ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Πρωτομαγιά ’09: Οι δυνατότητες φάνηκαν. Θα τις αξιοποιήσουμε αποφασιστικά;

Η αισιοδοξία  και τα χαμόγελα των αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς περίσσεψαν στην φετινή ανεξάρτητη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Αθήνας στο Μουσείο και την μαχητική διαδήλωση που ακολούθησε. Ήταν η πρώτη φορά που  το σύνολο σχεδόν της επαναστατικής αριστεράς στήριζε πολιτικά και οργανωτικά μια πρωτοβουλία  σημαντικών τμημάτων του εργατικού κινήματος (σωματείων, μειοψηφικών αγωνιστικών τάσεων σε σωματεία, ανοργάνωτου κόσμου) για έκφραση των αγωνιστικών διαθέσεων και ανοιχτή καταδίκη του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ.
Η ανταπόκριση ήταν κάτι παρά πάνω από ελπιδοφόρα καθώς χιλιάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν στην κινητοποίηση αυτή. Και αυτό την ίδια στιγμή που η ΓΣΕΕ παρά τον «κράχτη» της συναυλίας, κατάφερνε μόλις να γεμίσει κάποια πεζοδρόμια στην Κοραή και αυτό χάρις στην πολιτική ουράς των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη χειρότερα  των εξωκοινοβουλευτικών συνιστωσών του. Το πολιτικό μονοπώλιο της «εκπροσώπησης» των εργαζομένων από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, έχει τεθεί σε αμφισβήτηση  εδώ και αρκετό καιρό. Η νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη, το τεράστιο κίνημα που εκδηλώθηκε με αφορμή τη δολοφονική επίθεση στην Κούνεβα, καθώς και μια σειρά αγώνων του τελευταίου διαστήματος φανέρωσαν την γύμνια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Αλλά και την δυναμική για υπέρβαση του.

Η επιτυχία της ανεξάρτητης εργατικής συγκέντρωσης είναι σημαντική, αν αναλογιστεί κανείς, ότι  επιτεύχθηκε, την στιγμή που ο αναρχικός χώρος, προχώρησε σε μια χωριστή »αυτόνομη  πρωτομαγιά», επικεντρώνοντας στο ζήτημα της επισφάλειας και υποβαθμίζοντας την  ανάγκη της ταξικής απάντησης στην καπιταλιστική κρίση, της ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου, της εργατικής χειραφέτησης και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Από την άλλη μεριά βέβαια, αρκετοί αγωνιστές, με καχυποψία και πραγματική ανησυχία, επισημαίνουν το γεγονός ότι μια σειρά δυνάμεις βρέθηκαν μαζί σε μια ανεξάρτητη συγκέντρωση, όχι από συνειδητή και σταθερή επιλογή να βρεθούν σε πολιτική »απόσταση» από τη ΓΣΕΕ, αλλά επειδή η ΓΣΕΕ «άφησε χώρο», φεύγοντας για … Κλαυθμώνος. Οι ανησυχίες αυτές γίνονται εντονότερες, καθώς την ίδια στιγμή, σε άλλες μεγάλες πόλεις όπως στην Θεσσαλονίκη, δυνάμεις που συνέβαλλαν στην επιτυχία της ανεξάρτητης συγκέντρωσης στην Αθήνα, δεν στήριξαν τις ανεξάρτητες παρεμβάσεις και ακολούθησαν την πεπατημένη της πολιτικής ουράς στον υποταγμένο συνδικαλισμό. Αλλού όπως στην Πάτρα, στήριξαν μέχρι ένα όριο τις ανεξάρτητες παρεμβάσεις για να καταλήξουν τελικά στο Εργατικό Κέντρο.

Η συγκάλυψη αυτών των αντιφάσεων πίσω από το ψευτοδίλημμα »μαζική πρωτοβουλία σωματείων ή σεχταριστική συσπείρωση εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων», αποκαλύπτεται διπλά. Από την μια, όλα αυτά τα χρόνια που ταξικές πολιτικές δυνάμεις έβαζαν το ζήτημα του αγωνιστικού και πολιτικού διαχωρισμού από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και συνέβαλαν καθοριστικά στο σπάσιμο της φετιχοποίησης της »ενότητας», ήταν ακριβώς οι ταλαντεύσεις και η άρνηση αυτών των δυνάμεων, που εμπόδιζαν σωματεία να κινηθούν σε αυτή τη κατεύθυνση. Από την άλλη, στην φετινή ανεξάρτητη συγκέντρωση, οι ίδιες δυνάμεις τάχθηκαν -και σωστά- υπέρ της παρουσίας και συμβολής και των πολιτικών οργανώσεων και  μετώπων σε αυτήν.
Πλέον, από εδώ και μπρος, η κρισιμότητα της επίθεσης του κεφαλαίου και της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής, ο βαθμός της υποταγής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, δεν συγχωρούν τακτικισμούς, δισταγμούς, και υπαναχωρήσεις. Διαγράφοντας   κάθε αγωνιστικό χρώμα ακόμα και από την πρωτομαγιά, οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία με την ξεκάθαρη πολιτική επιλογή τους για αγωνιστική απραξία, συμβιβασμό με τον ΣΕΒ, ανοχή στην επίθεση της κυβέρνησης της ΝΔ, που προοιωνίζει απόλυτη συναίνεση στην πολιτική  μιας μελλοντικής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Οι δυνάμεις της ταξικής επαναστατικής αριστεράς, μακριά από λογικές  ηττοπάθειας και ακολουθητισμού , οφείλουν ξεκάθαρα να συμβάλλουν στην επείγουσα ανάγκη διαμόρφωσης μιας μαχητικής  πολιτικής τάσης μέσα στους εργαζόμενους που θα μιλάει στο όνομα ενός ταξικά και αγωνιστικά αναγεννημένου εργατικού κινήματος. Ενός κινήματος που θα στηρίζεται σε διαδικασίες βάσης, οριζόντιο συντονισμό πραγματικών και κλιμακούμενων αγώνων, με ουσιαστικά αιτήματα και πολιτικό στόχο την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό το πεδίο, θα καθορίσει εν τέλει σε μεγάλο βαθμό και την πολιτική αξιοπιστία και προοπτική του εγχειρήματος για πολιτική συμπόρευση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς,  όπως αυτή συμπυκνώνεται σε αυτή την φάση με την συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Διαφορετικά, θα βλέπουμε διαρκώς τις ριζοσπαστικές τάσεις να συνθλίβονται ανάμεσα στην περιχαρακωμένη γραμμή του ΠΑΜΕ και την διαχειριστική πολιτική του  ΣΥΡΙΖΑ. Μας αξίζει κάτι καλύτερο.

Θοδωρής Βουρεκάς,
Στέλλα Ζούπα,
Σταύρος Θεολόγου,
Σύλβια Κοιλάκου,
Βαγγέλης Νάνος ,
Μαρία Ξιφαρά,
Παναγιώτης Ξοπλίδης,
Πάνος Παπανικολάου,
Γιώτα Στεργιοπούλου,
Κώστας Τουλγαρίδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: