ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Μόνο το κάπνισμα σκοτώνει;

Δρακόντειες διατάξεις – που χρήζουν ωστόσο περαιτέρω αποσαφήνισης και διευκρίνισης – και αυστηρότατες ποινές συνοδεύουν την αντικαπνιστική εκστρατεία οδηγώντας μας να αναρωτηθούμε γιατί για παράδειγμα το υπουργείο δεν εφάρμοσε μια τόσο σχολαστική πολιτική στον τομέα της υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας για παράδειγμα…

Της ΝΑΤΑΣΑΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΣΗ: «Αποφασίζομεν» ξανά «και διατάσσομεν»

«Διάταγμα περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων: Α. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε διά καπνοσυρίγκων (τσιμπουκίων), είτε διά σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων. Β. Η απαγόρευσις αυτή επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία χάριν υποθέσεως ή άλλης τινός αιτίας». Το συγκεκριμένο διάταγμα, αν και γραμμένο στην καθαρεύουσα, μοιάζει εξαιρετικά επίκαιρο ειδικά από την 1 Ιουλίου του 2009! Κι όμως έχει εκδοθεί 153 χρόνια πριν, το 1856, επί βασιλείας του Όθωνα, στοχεύοντας να «προλάβωμεν όσον ένεστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα»! Ενάμιση αιώνα μετά και η λογική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» φαίνεται να επιστρατεύεται ξανά από το ελληνικό κράτος και την κυβέρνηση της ΝΔ, με στόχο τη μείωση του καπνίσματος. Πρόκειται άλλωστε για την εύκολη λύση, χωρίς όμως να σημαίνει ότι είναι και η πιο αποδοτική, αποτελεσματική ή και δημοκρατική.

Η αντικαπνιστική εκστρατεία ή καλύτερα σταυροφορία δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία κι άλλες χώρες εκτός Ευρώπης εφαρμόζουν αυστηρά αντικαπνιστικά μέτρα εδώ και χρόνια. Οι ευρωπαϊκές χώρες με πρωτοπόρο την Ιρλανδία το 2004 άρχισαν η μία μετά την άλλη να εφαρμόζουν απαγόρευση καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, καθώς και άλλα μέτρα κατά του καπνίσματος: Ιταλία, Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία, Σουηδία, Νορβηγία, Φιλανδία, Δανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Πορτογαλία, Ελβετία, Ολλανδία, Τουρκία κλπ. Η Ιρλανδία έχει μάλλον την αυστηρότερη νομοθεσία στην Ευρώπη. Το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλους τους δημόσιους χώρους. Σε επιχείρηση που παραβιάζει το νόμο, μπορεί να δοθεί πρόστιμο έως και 3.000 ευρώ για κάθε άτομο που βρέθηκε να καπνίζει. Από το 2008 η ιρλανδική κυβέρνηση προχώρησε και σε ολοκληρωτική απαγόρευση της διαφήμισης, καθώς και στην υποχρέωση των καταστημάτων που πωλούν τσιγάρα να τα κρύβουν κι όχι να τα έχουν σε κοινή θέα. Σύμφωνα με τις επίσημες μετρήσεις ο αριθμός των καπνιστών στην Ιρλανδία, αλλά και οι σχετιζόμενες με το κάπνισμα ασθένειες δείχνουν να μειώνονται συνεχώς.

Μη εφαρμόσιμα τα μέτρα της αντικαπνιστικής εκστρατείας

Ας δούμε όμως τι προβλέπει ο νέος νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος. Προς ώρας ισχύει η καθολική απαγόρευση του σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους, τις δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες, αλλά και σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, μέχρι το υπουργείο Υγείας να βγάλει την εγκύκλιο με τις προδιαγραφές των χώρων για καπνίζοντες και αυτοί να δημιουργηθούν.

Αναφορικά με τα καταστήματα κάτω των 70 τ.μ., η επιχείρηση δύναται να επιλέξει να λειτουργήσει αποκλειστικά ως χώρος καπνιζόντων, με δήλωση στην αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας λειτουργίας του Δημόσια Αρχή. Οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων οι οποίοι έχουν επιλέξει να λειτουργήσουν αποκλειστικά για καπνιστές, για να τροποποιήσουν την άδεια λειτουργίας τους θα πρέπει να προχωρήσουν σε τοποθέτηση κατάλληλων και επαρκών μηχανημάτων εξαερισμού και καθαρισμού του εσωτερικού αέρα και να έχουν αναρτημένη στην πρόσοψη και στον εσωτερικό χώρο, επιγραφή που θα αναφέρει ότι το κατάστημα είναι χώρος για καπνίζοντες.

Τα μεγαλύτερα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος άνω των 70 έως 300 τ.μ. δύνανται να δημιουργήσουν χώρο καπνιζόντων. Για τη δημιουργία του χώρου αυτού απαιτείται η χορήγηση άδειας. Ο χώρος δεν θα μπορεί να ξεπερνά το 30% του ωφέλιμου χώρου του καταστήματος, θα πρέπει να είναι πλήρως διαχωρισμένος από το υπόλοιπο κατάστημα και να είναι εξοπλισμένος με τα κατάλληλα μηχανήματα όπως και στην περίπτωση των μικρότερων μαγαζιών. Ενδιαφέρον έχει ότι στο πεδίο εφαρμογής της απαγόρευσης του νόμου δεν εμπίπτουν οι εξωτερικοί χώροι ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων, ακόμη και αν καλύπτονται με σκέπαστρο.

Για τα κέντρα διασκέδασης μετά μουσικής προβλέπεται δημιουργία χώρου καπνιζόντων άνω των 40% του συνολικού χώρου του καταστήματος, με τις προαναφερόμενες προδιαγραφές. Για τα καζίνο και τις αίθουσες παιχνιδιού ακόμα δεν υπάρχει πρόβλεψη, αλλά θα ακολουθήσει διαβούλευση με το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης. Τζόγος χωρίς το αγχολυτικό τσιγάρο πάει, θα σκέφτηκαν οι κυβερνώντες.

Ρητή είναι η απαγόρευση για τους ανήλικους, όπου δεν επιτρέπεται η είσοδος, παραμονή και η οποιασδήποτε μορφής απασχόληση τους στους χώρους καπνιζόντων. Επίσης απαγορεύεται η είσοδος και παραμονή των ανηλίκων στους ως άνω χώρους ακόμα και στις περιπτώσεις ιδιωτικών εκδηλώσεων, ανεξάρτητα εάν συνοδεύονται από ενήλικες. Ακόμα, ούτε μια τζούρα δεν θα μπορούν να πάρουν όσοι βρίσκονται σε χώρους που παρέχουν υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα, αλλά και στα εκπαιδευτικά ιδρύματα κάθε βαθμίδας, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Μοναδική εξαίρεση τα ψυχιατρικά ιδρύματα και οι μονάδες ψυχικής υγείας.

Τώρα αναφορικά με τους εργασιακούς χώρους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα θα επιτρέπεται η δημιουργία χώρων για καπνίζοντες μόνο σε επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερους από 50 εργαζόμενους. Ενώ στις περιπτώσεις που δημόσιες υπηρεσίες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν διαμορφώσουν χώρο καπνιζόντων, θα υπάγονται στην πλήρη απαγόρευση χρήσης προϊόντων καπνού. Για τα μέτρα που αφορούν τους χώρους δουλειάς, η ΓΣΕΕ πραγματοποίησε έντονη διαμαρτυρία. Δικαίως θα μπορούσε να πει κανείς μιας και η απαγόρευση του τσιγάρου βοηθά στην εντατικοποίηση της εργασίας, δυσκολεύοντας την τήρηση του διαλείμματος που η εργοδοσία κάνει τα πάντα για να… ψαλιδίσει. Πάντως η… υπερεπαναστατική στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας μοιάζει με ανέκδοτο αν αναλογιστούμε τις δεκάδες περιπτώσεις όπου η αναγκαία αντίδραση της Γενικής Συνομοσπονδίας ήταν απαραίτητη, για παράδειγμα στην περίπτωση Κούνεβα, αλλά αυτή σφύριζε αδιάφορα…

Τέλος από την 1η Σεπτεμβρίου απαγορεύεται κάθε μορφής διαφήμιση προϊόντων καπνού σε όλους τους εξωτερικούς και υπαίθριους χώρους. Η διαφήμιση προϊόντων καπνού επιτρέπεται μόνο στους εσωτερικούς χώρους των σημείων πώλησης προϊόντων καπνού.

Σε περίπτωση που οι καπνιστές φανούν ανυπάκουοι, υπάρχουν ποινές και για τους ίδιους αλλά και για όσους τους… υποθάλπουν. Σύμφωνα με τον νόμο, οι καπνίζοντες σε χώρους που δεν επιτρέπεται, αν πιαστούν, πληρώνουν άμεσα πρόστιμο έως και 500 ευρώ. Ενώ σε «κάθε υπεύθυνο διαχείρισης και λειτουργίας ιδιωτικού χώρου ή καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος που επιτρέπει ή ανέχεται την παράβαση του αντικαπνιστικού νόμου, καθώς και σε όποιον πωλεί προϊόντα καπνού σε ανηλίκους ή επιτρέπει την κατανάλωση προϊόντων καπνού σε χώρους όπου συχνάζουν νέοι», όπως προαναφέρθηκε, θα επιβάλλεται πρόστιμο ύψους έως 1.000 ευρώ. Σε περίπτωση «υποτροπής» επιβάλλεται πρόστιμο έως 2.000 ευρώ, σε περίπτωση τρίτης παράβασης επιβάλλεται πρόστιμο από 2.000 έως 20.000 ευρώ, ενώ την τέταρτη φορά θα ανακαλείται προσωρινά ή οριστικά η άδεια λειτουργίας της επιχείρησης. Τις κλήσεις στους παραβάτες – ιδιώτες θα κόβει η δημοτική αστυνομία. Ενώ αρμόδια αρχή για τον έλεγχο των πιο βαριών παραβάσεων και την επιβολή των κυρώσεων που αφορούν την κατανάλωση προϊόντων καπνού σε χώρους που εμπίπτουν στην απαγόρευση του καπνίσματος είναι ο Τομέας Ελέγχου Καπνού και Αλκοόλ του ΣΕΥΥΠ (Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας-Πρόνοιας). Το αξιοπερίεργο είναι ότι αρχικά στη δίωξη των… καπνιστών θα συνδράμουν και οι αστυνομικές και λιμενικές αρχές! Αργότερα, υποθέτουμε με τη φόρα που έχουν πάρει είναι πιθανόν να επιστρατεύσουν και τα ΜΑΤ.

Από την επιβολή του νόμου και… της τάξης έχουν περάσει περισσότερες από δύο εβδομάδες, αλλά το κομφούζιο καλά κρατεί. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δημόσιες υπηρεσίες δεν έχουν διαμορφώσει κανένα ειδικό χώρο. Έτσι όσοι υπάλληλοι δεν μπορούν να… κρατηθούν αναγκάζονται να προστρέχουν στον προϊστάμενο ζητώντας άδεια για να… βγουν λίγο έξω. Ενδεικτικό επίσης είναι ότι την πρώτη μέρα εφαρμογής του νόμου, το 1142 – το τηλέφωνο που λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο – δέχτηκε συνολικά 14.599 κλήσεις, οι περισσότερες από τις οποίες (72%), αφορούσαν την παροχή διευκρινίσεων για την εφαρμογή του νόμου στα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Ενώ οι υπόλοιπες 28% είναι απορίες για την εφαρμογή του νόμου σε χώρους εργασίας. Η κατάσταση αυτή δείχνει ότι η εκστρατεία αντιμετωπίστηκε με τη… δέουσα προχειρότητα. Γεγονός που έγινε αντιληπτό και στους πολίτες. Όπως φαίνεται και σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Ινστιτούτου Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής (Απρίλιος του 2009) η δυσπιστία των πολιτών είναι ξεκάθαρη, αφού οι περισσότεροι – καπνιστές ή μη – από την πρώτη στιγμή δεν πίστεψαν στο εγχείρημα Αβραμόπουλου, έχοντας την πεποίθηση ότι στην Ελλάδα κανένας νόμος δεν εφαρμόζεται πλήρως και πάντα θα υπάρχουν «παραθυράκια». Το μέγεθος της αναποτελεσματικότητας της πολιτικής που ακολουθεί το υπουργείο Υγείας στο θέμα του καπνού αποδεικνύεται και στον τομέα της ενημέρωσης του κοινού. Είναι χαρακτηριστικό πως, ενώ διατίθενται αμέτρητα κονδύλια για την αντικαπνιστική εκστρατεία, σχεδόν οι μισοί καπνιστές (ποσοστό 45,6%) δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη των ιατρείων διακοπής του τσιγάρου που λειτουργούν στα δημόσια νοσοκομεία και είναι δωρεάν. Ταυτόχρονα, από τα λεγόμενα του υπουργείου δεν φαίνεται να πείθονται ούτε οι καταστηματάρχες. Για παράδειγμα στη Βόρεια Ελλάδα, οι περισσότεροι Δήμοι δέχθηκαν βομβαρδισμό αιτήσεων από ιδιοκτήτες καφέ-μπαρ κι εστιατορίων κάτω των 70 τετραγωνικών μέτρων, ώστε να λειτουργούν αποκλειστικά για καπνιστές. Χαρακτηριστική η εικόνα και στον Δήμο Σερρών, όπου από τα 350 καταστήματα, μόλις δύο θα λειτουργήσουν ως χώροι μη καπνιστών.

Σε κάθε περίπτωση δεν περνάει απαρατήρητο ότι η κυβέρνηση δεν είχε δείξει την σπουδή που επιδεικνύει για την εφαρμογή της αντικαπνιστικής νομοθεσίας και σε άλλους τομείς της δημόσιας υγείας, όπως για παράδειγμα στον τομέα της εργασιακής υγιεινής, όπου εκατοντάδες εργαζόμενοι χάνονται κάθε χρόνο λόγω έλλειψης μέτρων ασφάλειας. Ένα κενό που η κυβέρνηση το αφήνει να χάσκει εις βάρος της υγείας και της ίδιας της ζωής των εργαζομένων ξέροντας ότι είναι προς όφελος του κεφαλαίου. Αν θέλει επομένως το υπουργείο Υγείας να δείξει ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για την βελτίωση της δημόσιας υγείας ας αυξήσει τους ελέγχους και τις ποινές του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας, ας βελτιώσει τις παροχές και την τριτοκοσμική υποδομή των δημόσιων νοσοκομείων και του συστήματος κοινωνικής ασφάλειας και μετά ας διεκδικήσει το ρόλο του σωματοφύλακα της δημόσιας υγείας.

Μηχανισμός κοινωνικής πειθάρχησης
ΑΓΧΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΤΩΝ ΕΥΚΑΤΑΣΤΑΤΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ

Ζούμε σε παράξενους καιρούς. Οι άνθρωποι στη Δυτική τουλάχιστον κοινωνία είναι περισσότερο υγιείς και ζουν περισσότερα χρόνια από κάθε άλλη εποχή, ωστόσο δείχνουν να ανησυχούν όλο και περισσότερο για την υγεία τους. «Οι φόβοι που προκαλούνται και συντηρούνται από μια ατελείωτη σειρά από φοβίες για την υγεία, και οι οποίοι ενισχύονται από τις κυβερνήσεις και τις εκστρατείες για τη δημόσια υγεία, τείνουν να υποκινούν μια αίσθηση ατομικής ευθύνης για την αρρώστια» τονίζει ο M. Fitzpatrick στο βιβλίο του Η Τυραννία της Υγείας. Η υπόθεση εργασίας του εξαιρετικά ενδιαφέροντος βιβλίου είναι πως η κυβερνητική πολιτική για την υγεία είναι στην πραγματικότητα ένα πρόγραμμα κοινωνικού ελέγχου, συσκευασμένο όμως σε ένα πακέτο μέτρων προαγωγής της υγείας. «Οι κυβερνήσεις ανταποκρινόμενες στην αύξηση της δημόσιας αγωνίας, υποδαυλίζοντας την τις περισσότερες φορές, δράττει της ευκαιρίας να εισάγει ένα διαρθρωτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο οι άνθρωποι μπορούν να ζούν πιο άνετα, αρκεί να προσκολληθούν σε νέους κανόνες και να αποδεχτούν μια άνευ προηγουμένου επιτήρηση της προσωπικής ζωής τους» επισημαίνεται.

Οι «μεγάλες τέσσερις» εντολές της προαγωγής της υγείας -που πλασάρονται από τις κυβερνητικές εκστρατείες έως τα λάιφ στάιλ περιοδικά- είναι να σταματήσουμε να καπνίζουμε, να πίνουμε, να τρώμε υγιεινά, να ασκούμαστε τακτικά. Η απήχηση τους στη συλλογική συνείδηση δείχνει να είναι μεγάλη: αρκετές είναι οι περιπτώσεις των ανθρώπων ή των κοινωνικών ομάδων που ακολουθούν απαρέγκλιτα τους κανόνες. Σε αυτή δε την προσπάθεια δαπανούν αρκετό χρόνο και χρήμα. Αλλά ακόμη και όσοι δεν διαθέτουν εκείνο το οικονομικό επίπεδο ζωής ώστε να τρέφονται με (πανάκριβα) βιολογικά προϊόντα κι επίσης τον απαραίτητο χρόνο, λόγω δουλειάς, ώστε να πηγαίνουν σε γυμναστήρια κτλ. τρέφουν προσδοκίες ότι κάποτε θα κατορθώσουν να «φτάσουν» σε ένα αντίστοιχο επίπεδο ευζωίας.

Η ευαισθητοποίηση, αυτού του τύπου, για την υγεία αντανακλά πιθανόν τα άγχη και τις ανασφάλειες που βασανίζουν κυρίως νεότερα και πιο ευκατάστατα στρώματα της κοινωνίας. Για μια παλαιότερη και λιγότερη εύπορη γενιά, αυτές οι κρατικές εκστρατείες υγείες πιθανόν να επιβεβαίωναν απλώς ότι το σύστημα υγείας, όπως και άλλοι κοινωνικοί θεσμοί, απομακρύνεται από κάθε αληθινό ενδιαφέρον για τις ανάγκες της. Η επιθυμία των ανθρώπων να ζήσουν απλώς περισσότερο, παίρνοντας προφυλάξεις για την υγεία τους, μπορεί να ερμηνευτεί ως ένας άλλος τρόπος να αντιδράσουν στην αντίληψη ότι η ζωή στερείται νοήματος και σκοπού, αντίληψη κυρίαρχη στη «μεταμοντέρνα» εποχή της κατάρρευσης των βεβαιοτήτων, των συλλογικοτήτων και των δεσμών αλληλεγγύης. Σε μια κοινωνίας χαμηλών προσδοκιών, ο σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης επαναορίζεται ως επιδίωξη να παραταθεί η διάρκεια της. Από τη στιγμή που η υγεία συνδέεται με την αρετή τότε η ρύθμιση του τρόπου ζωής εν ονόματι της υγείας γίνεται μηχανισμός για την αποτροπή του κακού και την πειθάρχηση της κοινωνίας ως συνόλου. Οι κυβερνητικές πολιτικές για την υγεία δεν εστιάζουν πλέον στην υγεία με τη γνωστή έννοια της θεραπεία των παθήσεων και των ασθενειών αλλά μάλλον υποκινούν ένα εκ νέου ορισμό της υγείας, με όρους του τρόπου με τον οποίο ζούμε τη ζωή μας.

ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ: Εξατομίκευση όρων ζωής και υγείας
ΠΑΡΑΠΑΙΕΙ ΤΟ ΕΣΥ

Σε μια περίοδο αυξανόμενης αποδιοργάνωσης και ανασφάλειας, τα κράτη συνέλαβαν το ζήτημα της υγείας ως ένα βολικό μέσο για να προωθήσουν το ευαγγέλιο της προσωπικής ευθύνης. Διαδικασία που κινήθηκε χέρι χέρι με την αποσάθρωση των κρατικών προνοιακών πολιτικών. Όσο το δημόσιο σύστημα υγείας υποχρηματοδοτούνταν και απαξιώνονταν, όσο αποδομούνταν η έννοια της δωρεάν περίθαλψης και θεραπείας για όλους, δίνοντας τη θέση του στο νέο δυναμικό κλάδο των ιδιωτικών υπηρεσιών υγείας, τόσο φούντωνε και η διαδικασία της εξατομίκευσης των όρων ζωής και υγείας. Το γεγονός αυτό αντανακλάται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις κρατικές δαπάνες για την υγεία: τεράστιοι κρατικοί οικονομικοί πόροι διοχετεύονται στις εκστρατείες ενημέρωσης ενάντια στο κάπνισμα, ενώ οι πραγματικές ανάγκες της υγείας –ιδιαίτερα για τους ηλικιωμένους- παραμελούνται εκούσια και συστηματικά, ενώ το ΕΣΥ με τις τεράστιες ελλείψεις σε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό πραγματικά παραπαίει.

Αναφορικά με την αντικαπνιστική εκστρατεία, η δεκαετία σταθμός για την επέκταση της παγκοσμίως ήταν το ’80, όταν έγινε η ανακάλυψη των κινδύνων του «παθητικού καπνίσματος». Η επακόλουθη απαγόρευση του καπνίσματος στις αεροπορικές πτήσεις του εσωτερικού στις ΗΠΑ, το 1987, και η συνολική διαμάχη έθεσαν αποφασιστικά το ζήτημα του παθητικού καπνίσματος στη δημόσια ατζέντα. Η υπόθεση κέρδισε έδαφος τη δεκαετία του ’90.

Στο πλαίσιο της εκστρατείας κατά του «παθητικού καπνίσματος», το κάπνισμα από επιλογή που έθετε κανείς σε κίνδυνο τον εαυτό του μεταμορφώθηκε σε αντικοινωνική πράξη. Ο καπνιστής δεν ήταν δέσμιος μόνο της έξης του αλλά και κάποιος που ρύπαινε το άμεσο περιβάλλον του και έθετε σε κίνδυνο ένα σύνολο «αθώα θύματα» – παιδιά, μη καπνιστές συζύγους, νεογέννητα μωρά κτλ.

Η… ποινικοποίηση του καπνίσματος, με την απαγόρευση του σε συγκεκριμένες περιοχές και την επιβολή προστίμου στους χρήστες του, μοιάζει με παρωδία, αν αναλογιστεί κανείς ότι στοχοποιούνται τα θύματα και όχι οι θύτες. Οι καπνοβιομηχανίες αφήνονται στο απυρόβλητο, να υπερπαράγουν ένα προϊόν, όπου η χρήση του φαίνεται ότι αποτελεί…. αντικοινωνική πράξη. Μπορεί βέβαια οι εκστρατείες ενημέρωσης, τα κατασταλτικά μέτρα και οι απαγορεύσεις της διαφήμισης του τσιγάρου να έχουν επιφέρει πλήγμα στην καπνοβιομηχανία, ωστόσο η καίρια παρέμβαση στις ποσότητες παραγωγής του τσιγάρου ούτε καν δεν περνά από το νου των κυβερνώντων.

Αυταπάτες δεν πρέπει να υπάρχουν το ενδιαφέρον των «από πάνω» για τη βλαβερή συνήθεια του καπνίσματος δεν αφορά στην υγεία των πολλών, αλλά την ενίσχυση μιας μερίδας του κεφαλαίου έναντι μιας άλλης. Ο ραγδαία αναδυόμενος και αναπτυσσόμενος κλάδος των ασφαλιστικών εταιρειών ήρθε σε σύγκρουση με τις καπνοβιομηχανίες και σε αυτό τον ανταγωνισμό βγήκε νικητής. Γιατί αφού τα έβαλαν κάτω, οι ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης είδαν ότι το δεν τους συμφέρει να καπνίζουν οι πελάτες τους. Σύμφωνα με το ιατρικό περιοδικό της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας (Journal of the American Medical Association) το 1993, τα ιατρικά έξοδα που σχετίζονται με το κάπνισμα τσιγάρου ανήλθαν σε 50 δισεκατομμύρια δολάρια. Στα έξοδα αυτά δεν περιλαμβάνονται ο χαμένος χρόνος εργασίας λόγω ασθένειας, η περίθαλψη βρεφών που γεννήθηκαν με μικρό βάρος επειδή οι μητέρες κάπνιζαν και εγκαύματα από φωτιές που προκλήθηκαν λόγω τσιγάρου. Επίσης δεν υπολογίσθηκαν τα τροχαία ατυχήματα στα οποία η προσοχή του οδηγού αποσπάσθηκε στιγμιαία ενώ έσβηνε το τσιγάρο στο σταχτοδοχείο του αυτοκινήτου ή έψαχνε τον αναπτήρα κλπ. Όλα τα παραπάνω όμως τα υπολόγισαν οι ασφαλιστικές, μιας και μείωναν την κερδοφορία τους, οπότε η προώθηση των εκστρατειών ενάντια στο κάπνισμα ήταν για αυτές μονόδρομος. Στη συνέχεια οι κυβερνήσεις δεν ήταν δύσκολο να πειστούν μιας και τα επιχειρήματα των ασφαλιστικών εταιρειών είχαν το… χρώμα του χρήματος. Ενδεικτικά αναφέρουμε μόνο ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες περίθαλψης στις ΗΠΑ είναι ο βασικός και κύριος χρηματοδότης των κομμάτων.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 19.07.09

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: