλειψης χρημάτων.

Συνέχεια

Αγώνας για να σπάσει η θηλιά χρέους και ΕΕ

Αγώνας για να σπάσει η θηλιά χρέους και ΕΕΤου Γιώργου Κρεασίδη

Η ψήφιση νέων προαπαιτούμενων προχτές Παρασκευή, με το εκφυλιστικό σύστημα των τροπολογιών σε ένα άσχετο νομοσχέδιο για την αλιεία, ήρθε να συμπληρώσει το αντιλαϊκό πακέτο του «τέταρτου μνημόνιου» που πέρασε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις 18 Μάη. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον… Η κυβερνητική προπαγάνδα επιμένει ότι τα νέα βάρη ανοίγουν το δρόμο για συμφωνία στο Γιούρογκρουπ στις 15 Ιούνη και αν όχι τότε, σίγουρα στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 22/6. Για να κερδίσουν, όπως επιμένουν Τσίπρας και Τσακαλώτος, τη νέα δόση, τις δεσμεύσεις της λεγόμενης ποσοτικής χαλάρωσης και μια συζήτηση για το χρέος, χωρίς αμφισβήτηση βέβαια της καταστροφικής πορεία που χαράζει η αποπληρωμή του. Φυσικά, κανείς στην κυβέρνηση δεν μπορεί στα σοβαρά να δεσμευτεί ότι είναι τα τελευταία μέτρα. Δεν είναι μόνο λόγω της φθινοπωρινής αξιολόγησης και του προϋπολογισμού της νέας χρονιάς. Τα αλλεπάλληλα μνημόνια έχουν δέσει γερά τη θηλιά του χρέους και οδηγούν σε ένα μνημόνιο διαρκείας μέχρι τη δεκαετία του 2060 και βλέπουμε. Το «μεταμνημονιακό ξέφωτο» που υπόσχεται η κυβέρνηση στο τέλος του προγράμματος του τρίτου μνημονίου το 2018, δεν είναι παρά ένα προεκλογικό κόλπο. Η κυβέρνηση Τσίπρα οδηγήθηκε στα χνάρια των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων, με χαρακτηριστική ευκολία, λόγω προσήλωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ψήφισε αλλεπάλληλα πακέτα σκληρά αντιλαϊκών μέτρων και αναδιαρθρώσεων υπέρ του κεφαλαίου, ενώ σαν μόνο συγκριτικό πλεονέκτημα παρουσιάζει ότι τα περνάει χωρίς τις κοινωνικές αντιδράσεις που τους αντιστοιχούν. Προσπαθεί να πείσει για την αξιοπιστία της απέναντι στην ΕΕ, τους δανειστές και την άρχουσα τάξη, αφήνοντας στην άκρη «κόκκινες γραμμές» ή το περίφημο «παράλληλο πρόγραμμα» που αποδείχτηκε άδειο πουκάμισο.

Βαδίζοντας σε μια τέτοια κατεύθυνση, υποδέχεται την Πέμπτη στη Θεσσαλονίκη τη σύνοδο κορυφής του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Τσίπρας, Αναστασιάδης και Νετανιάχου θα συζητήσουν μια ημερήσια διάταξη που περιλαμβάνει όχι μόνο το παζάρι για τους ενεργειακούς πόρους, αλλά και μια επιθετική συμμαχία σε ρόλο «καλού στρατιώτη» των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Το στίγμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεκαθάρισε ο υπουργός Άμυνας, Π. Καμμένος, όταν δήλωσε την Πέμπτη πως «μόνος πραγματικός σύμμαχος της Ελλάδας είναι οι ΗΠΑ», θυμίζοντας τους υπουργούς της εποχής Πιουριφόι. Αυτά υπογραμμίζει –μαζί με τον βρόμικο πόλεμο δεκαετιών του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ σε βάρος του παλαιστινιακού λαού– η έκκληση που απεύθυνε το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης για δράση ενάντια στη σύνοδο και την παρουσία του Νετανιάχου. Συνέχεια

Οι «ενεργές δυνατότητες» και οι Αναιρέσεις

Οι «ενεργές δυνατότητες» και οι Αναιρέσειςτου Κώστα Τριχιά

Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία ο πρώτος κύκλος του φεστιβάλ Αναιρέσεις. Οι συζητήσεις, οι συναυλίες και οι ευρύτερες δραστηριότητες του φεστιβάλ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, πλημμύρισαν από νέους όλων των ηλικιών, και έδωσαν τη σκυτάλη για τη συνέχεια του φεστιβάλ σε Γιάννενα, Λάρισα και Βόλο, ενώ όπως πάντα το ερχόμενο φθινόπωρο, οι Αναιρέσεις θα ανοίξουν τις πύλες τους σε Χανιά και Ηράκλειο. Το φεστιβάλ των Αναιρέσεων καθιερώνεται πλέον ως ένας μαζικός πόλος νεανικής συνάντησης και ψυχαγωγίας, ως μια πραγματική εαρινή γιορτή της νεολαίας. Εδραιώνεται, παράλληλα, ως πλατύ πεδίο ανταλλαγής απόψεων και ιδεών, ιδεολογικής και πολιτιστικής αναζήτησης για τη νεολαία που δεν «χωράει στα καλούπια τους», σημείο αναφοράς για την εκτός των τειχών Αντικαπιταλιστική και Κομμουνιστική Αριστερά και την αλληλεπίδρασή της με πλατιά τμήματα της νεολαίας.

Σε ένα σκηνικό όπου οι αντιστάσεις «επιστρέφουν» αλλά παραμένουν ακόμα κάτω των περιστάσεων, σε μια περίοδο όπου η απογοήτευση και το «δεν υπάρχει εναλλακτική» συνυπάρχει με την πεισματάρικη άρνηση αποδοχής της κυρίαρχης επιχειρηματολογίας περί «εθνικής συναίνεσης» και δήθεν επιστροφής στον «ενάρετο κύκλο» της ανάπτυξης, η πλατιά απήχηση των Αναιρέσεων αναδεικνύει την δυνατότητα του αντικαπιταλιστικού-ριζοσπαστικού ρεύματος να είναι μαζικό, να προσελκύει ευρύτερες μάζες, να ψηλαφεί σύγχρονες ανατρεπτικές απαντήσεις αλλά και να σφραγίζει με τη φυσιογνωμία του τις εξελίξεις. Υπογραμμίζει παράλληλα πως η αντίσταση, η ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής και ακόμα περισσότερο η επαναστατική και κομμουνιστική προοπτική, περνούν και μέσα από ένα νέο ρεύμα μόρφωσης, πολιτιστικής και ιδεολογικής αντεπίθεσης και αξιακής αναμέτρησης, ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Η επαφή και ο μετασχηματισμός των πολύπλοκων και πολυεπίπεδων διαθέσεων της νεολαίας που δεν πείθεται και δεν «ησυχάζει» από την κυρίαρχη προπαγάνδα, απαιτεί αναμέτρηση με την κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής, στον ελεύθερο χρόνο, στον πολιτισμό, ακτινοβολώντας μια πρόταση άλλου αξιακού και ηθικού διαμετρήματος.

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοι

Του Αλέξανδρου Καπακτσή

Ατύχημα στο Άδενδρο: Δολοφόνησαν τρεις αλλά είναι αθώοιΣτο Άδενδρο η γη είναι επίπεδη. Αν βρεις σημείο με ύψος πάνω από ένα μέτρο είναι σίγουρο ότι είναι ανθρώπινη κατασκευή. Τέσσερα ποτάμια στην ευρύτερη περιοχή έκαναν καλά τη δουλειά τους. Τη μετέτρεψαν σε ένα τεράστιο αεροδρόμιο όπου υπάρχουν οι συνθήκες για να αναπτυχθούν εξίσου τεράστιες ταχύτητες.

Στο Άδενδρο ξέρουν από σιδηροδρομικά και άλλα δυστυχήματα. Επί δεκαετίες οι ανισόπεδες διαβάσεις του τρένου θέριζαν κόσμο. Και αν σώθηκαν ακόμη περισσότεροι «από θαύμα» ήταν γιατί τα θαύματα ήταν πολλά και πολλοί είχαν τον δικό τους Άγιο να τους φυλάει ή είχαν τύχη βουνό. Μπορεί να μην υπήρχε τζόκερ για να το κερδίσουν, κέρδιζαν όμως το υπόλοιπο της ζωής τους. Αμέτρητες οι ιστορίες τραγωδίας που ενίοτε μετατρέπονταν, της τύχης συμβοηθούσης, σε κωμωδία.

Στο Άδενδρο, μετά από τον εκσυγχρονισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας «που έφερε το τρένο» ήρθε κάποτε και ο εκσυγχρονισμός του Πασόκ και του Σημίτη. Έτσι, η μοναδική σιδηροδρομική γραμμή 35-40 χιλιομέτρων διπλής κατεύθυνσης της χώρας, που περνάει από το χωριό, δέχθηκε την περιποίηση του εκσυγχρονισμού του ΟΣΕ. Από τα αμέτρητα δις που διατέθηκαν για τον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου ένα μέρος διατέθηκε και εδώ. Πανηγύρι οι εθνικοί προμηθευτές και οι πάσης φύσεως εργολάβοι. Ηλεκτροκίνηση για υψηλές και οικολογικές μεταφορές, αποκλεισμός της γραμμής για να μην τη διαβαίνουν ζώα και άνθρωποι, κλείσιμο των διαβάσεων και ανισόπεδοι κόμβοι (σε λάθος σημείο ώστε να αποκλειστεί το χωριό αλλά δεν παίζει εδώ ρόλο, απλώς το αναφέρουμε), κατασκευαστικά λάθη ώστε τα υπεδάφια ύδατα να ανέβουν στο ένα μέτρο και με τις βροχές να κινδυνεύουν να βγουν τα σκατά από τους βόθρους στους δρόμους. Φουτουριστικές προσθήκες στον σιδηροδρομικό σταθμό για να μην περνάνε τις γραμμές οι επιβάτες αλλά να περνάνε από πάνω με γέφυρες, με πολλές σκάλες, το ασανσέρ άλλοτε να δουλεύει και άλλοτε όχι, τα πόδια πιο σίγουρα και ας σέρνονται από την κούραση της δουλειάς. Συνέχεια

Ταξική Πρωτομαγιά στη Θεσσαλονίκη: Μπορεί να πάει αλλιώς…

ΤΑΞΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Μπορεί να πάει αλλιώς αλλά πρώτα πρέπει ο καθένας να διαλέξει πλευρά

Γράφει ο Παναγιώτης Ξοπλίδης*

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο, θα εκφράζουν τις πιο ανήσυχες και ριζοσπαστικές τάσεις αγώνα μέσα στους εργαζόμενους.

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο.

Η μεγαλύτερη ταξική πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων έγινε φέτος στην Θεσσαλονίκη. Πάνω από 2.500 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για Ταξική Πρωτομαγιά με την συμμετοχή πρωτοβάθμιων σωματείων, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων, επιτροπών αγώνα, οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και αναρχικών συλλογικοτήτων. H πορεία που ακολούθησε προς το μνημείο του Καπνεργάτη ήταν ίσως η πλέον μαζική στα 20 σχεδόν χρόνια που διοργανώνεται ταξική Πρωτομαγιά  στην Θεσσαλονίκη σε ανεξαρτησία από τον υποταγμένο αστικοποιημένο, συνδικαλισμό των ΕΚΘ/ΕΔΟΘ.

Η φετινή Πρωτομαγιά στην Θεσσαλονίκη αναμετρήθηκε λοιπόν, με το θεμελιώδες ερώτημα της αναμέτρησης με τον εργασιακό μεσαίωνα, την ανεργία, την άγρια φτώχια  μισθωτών και συνταξιούχων, τις κατασχέσεις της λαϊκής κατοικίας και αποταμίευσης που θα ενταθούν με την νέα συμφωνία κυβέρνησης- ΕΕ-ΔΝΤ- κεφαλαίου.

Η πρώτη απάντηση ήταν εξαιρετικά ευοίωνη δημιουργώντας προϋποθέσεις για την αναγκαία συνέχεια με βήματα στην ταξική ανασυγκρότηση του πολιτικού εργατικού κινήματος. Έρχεται άλλωστε ως συνέχεια της επίσης μεγάλης διαδήλωσης στην φετινή ΔΕΘ και μετά από μια σειρά μάχες που δόθηκαν και δίνονται σε μέτωπα όπως οι πλειστηριασμοί λαϊκής κατοικίας, οι ιδιωτικοποιήσεις, η κυριακάτικη αργία, τα εργατικά ατυχήματα κ.α.

Το “μπλοκ της Καμάρας” στην Θεσσαλονίκη αποτυπώνει ένα ευρύτατο φάσμα συσπείρωσης ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων, σωματείων και αγωνιστικών συλλογικοτήτων με διαφορετικούς βαθμούς συνείδησης, ποικιλία εμπειριών και ίσως στόχων.

Η πραγματική ενότητα κρίνεται καθημερινά (και πολύ περισσότερο στην Πρωτομαγιά) από την συμβολή στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ενωτικού αγωνιστικού μπλοκ ρήξης και ανατροπής που θα αναμετρηθεί με τον ταξικό αντίπαλο σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά.

Η πραγματική ενότητα κρίνεται καθημερινά (και πολύ περισσότερο στην Πρωτομαγιά) από την συμβολή στην οικοδόμηση ενός ισχυρού ενωτικού αγωνιστικού μπλοκ ρήξης και ανατροπής που θα αναμετρηθεί με τον ταξικό αντίπαλο σε κάθε χώρο δουλειάς και συνολικά.

Ακόμα όμως κι από άλλους δρόμους κοινή είναι η αγωνία για τη συγκρότηση άλλου κέντρου αγώνα, έστω και άτυπου, στο επίπεδο του μαζικού κινήματος.

Αταλάντευτη είναι η στόχευση για περιεχόμενο και αγώνες που δεν θα ακολουθούν την πεπατημένη του αστικοποιημένου συνδικαλισμού της ήττας, θα ετοιμάζουν δυνάμεις, θα ανεβάζουν τη συζήτηση και το ταξικό περιεχόμενο, θα εκφράζουν τις πιο ανήσυχες και ριζοσπαστικές τάσεις αγώνα μέσα στους εργαζόμενους. Θα ξεφεύγουν από τις «συμβολικές κινήσεις», την άσφαιρη διαμαρτυρία, θα εμπνέουν και θα έχουν συνέχεια, θα χτίζουν μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα.

Αναντίστοιχη της περιόδου ήταν η στάση δυνάμεων της αριστεράς. Η πορεία του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη ήταν μαζική (αν και μικρότερη από προηγούμενες πρωτομαγιάτικες) αλλά αυτό δεν είναι προφανώς είδηση.

Το ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν διαμορφώνει λογική και πρακτική πολιτικού κινήματος και μετώπου ανατροπής με αμεσομεσοπρόθεσμους πολιτικούς στόχους, γιατί είναι δήθεν ενσωματώσιμοι στο σύστημα , αλλά επιμένει αντίθετα  ξανά στον γνωστό και πλήρως αποτυχημένο δρόμο της αντιμετώπισης των συνεπειών και μόνο από την ασκούμενη βάρβαρη πολιτική δηλ. σε ένα κίνημα παζαρέματος των όρων χειροτέρευσης της θέσης των εργαζομένων. Στην ουσία κηρύττει την ηττοπάθεια μέσα στο εργατικό κίνημα για να αποδείξει ότι η μόνη τελικά  διέξοδος είναι η αυτόκεντρη κοινοβουλευτική ενίσχυση του!

Συνέχεια

ΕΑΑΚ: Αντικαπιταλιστική δημοκρατική επανίδρυση, απάντηση στα εκφυλιστικά φαινόμενα

 

Οι ευθείες στοχοποιήσεις συντρόφων αλλά και οι τραμπουκικές επιθέσεις, γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις διαδικασίες της ΕΑΑΚ, αποτελούν μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες της 27χρονης ιστορίας της. Οι πράξεις αυτές θυμίζουν τραυματικές εμπειρίες της ΕΑΑΚ (γεγονότα Πάτρας 2010) στις οποίες πρωταγωνίστησαν και τότε τα μέλη της ΑΡΑΣ, οργάνωσης σήμερα της ΛΑΕ. Του Κώστα Ρηγόπουλου

Αντίπαλος είναι το σύστημα

Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από τη συνέχιση εκ μέρους του αστικού μπλοκ και των πολιτικών του εκφραστών της σφοδρής επίθεσης στα εναπομείναντα λαϊκά δικαιώματα, προωθώντας μια σειρά αντεργατικών μεταρρυθμίσεων.

Αντίστοιχα και στην εκπαίδευση προωθείται η μετατροπή του πανεπιστημίου σε ένα ίδρυμα για λίγους και εκλεκτούς, κερδοφόρο και αποδοτικό, όπου δεν θα υφίσταται κανένα δικαίωμα διεξαγωγής πολιτικής συζήτησης και διεκδίκησης (π.χ. εισβολή ΜΑΤ στο ΠΑΜΑΚ και απειλές του πρύτανη για μηνύσεις σε αγωνιστές).

Σε αυτό το πλαίσιο και εν μέσω της ευρύτερης αδυναμίας ανάλογης απάντησης, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος δυνάμεις του κινήματος, αδυνατώντας να παίξουν καθοριστικό ρόλο, να «προτιμούν» την αντιπαράθεση με τον διπλανό τους και όχι με τον απέναντί τους. Η διαδικασία αυτή μπορεί να φαντάζει «εύκολη» και αποδοτική, αλλά εντέλει λειτουργεί διασπαστικά, αποσυσπειρωτικά και βγάζει πολλές φορές τις συλλογικότητες αυτές στο «περιθώριο» των κοινωνικών διεργασιών.

Κάπως έτσι θα μπορούσαν να ιδωθούν τα πρόσφατα εκφυλιστικά φαινόμενα που διαδραματίστηκαν εντός της ΕΑΑΚ Θεσσαλονίκης. Οι ευθείες στοχοποιήσεις συντρόφων αλλά και οι τραμπουκικές επιθέσεις, γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις διαδικασίες της ΕΑΑΚ, αποτελούν μία απ’ τις πιο μαύρες σελίδες της 27χρονης ιστορίας της. Οι πράξεις αυτές θυμίζουν τραυματικές εμπειρίες της ΕΑΑΚ (γεγονότα Πάτρας 2010) στις οποίες πρωταγωνίστησαν και τότε τα μέλη της ΑΡΑΣ, οργάνωσης σήμερα της ΛΑΕ. Η πολιτική στήριξη της ΛΑΕ στις πρακτικές αυτές ούτε κατ’ επίφαση δεν συνάδει με τις δήθεν ενωτικές επιδιώξεις της.

Ίσα ίσα, η ευθεία επίθεση μέσω της ανακοίνωσης της ΛΑΕ Θεσσαλονίκης στο NAP για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιδιώκει να μετατρέψει τη θεμιτή πολιτική αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών σχεδίων σε χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων με οπαδικά και απολιτίκ χαρακτηριστικά. Εμείς από την πλευρά μας δεσμευόμαστε πως θέλουμε η πολιτική διαπάλη για το ποιο κίνημα και το ποια Αριστερά έχει ανάγκη η εποχή, να διεξαχθεί σε ένα δημοκρατικό και συντροφικό πλαίσιο και κυρίως να δοθεί από τον κόσμο των σχημάτων και όχι μέσα από σκιαμαχίες Πολιτικών Γραφείων. Συνέχεια

Η Σούδα σύμβολο στο νέο επιθετικό δόγμα της Ελλάδας

Η Σούδα σύμβολο στο νέο επιθετικό δόγμα της Ελλάδας

Του Μιχάλη Ρίζου  

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ

Υπάρχει ζωτική ανάγκη για αντιιμπεριαλιστική, αντι-ΕΕ πάλη τώρα και για μαζικό κίνημα μέσα και έξω από τον στρατό. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εκτός από το «ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο» έχει προσφάτως ανακαλύψει και τη συμμαχία «για την ελευθερία» με τους πάλαι ποτέ «φονιάδες των λαών Αμερικάνους». Και αν το πρώτο αποτελεί προκάλυμμα πολιτικής απατεωνιάς για το μνημονιακό ευρωσφαγείο διαρκείας, η δεύτερη οδηγεί απευθείας στην πολεμική εμπλοκή.

Πράγματι, η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εκφράζοντας προφανώς και ισχυρά τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης, έχει αποφασίσει να δώσει «γη και ύδωρ» στη νέα ιμπεριαλιστική εκστρατεία του παραδοσιακού συμμάχου της, των ΗΠΑ. Να τα γεγονότα:

Με περισσή ευκολία ο πρωθυπουργός συνυπογράφει κείμενο με τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου που θεωρεί «δικαιολογημένα» τα πυραυλικά πλήγματα των ΗΠΑ στη Συρία.
Η βάση της Σούδας έχει παραχωρηθεί για τα πιο προκλητικά επιχειρησιακά σχέδια στις γειτονικές χώρες. Οι ΗΠΑ μάλιστα επιθυμούν να επεκτείνουν τις, ήδη τεράστιες, δυνατότητες της και να διευρύνουν την εδαφική ζώνη νατοϊκής κατοχής στο νησί. «Είμαστε πολύ τυχεροί που ο μεγαλύτερος λιμένας βαθέων υδάτων βρίσκεται σε μια ικανή χώρα της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ», τόνισε περιχαρής, αναφερόμενος στη βάση, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, Τζέιμς Μάτις.
Η κυβέρνηση προσφέρει και προετοιμάζει νέο στρατιωτικό «οικόπεδο» στην Κάρπαθο δημιουργώντας ένα ενιαίο υπερεξοπλισμένο στρατιωτικό τόξο Κρήτης-Δωδεκανήσων, έτοιμο για κάθε τυχοδιωκτική, πολεμική εμπλοκή. Στο πλαίσιο της περαιτέρω σύσφιγξης της συνεργασίας με τους Αμερικάνους, ετοιμάζονται σχέδια για την ενίσχυση του ελληνικού ναυτικού με το υπερσύγχρονο πλωτό αντιπυραυλικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου Aegis, το οποίο δύναται να παρακολουθεί και να καταστρέφει έως και 100 στόχους σε απόσταση 100 μιλίων.
Πυκνώνουν οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο δείγμα από την άσκηση «Ηνίοχος», με την Ελλάδα να συμμετέχει μαζικά, μαζί με τις αεροπορίες των ΗΠΑ, Ιταλίας, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ισραήλ. Βασικός στόχος, η εκπαίδευση ενάντια στα σύγχρονα ρωσικά συστήματα. Για να ακολουθήσουν, πέντε μέρες αργότερα, οι Τόμαχοκ στην Συρία, με την καθοριστική συμβολή της Σούδας…

Το κυριότερο. Διαρκείς επισκέψεις και επαφές των υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας στην Ουάσιγκτον και ανοιχτή δέσμευση για συγκρότηση στρατηγικού άξονα ΗΠΑ-Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ απέναντι στην τριπλή απειλή: «τρομοκρατία», απελευθερωτικά κινήματα, εσωτερικός εχθρός. Χωρίς να ξεχνάμε και την πρόσφατη επίσκεψη κορυφής (και στήριξης) του Τσίπρα στο αμερικανοστήρικτο και με φασιστικά χαρακτηριστικά καθεστώς της Ουκρανίας.
Οι εξελίξεις αυτές είναι εξαιρετικής σημασίας. Δεν αποτελούν απλή επικαιροποίηση της ελληνοαμερικανικής συνεργασίας στις σύγχρονες συνθήκες. Ούτε κάποιο τακτικίστικο αντιπερισπασμό της κυβέρνησης απέναντι στον γερμανικό εκβιασμό (για να «πιεστεί» ο Σόιμπλε). Έχουν να κάνουν με ένα σύγχρονο επιθετικό δόγμα του τραυματισμένου από την κρίση ελληνικού καπιταλισμού, με στόχο την αποφασιστική αξιοποίηση των γεωστρατηγικών και πλουτοπαραγωγικών (βλέπε ΑΟΖ) πλεονεκτημάτων του και την ανάκτηση θέσης ισχύος απέναντι στον τούρκικο, κυρίως, καπιταλισμό.

Σε αυτή την απόπειρα είναι αποφασισμένος να συνδράμει πιο επιθετικά από κάθε άλλη φορά μετά τον πόλεμο της Κορέας (ακόμα και με συμμετοχή δυνάμεων) στη σύγκρουση για τη μοιρασιά στην ευρύτερη ζώνη της Μέσης Ανατολής, αλλά και -εν δυνάμει- των Βαλκανίων.

Το δόγμα αυτό περιλαμβάνει την πολεμική προετοιμασία (τα F-35 είναι μόνο η αρχή), το ετοιμοπόλεμο των δυνάμεων, τη στρατιωτική προπαγάνδα και την εμφύσηση εθνικιστικού ιδεώδους -ειδικά στη νεολαία (Αρετή και Τόλμη), την όξυνση του αυταρχισμού μέσα στις μονάδες και τις προσπάθειες εθνικής ενότητας- διακομματικής συνεργασίας ή έστω ανοχής στη νέα στρατηγική.

Είναι εντυπωσιακή η περιγραφή του σύγχρονου γεωπολιτικού άξονα από τον Κοτζιά σε ομιλία του στην κίνηση ΠΡΑΤΤΩ: «Τι θέλει η εξωτερική μας πολιτική; Η τάση της παγκοσμιοποίησης, των ανοικτών αγορών και των ελεύθερων μετακινήσεων θα έρθει αντιμέτωπη με την τάση κατακερματισμού. Η Ελλάδα πλέον δεν είναι μόνο το σταυροδρόμι Δύσης-Ανατολής αλλά το επίκεντρο τριών κύκλων οι οποίοι καλύπτουν περιοχές έντασης: ο πρώτος αφορά τη Ρωσία, την Ουκρανία και τα Βαλκάνια, ο δεύτερος τη Λιβύη και την ευρύτερη βόρεια Αφρική και ο τρίτος την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. Υπάρχει μία μετατόπιση από την γεωπολιτική στην γεωοικονομία, και οι ΗΠΑ κατανοούν, σε αντίθεση με την ΕΕ, τη σημασία των ανερχόμενων νέων δυνάμεων με υποχώρηση της Δύσης και αναζητούν δρόμο επανάκαμψης. Σε αυτό το δρόμο θα είμαστε και εμείς συμμέτοχοι».

Συνέχεια