ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

ΣΥΡΙΖΑ: ο ευρωπαϊσμός κατάπιε την αριστερή πολιτική

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει από το δημοσκοπικό ζενίθ του 18% στα ποσοστά των βουλευτικών εκλογών, πολλοί αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν αυτό να συμβαίνει από τότε που εκδηλώθηκε η καπιταλιστική κρίση και παράλληλα ο δικομματισμός συνεχίζει να βρίσκεται σε ηθική και πολιτική κρίση. Η απάντηση μάλλον βρίσκεται στη διαπίστωση ότι η κρίση δεν αφορά μόνο τον καπιταλισμό, αλλά και τις δυνάμεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, τη δυνατότητα να εξηγήσουν, να δώσουν ελπίδα και να οργανώσουν αντιστάσεις και διεκδικήσεις.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΡΕΑΣΙΔΗ

Καθώς ο εργασιακός μεσαίωνας που επαγγέλεται ο Μίχαλος εφαρμόζεται με τη συναίνεση συχνά πρωτοβάθμιων σωματείων, είναι φανερό ότι ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να απαντήσουν στην κρίση με τρόπο που θα δώσει προβάδισμα στον κόσμο της δουλειάς.

Υπάρχει ένα θέμα καταρχήν για τον πολιτικό στόχο, το πλαίσιο με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά την ψήφο των αγωνιστών. Την προηγούμενη Κυριακή η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ στις φιλικές του εφημερίδες ήταν δύο όψεων. Η Αυγή μοίραζε ένθετο με την Εκλογική Πλατφόρμα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που συνυπογράφουν ο ΣΥΝ, αλλά και η ΑΚΟΑ.

Η πλατφόρμα βλέπει την κρίση ως αποτέλεσμα του νεοφιλελευθερισμού που κυριαρχεί στην ΕΕ, καθώς και της ηγεμονίας των ΗΠΑ του Μπους. Η διέξοδος που προτείνει περιορίζεται στην αλλαγή προσανατολισμού των θεσμών της ΕΕ: «επανίδρυση» της ΕΕ, «έλεγχος» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, «εναλλακτική πρόταση» στην Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη, «σύμφωνο αλληλεγγύης» αντί του Συμφώνου Σταθερότητας, «ουσιαστική αναθεώρηση» της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής κ.ο.κ.

Λείπει από την πλατφόρμα κάθε ιδέα ανατροπής των επιμέρους πολιτικών της ΕΕ, από το ευρώ, την ΟΝΕ και το Σύμφωνο Σταθερότητας ως την ΚΑΠ, την Μπολώνια και τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ). Είναι φανερό ότι μια τέτοια πρόταση δεν επικοινωνεί με τις διεκδικήσεις των κοινωνικών αγώνων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Επικοινωνεί όμως με την αντίληψη ότι η ΕΕ είναι ένας θεσμός έξω από την ταξική πάλη, κοινωνικά ουδέτερος που μπορεί να λειτουργήσει τόσο ενάντια, όσο και υπέρ των εργαζόμενων. Αυτή η δογματική προσέγγιση αντανακλά στην εποχή μας την υποταγή στο όριο διεκδικήσεων που βάζει η αστική τάξη. Είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της υποταγής στον κοινοβουλευτισμό και τη διαχειριστική λογική.

Καθόλου τυχαία εξάλλου οι τόνοι ανεβαίνουν σε ό,τι αφορά την παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, καθώς απαιτείται το ξήλωμα των βάσεων και η διάλυση του ΝΑΤΟ ―όχι όμως και του ευρωστρατού― ενώ αποδέχεται τη Μεσογειακή Ένωση που εισηγείται ο Σαρκοζί με στόχο την αποικιοκρατικού τύπου σύνδεση της ΕΕ με τις μεσογειακές χώρες της Αφρικής και της Μ. Ανατολής. Μετά από όλα αυτά, δεν αποτελεί έκπληξη ότι η Εκλογική Πλατφόρμα του ΚΕΑ τυπώθηκε με την οικονομική συμβολή του… Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάμεσα στα κόμματα που είναι μέλη και παρατηρητές του ΚΕΑ υπάρχουν κόμματα όπως τα ΚΚ Τσεχίας, Γερμανίας, οι Ιταλοί Κομμουνιστές και το ΑΚΕΛ, με τα οποία διατηρεί προνομιακές σχέσεις το ΚΚΕ.

Από την άλλη η εφημερίδα «Εποχή» ανάδειξε την «κινηματική» εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ δημοσιεύοντας την Εκλογική Διακήρυξη του, ένα κείμενο σαφώς πιο μαχητικό από την πλατφόρμα του ΚΕΑ. Η Διακήρυξη ζητά τη διάλυση του ΝΑΤΟ, αλλά και του ευρωστρατού, την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών από το Μάαστριχτ ως τη Λισαβόνα, αλλά και των τρομονόμων.

Δε λείπουν όμως και από τη Διακήρυξη οι διφορούμενες διατυπώσεις, όπως η «κατεύθυνση της ριζικής αναθεώρησης της ΚΑΠ» ή η απουσία αιτημάτων για κατάργηση της Μπολώνιας και του ΚΕΧΑΕ που ενορχηστρώνουν την επίθεση του κεφαλαίου στην εκπαίδευση. Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό είναι πως σε μια διακήρυξη για τις ευρωεκλογές, λείπει η… ΕΕ. Στις τέσσερις αναφορές που υπάρχουν, η Ένωση είναι απλά γεωγραφικός προσδιορισμός. Μένουν στο απυρόβλητο τόσο η ΕΕ, όσο και οι μηχανισμοί της, ενώ όλες οι ευθύνες αποδίδονται στις κυβερνήσεις, στο δικομματισμό και το νεοφιλελευθερισμό. Ως ένα βαθμό αυτή η εικόνα συνδέεται με τις εσωτερικές ισορροπίες στο ΣΥΡΙΖΑ που τόσο δοκιμάστηκαν κατά τη συγκρότηση του ψηφοδελτίου. Κυρίως όμως συνδέονται με τη συμμετοχή στο επίσημο πολιτικό παιχνίδι και την προοπτική του κυβερνητισμού.

Εξάλλου, όπου αναμετρήθηκαν μέσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΣΥΝ οι «δυο ψυχές» που θέλουν να βλέπουν ακόμη αρκετοί αγωνιστές, η συντηρητική του κυβερνητισμού και της διαχείρισης επικράτησε έναντι της κινηματικής. Αυτό είδαμε στο εργατικό κίνημα μετά από το Σέπτεμβρη που η κρίση δεν ήταν πρόβλεψη, αλλά πραγματικότητα. Οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έστειλαν σαφή μηνύματα υποταγής στην εθνική οικονομία, συναίνεσης στα πλαίσια των κοινωνικών εταίρων και αγωνιστικής αφλογιστίας ως συμβολής στην κοινωνική ειρήνη. Το είδαμε στην ξεφτίλα της πρωτομαγιάτικης συναυλίας, αλλά και στις 10 Δεκέμβρη όταν η ΝΔ ήταν σε δύσκολη θέση λόγω της νεολαιίστικης εξέγερσης και η ΓΣΕΕ ακύρωσε την απεργιακή πορεία. Το είδαμε ακόμη και στη συνεργασία με το ΣΕΒ ενόψει της κρίσης. Μέχρι και αντιπροσωπεία του ΔΝΤ επισκέφτηκε πρόσφατα τη ΓΣΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν εγκατέλειψε τη συγκυβέρνηση με την ΠΑΣΚΕ σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, Ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα.

Ανάλογη ήταν και η εξέλιξη στη νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη. Αρχικά ο ΣΥΡΙΖΑ δοκίμασε να πατήσει σε δυο βάρκες. Από τη μια στο Μαξίμου με τον Καραμανλή ο Αλαβάνος σε ρόλο υπεύθυνης αντιπολίτευσης, όπως και η Παπαρήγα, πριν ακόμη γίνει η κηδεία του Γρηγορόπουλου. Από την άλλη αποθέωση της εξέγερσης και ημερολόγια με μολότοφ στην Αυγή. Για να καταλήξει να κάνει προτάσεις που βλέπουν με κατανόηση τον αστυνομικό και την ανάγκη για ασφάλεια, όχι όμως και το αίτημα για κατάργηση των ΜΑΤ.

Παρόμοια και στη σύγκρουση με την κυβέρνηση στο χώρο των πανεπιστημίων. Οι λεγόμενοι ανανεωτικοί πανεπιστημιακοί του ΣΥΝ έπαιξαν στρατηγικό ρόλο στην «ανακατάληψη» της ΠΟΣΔΕΠ από τις δυνάμεις που στηρίζουν την πολιτική ΝΔ-ΕΕ και παράλληλα είχαν την κάλυψη της ηγεσίας του ΣΥΝ. Αντίθετα η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών όπου εκφραζόταν η «κινηματική» εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, πρωτού ηττηθεί, είχε πάρει αποστάσεις από τις «ακρότητες» του φοιτητικού κινήματος, αδειάζοντας την αγωνιστική ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ των Απέκη και Μαΐστρου, οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν από την παράταξη.

Μήπως και το ξεφούσκωμα της ΑΡΕΝ, του φοιτητικού ΣΥΡΙΖΑ, δεν εκφράζει την αδυναμία να διαμορφωθεί ρεύμα που θα αναφέρεται στο δυναμικό φοιτητικό κίνημα των τελευταίων χρόνων, αλλά παράλληλα θα ζητάει ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ, όπως απαιτεί ο αστικός συνασπισμός εξουσίας. Μάλιστα το έκανε με τον πιο χοντροκομένο τρόπο, με επιστολή Αλαβάνου σε Καραμανλή και Παπανδρέου, δείχνοντας ότι στα κρίσιμα η περίφημη αυτονομία των κινημάτων πάει περίπατο.

Δεν υπάρχει κανένα μυστικό στο γεγονός ότι στην αναμέτρηση της διαχειριστικής λογικής με τον κινηματισμό νικάει πάντα ο πρώτος. Δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά για έναν πολιτικό χώρο που η συνολική του πρόταση είναι μια «άλλη πολιτική» που επιβάλλει όχι η επαναστατική τομή, αλλά μια «αριστερή κυβέρνηση», με όρους κοινοβουλευτισμού. Αν γίνει δεκτό αυτό, τότε επιβάλλει και το ρεαλισμό του. Για αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ευαίσθητος στις πιέσεις για συμμόρφωση και διστακτικός να κάνει αντιπολίτευση ανατρεπτική σε περιεχόμενο (ρήξη με ΕΕ) και μορφή, με εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους και τη νεολαία (ρήξη με ΓΣΕΕ, αλλά και το στόχο της ΕΦΕΕ). Αυτό προδίδει και το γεγονός ότι ακόμη και στην πιο ριζοσπαστική εκδοχή τα διακηρυκτικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ δεν επικοινωνούν με τα αιτήματα που αναπτύχθηκαν σε αγώνες, λχ κατάργηση της ΚΑΠ ή της Μπολώνιας, αλλά προβάλλει αιτήματα που δεν έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην ανάπτυξη αγώνων (δημοκρατικός έλεγχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας).

Οι ενωτικές πρωτοβουλίες που χρειάζεται η εποχή μας δεν μπορούν να μένουν καθηλωμένες στα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αναφορές ενάντια στο σύστημα, το νεοφιλελευθερισμό, ακόμη και τον καπιταλισμό, όταν δεν έχουν στρατηγικό βάθος και σύνδεση με την επαναστατική τομή, οδηγούν σε αδιέξοδα. Όπως η κυβέρνηση Τζανετάκη που πριν 20 χρόνια άνοιξε στην αριστερά έναν κύκλο διασπάσεων, αφοπλισμού και ηθικής απαξίωσης, συμβάλλοντας στη νεοφιλελεύθερη επέλαση που ακολούθησε. Ακόμη ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε ότι οι εξωκοινοβουλευτικές τάσεις που συμμετείχαν στο εγχείρημα αντί να επιδράσουν, δέχτηκαν επίδραση, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την ΚΟΕ που δηλώνει τώρα πως δεν είναι αντιευρωπαϊκή.

Είναι ώρα αγωνιστές και ρεύματα με αντικαπιταλιστική αναφορά που είδαν θετικά, έστω και με επιφυλάξεις το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, να συμβάλλουν στην αυτοτελή έκφραση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς έτσι όπως εκφράζεται στην προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 17.5.09

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: