Η «πρόταση Γλέζου» και η Αριστερά

Μία λιτή δήλωση τριών σειρών του Μανώλη Γλέζου, για την ανάγκη πολιτικής συνεργασίας των τριών διακριτών ρευμάτων στην αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ήταν ικανή να προκαλέσει μια εκτεταμένη συζήτηση μεταξύ των αγωνιστών της αριστεράς σε όλους τους πολιτικού χώρους.

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Τίποτα δεν θα ήταν πιο επιπόλαιο, από το να χρεωθεί σε αυτόν τον κόσμο, άγνοια ή/και υποτίμηση των πολιτικών προγραμματικών διαφορών αυτών των ρευμάτων, που καθιστά αντικειμενικά μη ρεαλιστική αυτή την προοπτική. Όλος ο κόσμος  έχει συναίσθηση για το ανέφικτο μιας τέτοιας πρότασης λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές και ενώ ο ενδο-αριστερός εμφύλιος καλά κρατεί.

Το στοιχείο ωστόσο που πρωταγωνιστεί σε αυτόν τον προβληματισμό και δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει εύκολα, είναι η ώριμη πεποίθηση αριστερών αγωνιστών και εργαζομένων, πως η κοινή δράση της αριστεράς στο κίνημα και την πολιτική στη βάση αρχών, θα μπορούσε να συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη ενός ευρύτερου μαχητικού πολιτικού και κοινωνικού ρεύματος για την αναχαίτιση και την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής.

Σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, που σηματοδοτεί επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, είναι αρκετά δύσκολο για ένα κόσμο να κατανοήσει και να συμβιβαστεί με την ιδέα, ότι η αριστερά δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για μια ενωτική παρέμβαση μαχητικής ταξικής αναγέννησης του εργατικού κινήματος στο επίπεδο των αιτημάτων, των αγώνων και της πολιτικής κατεύθυνσης του.

Την στιγμή που  υπάρχει μια ολοκληρωτική επίθεση στις λαϊκές ελευθερίες και στο ίδιο  το δικαίωμα του αγώνα, η μόνη συνεργασία μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΝ τα τελευταία χρόνια, ήταν για την ..απλή αναλογική στην βουλή!

Αν λοιπόν μια γενικευμένη πολιτική συνεργασία είναι δύσκολη και ανέφικτη, τι είναι αυτό που εμποδίζει μια στοιχειώδη κοινή δράση, στη βάση των συμφερόντων των εργαζομένων και του κινήματος τους;  Δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από το να αναζητούνται οι αιτίες στην ‘’στενομυαλιά του ΚΚΕ’’,  ή στην αλαζονεία του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα εκφράσει ο ίδιος την ενότητα.

Στην πραγματικότητα και τα δύο αυτά πολιτικά ρεύματα αρνούνται μια κοινή δράση που θα είναι ανοιχτή στη δράση των εργαζομένων και ταυτόχρονα, ανεξάρτητη, αδέσμευτη, ‘’κλειστή’’ προς το αστικό πολιτικό σύστημα.  Φοβούνται την δυναμική μιας τέτοιας πορείας. Το μεν ΚΚΕ την λοιδορεί ανοιχτά, ο δε ΣΥΡΙΖΑ την περιορίζει σε επίπεδο επικοινωνιακής τακτικής.

Είναι οι δεσμοί ‘’ενότητας’’, με όρους πολιτικούς,  με την αστική πολιτική και τους θεσμούς της, που εμποδίζουν στη συνεπή συμβολή τους σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αρέσκεται να μιλά εκ του ασφαλούς για ενότητα της αριστεράς, αλλά πρακτικά προτιμάει να συγκυβερνάει με το ΠΑΣΟΚ στους δήμους και στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων. Μιλάει για την ενότητα των εργαζομένων, αλλά είναι τέτοια η πολιτική του προσήλωση στην συγκυβέρνηση με την ΠΑΣΚΕ σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που δεν τόλμησε να διαφοροποιηθεί ούτε από την ακύρωση από μεριάς ΓΣΕΕ του εργατικού συλλαλητηρίου στην απεργία της 10ης του Δεκέμβρη, που ήταν ξεκάθαρα κίνηση στήριξης της κυβέρνησης της ΝΔ. Την ίδια στάση ουράς κράτησε και απέναντι στη ματαίωση της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης και διαδήλωσης στην Αθήνα.

Για το  ΚΚΕ θέμα συνεργασίας με το ΝΑΡ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και γενικά δυνάμεις που βρίσκονται στα αριστερά του, αποκλείεται εξ ορισμού. Αν δεν κάνουμε λάθος ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ είναι η μόνη εφημερίδα, που δεν έχει ως τώρα αναφέρει καν την ύπαρξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Ταυτόχρονα, καμώνεται πως δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε κοινή δράση με τον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω των θέσεων του δεύτερου που δεν θεωρεί αριστερές. Ωστόσο υπερηφανευόταν κάθε φορά για την παρουσία του Παπαθεμελή και της Δημοκρατικής Αναγέννησης σε όλα τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ. Ανέδειξε και εξέθρεψε πολιτικά προσωπικότητες τύπου Μπουτάρη και Ζουράρη, με ξεκάθαρα συντηρητικά και εθνικιστικά πολιτικά χαρακτηριστικά.

Και επειδή, αυτές οι αντιφάσεις και ανακολουθίες δεν μπορούν να δικαιολογηθούν πολιτικά, η καλλιέργεια της κομματικής μισαλλοδοξίας είναι ο κατάλληλος τρόπος για την περιθωριοποίηση των πολιτικών προβληματισμών.  Ο κανιβαλικός εμφύλιος απομένει πλέον ως η μόνη λύση.

Στα μάτια πολλών αριστερών, το ΚΚΕ εν πολλοίς για ένα πράγμα ενδιαφέρεται: Να συκοφαντήσει και να εξοντώσει πολιτικά κάθε άλλη αριστερή φωνή. Οι δυνάμεις του ΝΑΡ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο εργατικό κίνημα και την νεολαία, έχουν κατηγορηθεί κατά περίπτωση και χωρίς ντροπή, ως δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΝ, ακόμη και ως εργοδοτικές! Το αποκορύφωμα ήταν ανακοίνωση της ΚΝΕ που χαρακτήριζε τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ ως ….ναζιστές! Σε ότι αφορά τις εκλογές, η πραγματική αγωνία  του ΚΚΕ είναι ποιος θα είναι ο συσχετισμός με τον ΣΥΡΙΖΑ

Από την άλλη, ας μην ξεχνάμε πως ο  ΣΥΝ στην φάση της δημοσκοπικής ανόδου του, επιδόθηκε σε αλαζονική εκστρατεία ‘’δικαίωσης’’ του σχίσματος του 68, αναπαράγοντας αθλιότητες παλιών αντιπαραθέσεων. Συχνά επίσης κατέφυγε και καταφεύγει σε αντι-ΚΚΕ παραληρήματα, που έφταναν ως την ταύτιση του ΚΚΕ με το ΛΑΟΣ! Δώσε θάρρος στον χωριάτη….

Σε αυτό το φόντο επομένως δεν αποτελεί έκπληξη η αρνητική τοποθέτηση στους προβληματισμούς που θέτει η δήλωση Γλέζου. ‘’Αυτή η συνεργασία θα ήταν θέμα για επιθεωρήσεις’’, δήλωσε η Αλέκα Παπαρήγα, διακωμωδώντας την πρόταση. ‘’ Δεν θέλω να τη σχολιάσω’’ απάντησε ο Αλέξης Τσίπρας, συμπληρώνοντας πως  η ενότητα και συσπείρωση έχουν εκφραστεί μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ!

Μοναδική στάση αρχών η τοποθέτηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 17.5.2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s