ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

ΚΚΕ: Αριστερά της ήττας και του συμβιβασμού

Πλησιάζει η πρώτη εκλογική αναμέτρηση μετά το ξέσπασμα της κρίσης και ενώ το κλίμα για το δικομματισμό είναι βαρύ ηθικά και πολιτικά, το ΚΚΕ μοιάζει να μην έχει άλλη φιλοδοξία από το να παραμείνει τρίτο κόμμα.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΡΕΑΣΙΔΗ

Σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία αναδεικνύονται τα όρια μιας πολιτικής τακτικής που περιορίζεται στο συνδυασμό της καταγγελίας της αντιλαϊκής πολιτικής με το κάλεσμα στην ενίσχυση του ΚΚΕ, δηλαδή στην υπερψήφισή του. Στην καταγγελία που κάνει το ΚΚΕ επιχειρεί να φωτίζει το ρόλο της ΕΕ, αναδεικνύοντας σαν κύριο σύνθημα την «ανυπακοή». Ωστόσο δεν  αναδεικνύει το σύνθημα και αίτημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το κυριότερο, όταν το θέτει, το κάνει από τη σκοπιά μιας «αυτοδύναμης εθνικής ανάπτυξης» και όχι της προώθησης της επανάστασης. Αυτή η τάση εκπορεύεται την πρότασή του για ένα μικροαστικό και διαταξικό, τελικά, «λαϊκό  μέτωπο» και για μια περιχαρακωμένη εθνική «λαϊκή οικονομία» τύπου Βόρειας Κορέας. Ταυτόχρονα όμως το ΚΚΕ υποτιμάει όμως τη δυνατότητα να αναπτυχθούν αγώνες. Έτσι χαιρετίζει την έκρηξη στα γαλλικά προάστια το 2005 που σφραγίστηκε από αυθόρμητο, αλλά και τη βία, χωρίς να μπορεί να δει με τα ίδια μάτια τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008. Έτσι το Δεκέμβρη η Παπαρήγα έσπευσε στο Μαξίμου τη Δευτέρα μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου (όπως και ο Αλαβάνος).

Με ανάλογη λογική πριν 20 χρόνια, τον Ιούνη 1989, όταν το αστικό πολιτικό σύστημα αντιμετώπισε αστάθεια, το ΚΚΕ στα πλαίσια του ενιαίου Συνασπισμού «ανέλαβε τις ευθύνες του» και κυβέρνησε με τη ΝΔ. Το αποτέλεσμα ήταν το σημερινό καθεστώς της ιδιωτικής τηλεόρασης, η παραμονή των βάσεων των ΗΠΑ, το κάψιμο των φακέλλων και κυρίως, η νομιμοποίηση του θατσερισμού αλά Μητσοτάκη που ξεκίνησε την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού που ζούμε.

Καταγγέλλει το ΚΚΕ στο προεκλογικό του σποτ «ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-Συνασπισμός, ψηφίσατε το Μάαστριχτ, πληρώνει ο λαός». Λησμονεί όμως ότι Μάαστριχτ και ΟΝΕ θεμελιώθηκαν στη συνόδο κορυφής της Μαδρίτης τον Ιούνιο 1989. Εκεί ο τότε πρόεδρος της δημοκρατίας Σαρτζετάκης εκπροσώπησε την Ελλάδα με πλαίσιο που συμφώνησαν οι Μητσοτάκης, Παπανδρέου και Φλωράκης.

Η κριτική λοιπόν στον τζανετακισμό δεν είναι γινάτι για μια παλιά ιστορία.

Με αυτή την τακτική, για μια ολόκληρη φάση ―και όχι απλά για μια κινητοποίηση― το ΚΚΕ βρέθηκε να μην έχει επαφή με την προετοιμασία, την έκρηξη και τις πρωτοπόρες δυνάμεις σε αγώνες που δημιούργησαν πραγματικό πολιτικό πρόβλημα στην κυβέρνηση και την άρχουσα τάξη (απεργία δασκάλων το 2006, φοιτητικό κίνημα το 2006-07, νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη).

Το ΠΑΜΕ μετά από μια δεκαετία δράσης έχει πολύ φτωχό απολογισμό σε σχέση με τους στόχους που έβαλε. Παραμένοντας μια κίνηση γύρω από το ΚΚΕ δεν μπόρεσε να αμφισβητήσει συσχετισμούς, ενώ κρίσιμοι απεργιακοί αγώνες δεν ξεκίνησαν με πρωτοβουλία του, δεν είχαν τη σφραγίδα του.

Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δυνατότητα του κινήματος αποτυπώνεται στον προεκλογικό λόγο όπου κυριαρχούν συνθήματα ατομικής απεύθυνσης («φόβισέ τους», «τιμώρησέ τους», «εμπιστεύσου-ψήφισε ΚΚΕ», «βγάλε συμπεράσματα») με κάλεσμα στην εκλογική διαμαρτυρία.

Σε μια εποχή κρίσης δε δοκιμάζεται όμως μόνο η τακτική, αλλά και η στρατηγική των δυνάμεων της αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Φτάνει στην εποχή μας το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν ακολούθησε το ΣΥΝ διαγράφοντας τις αναφορές στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό όταν κατέβαινε η κόκκινη σημαία από το Κρεμλίνο; Μπορεί να γίνει ρεύμα το αίτημα για μια άλλη κοινωνία ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και της σταλινικής περιόδους ή της σημερινής Κίνας; Η απόφαση του πρόσφατου 18ου συνεδρίου του ΚΚΕ δημιούργησε πολλά ερωτηματικά, καθώς μετέτρεψε τη συζήτηση σε πάλη για ένα καλύτερο παρελθόν του σοσιαλισμού, εξωραΐζοντας μια ιστορική περίοδο που αν μη τι άλλο οδήγησε στις επόμενες, τη στασιμότητα και την κατάρρευση.

Έδωσε σαφή και αρνητική απάντηση όμως στο ερώτημα που αφορά τη δυνατότητα να διαπεράσει και το ΚΚΕ η συζήτηση για τη στρατηγική, τη δυνατότητα για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από την επαναστατική τομή και μια νέα σοσιαλιστική προσπάθεια. Ο προσυνεδριακός διάλογος χαρακτηρίστηκε από τους υβριστικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος του Γ. Ρούση, αλλά και την καχυποψία απέναντι στο σκεπτικισμό στην όψιμη στροφή του ΚΚΕ σε αναλύσεις που το μαοϊκό ρεύμα πρέσβευε εδώ και δεκαετίες.

Επιπλέον αυτό το κλίμα υπενθυμίζει αυτό που υπογράμμισε η βάρβαρη επίθεση του μηχανισμού του ΚΚΕ σε αγωνιστές της ΕΑΑΚ στο πανεπιστήμιο της Πάτρας αμέσως μετά τις τελευταίες φοιτητικές εκλογές. Ότι δηλαδή η ηγεσία του ΚΚΕ βλέπει μόνο απειλές και εχθρούς στις άλλες απόψεις στην αριστερά και τους αγωνιστές. Οπότε η υπεράσπιση των επιλογών τακτικής γίνεται ζήτημα αρχών και η κριτική, τροφή για τον «αντίπαλο».

Την ίδια στιγμή όμως της απόλυτης αντιπαλότητας με ό,τι κινείται στην αριστερά, περισσεύουν οι επαφές με παράγοντες και καιροσκόπους της αστικής πολιτικής. Τέτοιες περιπτώσεις που αναδείχτηκαν στην κεντρική πολιτική με τις πλάτες του ΚΚΕ είναι ο Μπουτάρης της Δράσης του Μάνου και ο Ζουράρις του μακεδονικού μετώπου με τον Παπαθεμελή, την παρουσία του οποίου στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ πάντα καταγράφει ο Ριζοσπάστης.

Αδιαλλαξία και ανυπακοή παντός καιρού και ειδικά στις περιόδους κρίσης, τόλμη για την αναγκαία κομμουνιστική επαναθεμελίωση της εποχής μας και εμπιστοσύνη στον εργαζόμενο άνθρωπο και τους αγώνες του απαιτεί η περίοδος και το ΚΚΕ δείχνει να τα στερείται.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 31.5.09

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: