Μετανάστες, εργατικό κίνημα και αριστερά

Τα αντι-μεταναστευτικά μέτρα της κυβέρνησης, φέρνουν στο προσκήνιο την συζήτηση για την παρέμβαση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, στο ζήτημα των μεταναστών και του ρατσισμού. Αν και το ζήτημα αυτό δεν είναι καινούργιο, η γραμμή παρέμβασης σε αυτό, δεν είναι αυτονόητη.

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Το ΝΑΡ καθώς και οι περισσότερες οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αντιλαμβανόμαστε το μεταναστευτικό κυρίως  ως μορφή έκφρασης της επίθεσης της αστικής τάξης σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, στην ενότητα της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης. Η απάντηση επομένως πρέπει να έχει στο κέντρο της αυτό το ζήτημα και πολιτικά να στοχεύει στην καπιταλιστική επίθεση, την ΕΕ και το πολιτικό σύστημα που προωθεί την επίθεση. Πυρήνας αυτής της στόχευσης είναι η ενιαία δράση ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων, με έμφαση στα αιτήματα για ίσα δικαιώματα, εγγραφή στα συνδικάτα όλων των μεταναστών, νόμιμων και ‘’παράνομων’’ κ.λ.π. Σημαντική πλευρά αυτής της απάντησης είναι η δράση ενάντια στην ακροδεξιά, όχι όμως σε μια »κριτική» ενότητα με δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά αντιμετωπίζοντας την ως ελεύθερο εξτρεμ αυτού.

Στην αντίληψη ενός τμήματος της αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης και της αντικαπιταλιστικής, το μεταναστευτικό αντιμετωπίζεται κυρίως ως  θέμα ξενοφοβίας, ρατσισμού, πολύ-πολιτισμικότητας, ανοχής διαφορετικών θρησκειών κ.λ.π., οπότε το μέτωπο στρέφεται κατά βάση στους ρατσιστές, ακροδεξιούς, δευτερευόντως στην κυβέρνηση που αποδέχεται την ατζέντα τους υποτίθεται »πιεσμένη», τριτευόντως στο ΠΑΣΟΚ που ‘’συναινεί’’ σε όλα αυτά και ελαχίστως στην ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτή την άποψη είναι τα αιτήματα που προβάλλουν το Δίκτυο Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, μαζί με κοινότητες μεταναστών και την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΤΗΣ ΕΕ, όπου συμμετέχει και το ΣΕΚ, στο κάλεσμα για το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στις 9/7.Τα αιτήματα για ‘’νομιμοποίηση όλων των μεταναστών’’ και ‘’ίσα δικαιώματα ελλήνων και μεταναστών’’, που αποτελούν προϋπόθεση για συστράτευση με τους έλληνες εργαζόμενους, έχουν ‘’ξεχαστεί’’. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι οι σύντροφοι αυτοί υιοθετούν αυτά τα αιτήματα, άλλωστε παλεύουν χρόνια για αυτά. Στο όνομα όμως της ‘’απάντησης στην συγκυρία’’, αλλά βασικά εξ αιτίας της λαθεμένης πολιτικής ιεράρχησης, εκφράζεται τελικά από μεριάς τους, η αντίθεση, μόνο στις σκούπες και τους φασίστες, χωρίς αυτοτελή αναφορά στην κυβέρνηση και στην ΕΕ και χωρίς μια γραμμή αγωνιστικής ταξικής ενότητας και παρέμβασης στους εργαζόμενους.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν από τους συντρόφους του ΣΕΚ, στο όνομα της ανάγκης της ευρύτερης δυνατής απάντησης στα μέτρα, ο γενικός πολιτικός προσανατολισμός αυτής της άποψης, περιορίζεται στο σύνθημα ‘’στοπ στο ρατσιστικό κατήφορο ΝΔ – ΛΑΟΣ’’. Και αυτό την στιγμή, που το ΠΑΣΟΚ- η πιθανότερη αυριανή κυβερνητική λύση- επίσημα και ρητά διατυπώνει ως κεντρική του πολιτική θέση την ‘’μηδενική ανοχή στους λαθρομετανάστες’’.

Επίσης, στο όνομα της ‘’συστράτευσης των συνδικάτων’’, τσουβαλιάζονται όλα μαζί, λες και είναι το ίδιο πράγμα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ ή οι κλασσικοί δεινόσαυροι τύπου ΕΚΑ, που ουδέποτε έχουν παίξει οποιοδήποτε απεργιακό ή αγωνιστικό ρόλο, με ένα πρωτοβάθμιο αγωνιστικό σωματείο όπως η ΠΕΚΟΠ ή το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών. Κατά την γνώμη μας, η συσπείρωση των εργαζομένων, σε ένα τόσο δύσκολο θέμα όπως το μεταναστευτικό, προϋποθέτει σαφή πρόταξη της ανάγκης αγωνιστικής ταξικής ενότητας στα συνδικάτα, κόντρα στη συναίνεση και τη διαίρεση των εργαζομένων, που προωθεί και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Ζητάμε από την κυβέρνηση και το κράτος νομιμοποίηση των μεταναστών. Θα ήταν παράλογο να μην απαιτούμε την ίδια στιγμή, την ‘’νομιμοποίηση’’ όλων των μεταναστών από τα συνδικάτα, κάνοντας σφοδρή επίθεση στις ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ και όχι μόνο, που στο όνομα της νομιμότητας δεν δέχονται στις γραμμές τους ‘’παράνομους’’ μετανάστες. Μην ξεχνάμε επίσης ότι δέχονται μεν τους ‘’νόμιμους’’ μετανάστες ως μέλη-ψηφοφόρους, αλλά επικαλούνται διαρκώς νομικά κωλύματα για την εκλογή τους στα ΔΣ. Για να μην θυμίσουμε ότι δεν δέχονται ως μέλη τους ούτε τους έλληνες εργαζόμενους που απασχολούνται με άτυπες μορφές απασχόλησης…. Πόσες Κωνσταντίνες Κούνεβα πρέπει ακόμη να υπάρξουν για να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη μιας μεγάλης στροφής στο εργατικό κίνημα, ξεφεύγοντας από τον δογματισμό της αγιοποίησης των συνδικάτων και της ενότητας χωρίς περιεχόμενο;

Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα, αφορά την μεθοδολογία τεκμηρίωσης της άποψης μας για το μεταναστευτικό και αποδόμησης των κυρίαρχων ιδεολογημάτων. Διότι προφανώς δεν αρκεί  γενικά μια γραμμή. Το ΣΕΚ και στο ζήτημα αυτό, κάνει σοβαρά πολιτικά λάθη. Εστιάζει την επιχειρηματολογία του με ένα ψευδο-επιθετικό τρόπο, ακριβώς πάνω στις αιχμές, όπως τις έχει διατυπώσει ο αντίπαλος με τα ερωτήματα του. Όταν τα παπαγαλάκια της κυβερνητικής πολιτικής και ο ακροδεξιός συφερτός, θέτουν το αποπροσανατολιστικό ερώτημα: »Πόσοι μετανάστες χωράνε στην Ελλάδα;», δεν μπορεί να δίνεται η αφελής απάντηση: ‘’Όλοι! Ανοίξτε τα σύνορα στους εργάτες τώρα!’’ Ο πολιτικός αυτός λόγος, δεν περιέχει καμία δυνατότητα συσπείρωσης εργατικού λαϊκού κόσμου σε ένα ευρύ αντιρατσιστικό κίνημα που θα συναντιέται με τις εργατικές διεκδικήσεις. Στην καλύτερη περίπτωση απευθύνεται σε ένα μικροαστικό κοινό, το οποίο στην πραγματικότητα, δεν πιέζεται από τα παραπάνω ερωτήματα. Συνδέεται μόνο μηχανιστικά, με την αυτονόητη θέση της αριστεράς για καλωσόρισμα όλων των ξεριζωμένων προσφύγων, που πνίγονται στο Αιγαίο ή πεθαίνουν στα ναρκοπέδια του Έβρου. Πριν απ’ όλα παλεύουμε για να μην ξεριζώνονται οι άνθρωποι. Σε αντίθεση με την παραπάνω συλλογιστική, η επαναστατική αριστερά που φιλοδοξεί να αναπτύξει δεσμούς με εργαζόμενο κόσμο και να σπάσει την περιθωριοποίηση της, πρέπει να επιχειρεί να τοποθετεί τα ερωτήματα σε άλλη βάση, να θέτει άλλα κριτήρια και όχι να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο και να νομίζει πως είναι ηρωική. Η αντικαπιταλιστική αριστερά δεν συγχέει την μετανάστευση με τον τουρισμό. Η μετανάστευση εμπεριέχει για τους εργαζόμενους, πόνο και βία, δεν είναι κατά βάση ελεύθερη επιλογή και ελευθερία. Ας σκεφτούμε λίγο και το ανάλογο με την απελευθέρωση του ωραρίου εργασίας. Ωραίο θα είναι σε μια άλλη κοινωνία. Να το ζητήσουμε μήπως και στο καπιταλισμό, προτάσσοντας το μάλιστα ως ‘’κομμουνιστικό’’ αίτημα; Με αυτή την έννοια, είμαστε κατά της μετανάστευσης και υπέρ των μεταναστών, ενώ το κεφάλαιο είναι υπέρ της μετανάστευσης και κατά των μεταναστών. Το «ανοιχτά σύνορα» για κεφάλαια, φτηνό εργατικό δυναμικό, εξαγωγή «δημοκρατίας» κλπ, είναι ιδεολογία και πολιτική της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του ιμπεριαλισμού, και όχι της διεθνιστικής, επαναστατικής αριστεράς. Εμείς παλεύουμε για κατάργηση των «εσωτερικών» ταξικών συνόρων, για να καταργηθούν και να ανοίξουν και τα διεθνή σύνορα, στο βαθμό και στο μέτρο, που συντρίβεται η καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Αυτή η συζήτηση στο συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έγινε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Προσεγγίστηκαν κοινές ουσιαστικές θέσεις ως συλλογική τοποθέτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με στόχο την έκδοση τετρασέλιδου και αφίσας και την ανάληψη σχετικών πολιτικών πρωτοβουλιών. Στην πράξη όμως, το ΣΕΚ, με τη στάση και τις ενέργειές του, δείχνει να μη λογαριάζει τις προσεγγίσεις των υπόλοιπων συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε μια πρώτη φάση, επιχειρήθηκε από μεριάς του, να κλείσει η όλη συζήτηση για το μεταναστευτικό, με τη δημιουργία μιας «Επιτροπής ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό» (!), μιλώντας μάλιστα μερικές φορές και στο όνομα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ γνώριζε ότι δεν υπήρχε συμφωνία μαζί του. Η πρόταση αυτή υποβάθμιζε την ανάγκη μιας συσπείρωσης με αντικυβερνητικό και αντι-ΕΕ προσανατολισμό, με αιτήματα και πολιτικούς στόχους ενοποιητικούς για έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους. Μετά την αποτυχία αυτής της προσπάθειας, δρομολογήθηκε μέσω συμφωνίας με το ΔΙΚΤΥΟ, ένα περιεχόμενο απαράδεκτο για το συλλαλητήριο στις 9/7, στο οποίο φυσικά δεν συμφώνησε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η συμμετοχή στο συλλαλητήριο του αντικαπιταλιστικού δυναμικού, θα υπάρξει και θα είναι δυναμική. Θα στηρίζεται στο περιεχόμενο που έχει καταχτήσει συλλογικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως τώρα, αλλά και στον προβληματισμό που θα εκφραστεί στις αντικαπιταλιστικές συνελεύσεις, που πρέπει να έχουν την τελευταία λέξη.
Όσον μας αφορά, ως ΝΑΡ, θα επιμείνουμε μέχρι τέλους, στην υπεράσπιση της κοινής πολιτικής συνισταμένης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως μετώπου δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστερά και στην ενωτική συντροφική ανοιχτή πολιτική συζήτηση με αρχές, για την επίλυση και όχι το κουκούλωμα των προβλημάτων, χωρίς απολίτικους οργανωτικούς ανταγωνισμούς.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 28.6.09

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s