Περού: Σφαγή ιθαγενών αγροτών

Η κυβέρνηση του Άλαν Γκαρσία είναι ο μοναδικός ένοχος για τη σφαγή στο Περού, όπου δολοφονήθηκαν πάνω από 30 άοπλοι πολίτες (επίσημος αριθμός, είναι σίγουρα περισσότεροι) και 24 ένοπλοι αστυνομικοί.

Του ΚΡΙΤΩΝΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, Σάο Πάολο

Ύστερα από 45 μέρες διαδηλώσεων, μπλόκων σε πόλεις και αυτοκινητόδρομους, στις 5/6 ο Α. Γκαρσία αποφάσισε να ξεμπερδεύει. Στέλνει στρατό, αστυνομία, ελικόπτερα και θωρακισμένα άρματα. Οι κάμερες καταγράφουν ανατριχιαστικές σκηνές. Πάνοπλοι στρατιώτες γαζώνουν με πολεμικά όπλα τους ιθαγενείς, τα ελικόπτερα βομβαρδίζουν με δακρυγόνα και σφαίρες από τον ουρανό. Δεκάδες πτώματα πετιούνται στο ποτάμι και ανάμεσά τους ορισμένοι αγαπημένοι ηγέτες. Η οργή ξεχειλίζει, οι ιθαγενείς σκοτώνουν αστυνομικούς σε αντίποινα. Τελικά, η τάξη επικρατεί μόνο με επιβολή στρατιωτικού νόμου και απαγόρευση κυκλοφορίας.

Ο Alberto Pizango, ηγέτης της AIDESEP, της ισχυρότερης ομοσπονδίας ιθαγενικών οργανώσεων, καταζητείται με την κατηγορία της …στάσης. Η Νικαράγουα του προσφέρει πολιτικό άσυλο.

Η κυβέρνηση εξαπολύει χιτλερική προπαγάνδα μετά τη σφαγή, μέχρι και διαφημίσεις στην τηλεόραση για να δημιουργήσει μίσος εναντίον των ιθαγενών. Είναι τόσο κραυγαλέα χυδαιότητα που μία υπουργός παραιτείται διαμαρτυρόμενη. Στις 9/6 το κογκρέσο αποφασίζει αναστολή εφαρμογής των επίμαχων νόμων και έναρξη διαλόγου. Ωστόσο, ο Α. Γκαρσία δηλώνει ότι δεν θα υποκύψει σε εκβιασμούς ατόμων «όχι πρώτης κατηγορίας»!!!.

Στην Αμαζονία του Περού, το κίνημα των «απολίτιστων» αναπτύσσεται από το 2008, όταν η κυβέρνηση αρχίζει να ξεπουλάει την κοινοτική γη στο κεφάλαιο, σε πετρελαϊκές και μεταλλευτικές εταιρείες, σε υδροηλεκτρικές, ξυλεμπορικές και αγροτικές επιχειρήσεις, που προσφέρουν ανάπτυξη και πρόοδο στη χώρα. Ξεσηκώνεται δυναμική αντίσταση στους νόμους που παραβιάζουν το Σύνταγμα, αλλά και το άρθρο 169 της Συμφωνίας της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας -έχει υπογράψει το Περού- που απαιτεί σεβασμό των ιθαγενών για θέματα που τους αφορούν.

Το κεφάλαιο όμως βιάζεται να εκμεταλλευτεί τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου (TLC) με τις Η.Π.Α. Οι διαδηλωτές υπολογίζουν ότι ανοίγει ο δρόμος για την πώληση  450.000 τετρ. χιλ. (τρεις φορές η Ελλάδα). Ακόμα κι αν είναι υπερβολικό το νούμερο, πρόκειται σίγουρα για όργιο ξεπουλήματος με γρήγορα κέρδη, που επιπλέον θα φέρει ανυπολόγιστες οικολογικές καταστροφές στο οικοσύστημα του Αμαζονίου και την καταστροφή της συλλογικής ιδιοκτησίας που καταχτήθηκε την περίοδο του φιλόπτωχου δικτάτορα Αλβαράδο.

Ο Ά. Γκαρσία (μαζί με τον Ουρίμπε της Κολομβίας) είναι από τους στυγνούς μαχητές της πιο αμείλικτης και ληστρικής εκδοχής του καπιταλισμού στην Ν. Αμερική. Κυβέρνησε την τετραετία 1985-1990 και ευθύνεται για τη σφαγή 250 κρατουμένων στη Λίμα, ενώ το 1992 δικάστηκε  για καταχρήσεις δημοσίου χρήματος, σ’ ένα σκάνδαλο όπου εμπλεκόταν η CIA και μεγάλοι ναρκοέμποροι.

Με ειλικρίνεια όμως εξήγησε τις προθέσεις του όταν κέρδισε, με μικρή διαφορά, τις εκλογές από τον μετριοπαθή κεντροαριστερό Ουμάλα. Τον Οκτώβριο του 2007 δημοσίευσε ένα άρθρο, άκρως διαφωτιστικό για το Περού αλλά και πολλές χώρες της Ν. Αμερικής. Λέει ο Ά. Γκαρσία ότι η πρόοδος, οι επενδύσεις και η ανάπτυξη του έθνους γίνονται μόνο με μεγάλη γαιοκτησία και ποτέ με κοινοτική γη, ούτε καν με μικρή ιδιοκτησία: «Κάναμε το λάθος να δώσουμε μικρά κομμάτια γης σε φτωχές οικογένειες που δεν έχουν δεκάρα να επενδύσουν». Στο Περού «…υπάρχει άφθονη γη άχρηστη επειδή οι ιδιοκτήτες δεν έχουν γνώσεις ούτε πόρους να την αξιοποιήσουν. Αν πουληθεί σε μεγάλα συγκροτήματα θα φέρει τεχνολογία που θα είναι επωφελής για τα μέλη των κοινοτήτων». Θεωρεί δημαγωγία την υπεράσπιση της κοινοτικής γης που «υποτίθεται πως είναι «ιερή» και δεν πρέπει να θιχτεί». Οι ιθαγενείς αγρότες που ζουν από την κοινοτική γη πρέπει να δεχτούν την πρόοδο και να γίνουν εργάτες σε αφεντικά που θα κερδίζουν δισεκατομμύρια. Διότι «κανένας δεν δέχεται να επενδύσει», -λέει ο Α. Γκαρσία- αν δεν έχει μεγάλη ιδιοκτησία, πάνω από 50 τετρ. χιλ. «Το μοντέλο μικρής ιδιοκτησίας χωρίς τεχνολογία είναι ο φαύλος κύκλος της μιζέριας, πρέπει να προωθήσουμε τη μεσαία(!!!) τάξη που ξέρει να ανοίγει αγορές.»

Στο Περού το 1920 ο Κάρλος Μαριάτεγκι, ο σπουδαιότερος μαρξιστής της Λ. Αμερικής, υποστήριζε ένα σοσιαλισμό σε συμμαχία με τους ιθαγενείς και σε αρμονία με προκολομβιανές κοινοτικές μορφές οργάνωσης. Ο «αιρετικός» μαρξιστής θεωρήθηκε ρομαντικός και ιδεαλιστής, καθώς αρνιόταν να δεχτεί τον ντετερμινισμό της προόδου του κυρίαρχου μαρξισμού. Σήμερα η ιδεολογική διαμάχη είναι παρόμοια. H AIDESP, εκτός από την καθημερινή πολιτική μάχη των αναγκών, υπερασπίζει έναν άλλο τρόπο ζωής, ένα μοντέλο στον αντίποδα της κοινωνίας του πετρελαίου και της βιομηχανίας, με κοινοτική οργάνωση της ιθαγενικής παράδοσης (έστω κι αν αυτή είναι επινοημένη εν μέρει, όπως υποστηρίζεται).

Ο πρόεδρος του Περού τους κατηγορεί για οπισθοδρομικούς και λέει: «η γη της Αμαζονίας ανήκει σε όλους τους Περουβιανούς, όχι στη μικρή ομάδα που κατοικεί εκεί». Το Περού θέλει πετρέλαιο, όχι τόξα και βέλη. Όμως ποιος είναι το Περού; Το κατασκεύασμα του έθνους έρχεται πάλι να περισώσει την αιωνόβια καταλήστευση. Το λεγόμενο «ιθαγενικό ζήτημα» αναδύεται σ’ όλη σχεδόν τη Λ. Αμερική. Από το Μεξικό ως τους Μαπούτσε στην Παταγονία, οι αγώνες επιμένουν για γη κι ελευθερία.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 14.6.09

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s