ΝΑΡ Θεσσαλονικης

για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση

Πολιτική πρόταση του ΝΑΡ για τις μάχες της περιόδου, τις ευρωεκλογές και το μέτωπο κατά της ΕΕ

Στην τελευταία της συνεδρίαση η Πολιτική Επιτροπή του ΝΑΡ κατέληξε στην ακόλουθη πρόταση για τους κοινωνικούς αγώνες και το μέτωπο κατά της ΕΕ, καθώς και για μια αντικαπιταλιστική ενότητα στις ευρωεκλογές (Κατεβάστε την Πρόταση του ΝΑΡ σε μορφή pdf):


ΣΕ ΜΙΑ ΚΡΙΣΙΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΜΠΗ

Η ακρίβεια φουντώνει, η ανεργία μεγαλώνει, το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων υποβαθμίζεται με ραγδαίους ρυθμούς. Η εργατική τάξη, στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις απειλητικές συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ιδιωτικοποίησης, της απελευθέρωσης των αγορών, της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, της ελαστικής εργασίας και της μόνιμης λιτότητας, που υποτίθεται ότι θα έφερνε την «σταθερή ανάπτυξη» και ευημερία καταρρέει με πάταγο και μάλιστα πρώτα απ’ όλα εκεί που εφαρμόστηκε με τη μεγαλύτερη συνέπεια και βαρβαρότητα, τις ΗΠΑ. Σήμερα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι μόνο η εργατική αντικαπιταλιστική πάλη μπορεί να δώσει διέξοδο στα τρομακτικά κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά αδιέξοδα που συσσώρευσε ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός.
Στη χώρα μας η δυσαρέσκεια για το αστικό πολιτικό σύστημα, για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που βουλιάζουν στις μίζες, στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και των πολυεθνικών και ταυτόχρονα επιμένουν στην προώθηση της πιο σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής, παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις. Αναπτύσσεται και η αντίθεση στην ΕΕ, τόσο ενάντια στην αντιδραστική ευρωσυνθήκη και την πραξικοπηματική έγκρισή της, όσο και συνολικά. Οι «τρομοκράτες» των Βρυξελών με το «ισχυρό ευρώ» και τις αλλεπάλληλες αυξήσεις των επιτοκίων γδέρνουν κυριολεκτικά τους λαούς της Ευρώπης. Μετά και την άνθιση των εργατικών και νεολαιίστικων αγώνων της προηγούμενης διετίας, η αναζήτηση προς τ’ αριστερά γίνεται πιο έντονη. Σε αυτές τις συνθήκες όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη πολιτική καμπή, σε μια «μη συνηθισμένη κατάσταση», όπου πολλά θα κριθούν για την επιβίωση και τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά και για τις προοπτικές του εργατικού κινήματος και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Οι αγώνες, τα μέτωπα του επόμενου διαστήματος, με πολιτική συμπύκνωση το ορόσημο των επερχόμενων ευρωεκλογών, αποτελούν κρίσιμο στοίχημα. Ειδικά οι ευρωεκλογές (που μπορεί να συνδυαστούν και με εθνικές εκλογές) αναδεικνύονται σε κρίσιμη πολιτική και εκλογική μάχη, με αναβαθμισμένο πολιτικό χαρακτήρα. Για το ΝΑΡ συνδέονται με τη συνολική πάλη κατά της αντεργατικής επίθεσης, κατά της ΕΕ, με την ανάγκη συγκρότησης μιας αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης και με την πάλη για μια άλλη Αριστερά, για τον πόλο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς.

Η ξεχωριστή τους σημασία προσδιορίζεται, από πέντε παράγοντες: Ο πρώτος είναι η εμφάνιση της οικονομικής κρίσης και ύφεσης. Η εργατική τάξη και τα καταπιεζόμενα στρώματα θα βρεθούν σε συνθήκες απότομης όξυνσης του προβλήματος επιβίωσης, αντιμέτωποι με τη συνολική αμφισβήτηση των δικαιωμάτων τους. Αυτό θα οδηγήσει σε όξυνση της ταξικής πάλης, ακόμα και σε ενδεχόμενα αυθόρμητων αντιδράσεων έως και εξεγέρσεων. Ο δεύτερος είναι ότι θα πραγματοποιηθούν στην πορεία της γενικότερης κρίσιμης πολιτικής καμπής στην οποία βρίσκεται η ταξική πάλη και η οποία κινείται με τάσεις όξυνσης, ειδικά μετά τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτέμβρη 2007 και το ασταθές αποτέλεσμά τους. Βασικό στοιχείο αυτής της καμπής είναι η ανοδική, πολύμορφη, αντιφατική και ανολοκλήρωτη πολιτική παρέμβαση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου μαζικού κινήματος στις εξελίξεις, καθώς και η γενικότερη, βαθύτερη αμφισβήτηση των κυρίαρχων, εδώ και σχεδόν 20 χρόνια, αστικών δογμάτων. Ο τρίτος είναι η ακραία επιθετική πολιτική που υιοθετεί το κεφάλαιο, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης για την υπέρβαση της κρίσης και την πολιτική συντριβή του σημερινού ανοδικού εργατικού και λαϊκού κινήματος, με μια νέα, βαθύτατη, αντιδραστική κοινωνική και πολιτική αναδιάρθρωση. Προωθούν μέτρα για την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την αφαίρεση των όποιων καταχτήσεων, τη θωράκιση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, τη λεηλασία της φύσης, εντείνοντας ταυτόχρονα και τις προετοιμασίες, για νέους ακόμα μεγαλύτερους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Ο τέταρτος παράγοντας είναι η αποσταθεροποίηση του αστικού δικομματισμού. Το σκάνδαλο Ζίμενς αξιοποιείται –και θα αξιοποιηθεί πολύ περισσότερο- για τη σταθεροποίηση και την αντεργατική – αντιδημοκρατική αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, σε συνδυασμό με τις τάσεις όξυνσης των ανταγωνισμών, την ίδια ώρα που μεγαλώνει την απόσταση των εργαζομένων από την κυρίαρχη πολιτική. Ο πέμπτος παράγοντας συνδέεται με την ανεπάρκεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς να ανοίξει το δρόμο της απόκρουσης και της ανατροπής της επίθεσης, παρά το ότι περισσότεροι εργαζόμενοι και νέοι στρέφονται προς αυτήν. Συνδέεται επίσης με τη δραματική καθυστέρηση εμφάνισης ενός προγράμματος επαναστατικής τακτικής – στρατηγικής με σχετικά μαζικούς όρους κόμματος –μετώπου – κινήματος. Οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς παρά την πρωτοπόρα συμβολή στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας αδυνατούν να συγκροτήσουν ένα αυτοτελές συνολικό πολιτικό ρεύμα.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ο κύριος εκφραστής των επιθετικών νεοαντιδραστικών αστικών τάσεων, απαντά στην αμφισβήτησή της, με μια άνευ προηγουμένου κλιμάκωση της επίθεσης. Με στόχο να περάσει κρίσιμες αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις», από τη μια για να τσακίσει τις αντιστάσεις και από την άλλη, για να πείσει την αστική τάξη για τη «χρησιμότητά» της. Ο ΛΑΟΣ λειτουργεί όλο και πιο επιθετικά ως μπαλαντέρ των προωθούμενων αντιδραστικών αστικών λύσεων. Με την ρητορική του κατά της «παγκοσμιοποίησης» προσπαθεί επενδύει στην λαϊκή δυσαρέσκεια, δίνοντας αντιδραστική-εθνικιστική διέξοδο, ενώ στηρίζει πλήρως την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ. Η κρίση του αστικά μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ δεν ξεπερνιέται. Οι προσπάθειες για «αριστερή στροφή» δεν μπορούν να κρύψουν την οργανική ένταξη αυτού του κόμματος όχι μόνο στο αστικό σύστημα, αλλά και στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Το πλαίσιο αυτό αναπαράγει και η ποικιλόμορφη εσωτερική αντιπολίτευση που κινείται από νεο–σοσιαλδημοκρατικές έως «σοσιαλιστικές αντιφιλελεύθερες» θέσεις.
Το ΚΚΕ δοκιμάζει τελευταία διάφορες δόσεις «ρήξης και ανατροπής», «άμεσων λύσεων», καθώς και «ταξικής ανασύνταξης του εργατικού και λαϊκού κινήματος», προσπαθώντας να κρύψει τις αντιφάσεις της θολής και μικροαστικής «λαϊκής εξουσίας – οικονομίας» στην «προοπτική» του «σοσιαλισμού που γνωρίσαμε». Ωστόσο δεν έχει λογική πολιτικού αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης. Στη Διακήρυξη του για τις Ευρωεκλογές προβάλει τη λογική της αυτοδύναμης ανάπτυξης που αποσυνδέει την αντιΕΕ από την αντικαπιταλιστική πολιτική, ενώ στην κοινή Ανακοίνωση με τα ΚΚ της Ευρώπης αποσιωπάται η θέση για συνολική αντίθεση στην ΕΕ και διάλυσή της.
Ο Συνασπισμός/ ΣΥΡΙΖΑ καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της δυσαρέσκειας από το ΠΑΣΟΚ, κυρίως λόγω του μετώπου κατά της κυβέρνησης και του ταυτόχρονου, ως τώρα, ρητού αποκλεισμού άμεσης κυβερνητικής συμμαχίας με αυτό. Ωστόσο, η πολιτική πρόταση της «αριστερής κυβέρνησης» με «κατεύθυνση το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία», δηλαδή με κέρδος και αγορά, παρά το ριζοσπαστικό άρωμα που αποκτά σε σχέση με την παραδοσιακή θεσμολαγνεία του, κινείται όλο και πιο σταθερά στην λογική της φιλολαϊκής διαχείρισης του σημερινού καπιταλισμού, δεν συγκρούεται με τους πυλώνες της αστικής πολιτικής και της ΕΕ και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των ταξικών αναμετρήσεων που έρχονται και στις βαθύτερες αναζητήσεις των πρωτοπόρων δυνάμεων του αγώνα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΟΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Οι εργαζόμενοι και οι αγώνες τους χρειάζονται μια συνολική πολιτική πρόταση για την ανάπτυξη ενός κοινωνικού- πολιτικού κινήματος μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, με κύριο στόχο την απόκρουση, ήττα και ανατροπή της διεθνούς και διαρκούς αντεργατικής, τρομοκρατικής και πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και των κυβερνήσεων που την προωθούν. Για τον κλονισμό και την κατάργηση της αστικής κυριαρχίας, με την αντικαπιταλιστική επανάσταση.
– Για μια συνολική αντίσταση, ρήξη και ανατροπή της νεοαντιδραστικής κοινωνικής και πολιτικής αναδιάρθρωσης.
– Για την ήττα και ανατροπή της κυβέρνησης ΝΔ και των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» που προωθεί.
– Για την αποκάλυψη και καταδίκη της σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ
– Για τη ριζική αντίθεση σε κάθε είδους κεντροαριστερές κυβερνήσεις και συνεργασίες και με τα νεο-σοσιαλδημοκρατικά σχέδια τμημάτων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ.
– Για τη ριζική ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων από τη σκοπιά και με προοπτική την αντικαπιταλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία-δημοκρατία, το άνοιγμα του δρόμου για την κομμουνιστική απελευθέρωση, με όπλο την κριτική επαναθεμελίωση του κομμουνισμού στην εποχή μας.
Μια τέτοια στροφή θα αποτελέσει βαθιά ρωγμή και κλονισμό της επίθεσης του κεφαλαίου και γενικότερα της πολιτικής και της εξουσίας του, που θα φέρει πιο κοντά την αντικαπιταλιστική επανάσταση. Στην πορεία αυτή οι εργαζόμενοι μπορούν να επιβάλουν οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις, να προκαλέσουν ρήξεις, να σπάσουν πυλώνες της επίθεσης, κάτω από το μαζικό αγωνιστικό εκβιασμό, με μια μαχητική εργατική αντιπολίτευση, με τη συγκρότηση οργάνων εργατικής πολιτικής. Η αναγκαιότητα και δυνατότητα της ανατρεπτικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής, του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου, ενισχύονται στην περίοδο αυτή, της καπιταλιστικής κρίσης, της υποχώρησης της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας αλλά και των ανερχόμενων εργατικών αγωνιστικών τάσεων. Είναι πιο ρεαλιστικό να έχουν υλικές κατακτήσεις οι εργαζόμενοι με μια μαχητική εργατική αντιπολίτευση, η οποία συνδέεται με μια επαναστατική στρατηγική, παρά με τη γραμμή της «λαϊκής εξουσίας» του ΚΚΕ ή της «αριστερής κυβέρνησης» του ΣΥΝ, που δεν απαντούν ούτε στο ζήτημα της επίθεσης, ούτε της επανάστασης.

Η λογική του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου και της μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης, είναι αναγκαία για να αναπτυχθεί ένα κίνημα πολιτικά επικίνδυνο, να βαθύνει το ρήγμα δυσαρέσκειας και αντίθεσης που έχει ανοίξει ανάμεσα σε πλατιά στρώματα εργαζομένων και στο αστικό πολιτικό σύστημα συνολικά, να κερδηθεί με την αντικαπιταλιστική πολιτική πάλη και την επαναστατική Αριστερά εκείνη η ζώνη βαθύτερης αναζήτησης και αγωνιστικής στάσης, που ξεπηδά μέσα από τα κινήματα και την πολιτική – ιδεολογική αντιπαράθεση.

Το ΝΑΡ επιδιώκει να στηρίζεται αυτή η πολιτική:
– Σε ένα ταξικά αναγεννημένο, πολιτικό εργατικό κίνημα. Για ταξικό εργατικό κίνημα που θα παλεύει για ουσιαστική βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων, σε αντιπαράθεση με τις λογικές του κέρδους, της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας. Που θα βαθαίνει και θα αναπτύσσει την πάλη κατά της ΕΕ. Που θα αντιπαρατίθεται και θα υπερβαίνει την αστική πολιτική της ΓΣΕΕ που υπονομεύει τη δυνατότητα αποτελεσματικών κινητοποιήσεων (όπως αποδείχτηκε στην πρόσφατη μάχη για το ασφαλιστικό και με την υπογραφή της κατάπτυστης Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης), γιατί κινείται στη λογική της συνδιαχείρισης και ενσωμάτωσης. Που θα διαχωρίζεται και από τη ρεφορμιστική γραμμή του ΠΑΜΕ, από τη σκοπιά μιας νέας ταξικής αγωνιστικής εργατικής ενότητας, για την ανατροπή της επίθεσης και την υπέρβαση του υποταγμένου συνδικαλισμού. Με βήματα στην αυτοτελή συγκρότηση αγωνιστικής τάσης, αντικαπιταλιστικής πτέρυγας και αντίστοιχων σχημάτων στο εργατικό κίνημα.
Για τη συμβολή σε αποφασιστικούς αγώνες ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική και στην αναγκαία ταξική αγωνιστική ενότητα στο εργατικό κίνημα, η αντικαπιταλιστική Αριστερά, με τη δική της αυτοτέλεια σε περιεχόμενο, μορφή και παρέμβαση καλεί χωρίς προνομιακές ή επιλεκτικές επιλογές, με ανοιχτή και δημόσια αντιπαράθεση μπροστά στους εργαζόμενους, σε κοινή δράση, στη βάση αρχών και προς όφελος του κινήματος, τις δυνάμεις του ΚΚΕ, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, και σε επίπεδο βάσης και ηγεσίας. Καλεί ευρύτερα εργαζόμενους (ακόμα και από την εργατική βάση του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο) που θέλουν να παλέψουν για την ανατροπή της επίθεσης και διαφοροποιούνται από τον δικομματισμό και τον υποταγμένο συνδικαλισμό.
– Στον ανεξάρτητο πόλο – μέτωπο της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς, για να γίνουν βήματα στην νικηφόρα αναμέτρηση με τον αστικό συνασπισμό εξουσίας σε όλα τα επίπεδα, είναι ανάγκη να ανοίξει ο δρόμος για μια άλλη Αριστερά. Με την ενίσχυση και ποιοτική αναβάθμιση του ΜΕΡΑ και με την ευρύτερη δυνατή μετωπική αντικαπιταλιστική παρέμβαση σε όλες τις επερχόμενες κοινωνικές και πολιτικές μάχες. Το ΝΑΡ θεωρεί ότι απαιτείται η αυτοτέλεια της πολιτικής συσπείρωσης των αγωνιστών και των δυνάμεων που κινούνται σε ανατρεπτική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση από το ρεφορμισμό και όχι οι «εφαπτόμενες σχέσεις» και η «διάχυση» στα ιδιαίτερα μέτωπα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ ή ακόμη και του ΠΑΣΟΚ.
– Στην ενίσχυση των δυνάμεων της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, που θα αναδείχνουν θεωρητικά και πρακτικά, μέσα από διάλογο και κοινή δράση, όχι μόνο την αναγκαιότητα αλλά και δρόμους για την Αριστερά της Εποχής μας. Η ανάληψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να ενεργοποιηθεί- εμπνευστεί ένα ευρύτερο αριστερό –πολιτικό και κοινωνικό- δυναμικό που δεν καλύπτεται από τις κάθε λογής ρεφορμιστικές απαντήσεις και πρακτικές.

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Η πάλη του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκτά ακόμη πιο αναβαθμισμένο χαρακτήρα, μπροστά στο νέο γύρο της τρομοκρατικής επίθεσης του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Στην κυριολεξία, σήμερα, «όποια πέτρα κι αν σηκώσει» το λαϊκό κίνημα, θα βρεθεί αντιμέτωπο με τις ρυθμίσεις, τις οδηγίες, την πολιτική και τη δομή της ΕΕ, με το κατά πολύ ευρύτερο και βαθύτερο πλέγμα των οργανισμών και των συμφωνιών της καπιταλιστικής διεθνοποίησης.
Η πάλη κατά της ΕΕ αποτελεί ένα κομβικό στοιχείο της αντικαπιταλιστικής πάλης για μια γενικευμένη και ενιαία αντίσταση του εργατικού κινήματος κατά της πολιτικής των κυβερνήσεων της χώρας, ειδικά, σήμερα, κατά της κυβέρνησης της ΝΔ, κατά των διεθνικών οργάνων στα οποία συμμετέχει η Ελλάδα, για βαθιά ρήγματα σε κάποιον ή κάποιους από τους βασικούς πυλώνες αυτής της πολιτικής και για μια συνολική ανατροπή της υπερεπιθετικής αντιδραστικής, τρομοκρατικής εκστρατείας του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, σε σύνδεση με την προώθηση της επανάστασης.
Η πάλη αυτή πρέπει να γίνεται από σήμερα στοιχείο του πολιτικού αγώνα των ίδιων των εργαζόμενων. Να στοχεύει στην ακύρωση των οδηγιών και την ανατροπή των βασικών της πολιτικών (Λισαβόνα, Μπολόνια, ΚΑΠ κλπ). Να διεξάγεται από την σκοπιά της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης της χώρας μας από τον ιμπεριαλιστικό αυτό μηχανισμό, σαν συμβολή μας στην διεθνιστική αντικαπιταλιστική πάλη για μια άλλη εργατική διεθνοποίηση.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΡ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

Στη βάση όλων των παραπάνω, προτείνουμε, προωθούμε και επιδιώκουμε τη συγκρότηση ενός όσο το δυνατόν πλατύτερου ενωτικού ψηφοδελτίου της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Ενός ψηφοδελτίου που θα έχει το χαρακτήρα εκλογικής, μετωπικής συμμαχίας και συνεργασίας πολιτικών οργανώσεων, ομάδων, ρευμάτων και ανένταχτων αγωνιστών με συνεκτικό πρόγραμμα και προοπτική συνέχισης. Η πρότασή μας επιδιώκει, αξιοποιώντας τις κατακτήσεις του ΜΕΡΑ, να πραγματοποιηθεί ένα βήμα στην κατεύθυνση του πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς και εντάσσεται σε αυτήν. Από αυτή τη σκοπιά, διαφωνούμε με μια «παναριστερή» εκλογική συνεργασία με το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ, ή με έναν από τους δυο ξεχωριστά, γιατί οι φυσιογνωμικές, προγραμματικές και πολιτικές διαφορές μας είναι βαθύτατες. Διευκρινίζουμε ότι η πρότασή μας δεν είναι ένα ψηφοδέλτιο της «εξωκοινοβουλευτικής παναριστεράς», γιατί είναι πρόταση μετωπικής προγραμματικής συμμαχίας και όχι συνάντηση σημείων, ούτε εκλογική λίστα «μιας χρήσης», αλλά με σαφή δέσμευση για συνέχιση. Κινείται σε μετωπική λογική και δεν είναι άθροισμα οργανώσεων.

Μια ενωτική αντικαπιταλιστική εκλογική κάθοδος θα κριθεί, κυρίως, στο κατά πόσο η πολιτική κατεύθυνση και η προγραμματική βάση της θα κινείται ουσιαστικά και θα συμβάλει πρακτικά, σε μια ενιαία λογική και σε ένα πολιτικό σχέδιο νικηφόρων αγώνων, με ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, με προώθηση του πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς. Που θα συμβάλει από αυτή τη σκοπιά στην αναγκαία νέα ταξική αγωνιστική ενότητα και στην κοινή δράση των αριστερών δυνάμεων και, επομένως θα διαφοροποιείται και θα υπερβαίνει κάθε τακτική ουράς στα διάφορα «αριστερά ΠΑΣΟΚ», στον ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΚΚΕ. Προτείνουμε, προωθούμε και επιδιώκουμε ως προγραμματική εκλογική πρόταση ένα περιεχόμενο πολιτικής γραμμής και φυσιογνωμικών στρατηγικών χαρακτηριστικών που, κατά τη γνώμη μας, είναι αναγκαίο για την ανασυγκρότηση, την αντεπίθεση και τη νικηφόρα πορεία του εργατικού κινήματος, για την ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης, αλλά και αναγκαίο για την εκλογική επιτυχία. Με την έννοια αυτή, είναι βαθιά ενωτικό γιατί αναδεικνύει τις ανάγκες των εργαζομένων και των αγώνων τους και επιχειρεί να υπερβαίνει τις μικροτακτικές τεχνητών διαχωρισμών ή της ενωτικής δημαγωγίας. Στην κατεύθυνση αυτή, το περιεχόμενο της εκλογικής πολιτικής παρέμβασης πρέπει να αναδεικνύει μια συνολική πολιτική λογική, που θα σφραγίζεται συγκεκριμένα από τα εξής:
α) Συνολική αντίσταση, ρήξη και ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και της ΕΕ, της νεοαντιδραστικής κοινωνικής και πολιτικής αναδιάρθρωσης, ήττα και ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή.
– Αποκάλυψη και καταδίκη της σοσιαλφιλελεύθερης πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, της λογικής ότι ανήκει στην «δημοκρατική αντιπολίτευση» (όπως λέει ο ΣΥΝ), ότι είναι δυνατή η οποιαδήποτε πολιτική-εκλογική συμμαχία μαζί του σαν δρόμος έκφρασης ενός ευρύτερου «αντιδεξιού-δημοκρατικού μετώπου»..
– ριζική αντίθεση σε κάθε είδους κεντροαριστερές κυβερνήσεις και συμμετοχή σε νεο-σοσιαλδημοκρατικά σχέδια τμημάτων του ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ
– μαύρο στο ρατσιστικό, εθνικιστικό και υπεραντιδραστικό ΛΑΟΣ.
Η ανάδειξη στο περιεχόμενο του εκλογικού – πολιτικού προγράμματος της αντικαπιταλιστικής πλατφόρμας και πρακτικής σε αυτοτέλεια και διάκριση με το «αντινεοφιλελεύθερο» και «αντιμονοπωλιακό» περιεχόμενο των ΣΥΝ και ΚΚΕ και με υπέρβαση κάθε τακτικής δορυφοροποίησης, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί η αντικαπιταλιστική Αριστερά να συμβάλει σε μια νέα ταξική αγωνιστική ενότητα και στην κοινή δράση της Αριστεράς μέσα στο μαζικό κίνημα και για μια αποτελεσματική ενωτική πολιτική.
β) συνολική σύγκρουση με την ΕΕ, την καπιταλιστική «παγκοσμιοποίηση» και τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, τους πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τους παγκόσμιους οργανισμούς του κεφαλαίου (ΝΑΤΟ, ΠΟΕ, ΔΝΤ κ.τ.λ.). Ανυπακοή και απειθαρχία στις ευρωπαϊκές οδηγίες. Αντίσταση, ρήξη με την ΕΕ και ανατροπή των πολιτικών της. Καμιά συμμετοχή στους κατασταλτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς της. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ, ανατροπή και διάλυσή της από τη σκοπιά μιας νέας εργατικής διεθνοποίησης στην Ευρώπη και τον κόσμο. Διεθνιστική αλληλεγγύη και κοινή αντικαπιταλιστική-αντιϊμπεριαλιστική πάλη των λαών. Αγώνας για ρήξεις και απεγκλωβισμό της χώρας από κάθε είδους «δίκτυα διαπλοκής» με το διεθνές σύστημα του κεφαλαίου, ως μια κρίσιμη προϋπόθεση για να μεγαλώνουν οι δυνατότητες για την αντικαπιταλιστική επανάσταση στη χώρα μας. Το ΝΑΡ πιστεύει, ότι η θέση για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση από εργατική, αντικαπιταλιστική και διεθνιστική σκοπιά, ειδικά με βάση τις εξελίξεις στην ΕΕ, την αμφισβήτηση και τις εργατικές – λαϊκές αντιστάσεις κατά της ΕΕ, είναι αναγκαία και πρέπει να σφραγίζει το πρόγραμμα και τη φυσιογνωμία του εκλογικού μετώπου. Γιατί δυναμώνει την ανυπακοή και την απειθαρχία, δίνει προοπτική, αποτρέπει την ενσωμάτωσή τους από αστικές, εθνικιστικές ή κοσμοπολίτικες τάσεις. Ταυτόχρονα, σε αυτό το πλαίσιο, καλούμε σε συμπαράταξη δυνάμεις και αγωνιστές που προσεγγίζουν την αντικαπιταλιστική διεθνιστική πάλη για την ανατροπή και κατάργηση της ΕΕ από άλλους δρόμους, έχοντας ξεκάθαρο ότι η ΕΕ ούτε μετασχηματίζεται ούτε μεταλλάσσεται προς όφελος των εργαζομένων.
γ) Ριζική ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και μαζικού κινήματος, σε στόχους, περιεχόμενο και μορφή, σε αντιπαράθεση με την αστική πολιτική της ΓΣΕΕ, με συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων. Για μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα, για αποφασιστικούς και νικηφόρους αγώνες με υπέρβαση της ρεφορμιστικής πολιτικής τόσο της Αυτόνομης Παρέμβασης που υποτάσσεται στην πράξη στην πλειοψηφία των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ όσο και του ΠΑΜΕ, που δεν την υπερβαίνει νικηφόρα. Βήματα στην αυτοτελή συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής πτέρυγας και των σχημάτων της.
δ) Σύνδεση και προβολή του επαναστατικού δρόμου και της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής προοπτικής. Η πολιτική πρόταση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς δυναμώνει, γίνεται περισσότερο πειστική, πιο ελκτική (ακόμη και εκλογικά) εάν παρουσιάζεται από τη σκοπιά της επανάστασης και μιας νέας κομμουνιστικής προοπτικής. Διότι καμία κατάκτηση, καμία ανατροπή και «κλονισμός» του κεφαλαίου δεν μπορεί να μείνει στη «μέση του δρόμου»: Ή θα πισωγυρίσει αντεπαναστατικά ή θα προχωρήσει σε επαναστατική κατάσταση, κρίση και κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Αυτό το καταλαβαίνουν οι πρωτοπόροι αγωνιστές, εξάλλου υπάρχει και η παλιότερη εμπειρία (γαλλικός Μάης, Χιλή) αλλά και η πρόσφατη (Βολιβία, Βενεζουέλα). Πολύ περισσότερο, που σήμερα υπάρχουν πολύ ανώτερες δυνατότητες για νέες επαναστάσεις και για πορεία νίκης προς την κομμουνιστική απελευθέρωση.
ε) Αποφασιστικά βήματα για τη δημιουργία μιας άλλης Αριστεράς, για την προώθηση ενός ανεξάρτητου πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς σε διάκριση, αντιπαράθεση αλλά και κοινή δράση με τις δυνάμεις και τα μέτωπα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Να συμβάλει στην κατεύθυνση αυτή σε όλα τα επίπεδα στο κίνημα, στα μέτωπα – σχήματα. Έμπνευση για μια συνεργασία προοπτικής και όχι με ημερομηνία λήξης. Ξεχωριστή σημασία αποκτά μια αυτοτελής κοινή εκλογική κάθοδος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στις νομαρχιακές – δημοτικές εκλογές, που θα γίνουν το 2010 με βάση τον «Καποδίστρια 2», και θα έχουν αναβαθμισμένη πολιτική σημασία.

Το προτεινόμενο περιεχόμενο είναι αναγκαίο για την περίοδο και αποτελεί όπλο για την εκλογική επιτυχία. Επιχειρεί να αξιοποιεί και να αναπτύσσει, σε μια ενιαία συνολική λογική και το κεκτημένο των ενωτικών πρωτοβουλιών στο μαζικό κίνημα (ΕΚΑ, Συντονισμός Σωματείων, ΕΑΑΚ), σε μετωπικές πρωτοβουλίες (ΔΡΑΣΕ, Πρωτοβουλία Αγώνα) και σε πολιτικό επίπεδο (Πρωτοβουλία Διαλόγου για τον Πόλο της Αντικαπιταλιστικής Επαναστατικής Αριστεράς).
Ως ΝΑΡ θα επιδιώξουμε τη συνδιαμόρφωση πρώτα από όλα με το ΜΕΡΑ, με αριστερούς αγωνιστές, συλλογικότητες και τις άλλες δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ενός πολιτικού προγράμματος ενωτικής αντικαπιταλιστικής εκλογικής καθόδου που θα σφραγίζεται από τη λογική αυτή που, κατά τη γνώμη μας, αποτελεί και το «δυνατό σημείο» της. Διότι, όπως έχει δείξει η εμπειρία, χωρίς μια τέτοια φυσιογνωμία, πολιτική γραμμή και πρακτική δεν πραγματοποιούνται βήματα για ένα αυτοτελές πολιτικό ρεύμα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, ούτε μπορεί να συγκροτηθεί η αναγκαία ευρύτερη εκλογική κάθοδος με όρους επιτυχίας και προοπτικής, ιδιαίτερα σήμερα που εντείνονται οι πιέσεις από τα ρεφορμιστικά και διαχειριστικά σχέδια.

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ

Το ΝΑΡ και το ΜΕΡΑ, η αντικαπιταλιστική Αριστερά, επιδιώκουν στη μάχη των ευρωεκλογών να συσπειρώσουν και να εκφράσουν πολιτικά και εκλογικά το κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα αποφασιστικής καταδίκης της κυρίαρχης πολιτικής, την αυξανόμενη αντίθεση στην ΕΕ και την πρωτοπόρα τάση για ρήξη με την καπιταλιστική ολοκλήρωση, την ευρύτερη ζώνη αναζήτησης και αγώνα για μια άλλη Αριστερά και για ένα άλλο νικηφόρο κίνημα.
Βασική μας επιδίωξη είναι οι ίδιοι οι πρωτοπόροι αγωνιστές των κοινωνικών αγώνων, που ενδιαφέρονται και στρατεύονται στο στόχο της οικοδόμησης του τρίτου αντικαπιταλιστικού πόλου στην Αριστερά και στο κίνημα να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και να συμβάλλουν αποφασιστικά σε μια ενωτική εκλογική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες πολιτικής συγκρότησης και ενοποίησης από τη βάση μέχρι τη συνολική έκφραση.
Με αυτό το πνεύμα απευθύνουμε, προωθούμε και επιδιώκουμε την κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές με τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και μη ενσωματωμένης Αριστεράς και τους πρωτοπόρους αγωνιστές του αντικαπιταλιστικού δυναμικού των μετώπων, των σχημάτων, κινήσεων, παρεμβάσεων, που αναζητούν μια άλλη αριστερά, που προβληματίζονται για την δεξιόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και την αδιέξοδη γραμμή του ΚΚΕ, που διαχωρίζονται από τις διάφορες τάσεις του ΠΑΣΟΚ. Απευθύνουμε και συζητούμε την πρότασή μας: Καταρχήν με όλες τις δυνάμεις του ΜΕΡΑ που αποτελεί μια βασική κατάκτηση της επαναστατικής Αριστεράς (ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, Οικολόγοι Εναλλακτικοί, ΑΚΟΣ, τους ανεξάρτητους αγωνιστές του) και με την ΟΚΔΕ. Από εκεί και πέρα: στην ΑΡΑΝ, την ΑΡΑΣ, την ΕΝΑΝΤΙΑ, το ΣΕΚ, την ΚΟ Ανασύνταξη, την Κομμουνιστική Ανανέωση, το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: