Αρχείο

Archive for Αύγουστος 2008

Σύσκεψη του ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης για τη ΔΕΘ

Τη Δευτέρα 1 Σεπτέμβρη θα πραγματοποιηθεί στο Στέκι του ΑΠΘ, στις 7.30μμ, ανοιχτή σύσκεψη του ΜΕΡΑ Θεσσαλονίκης με θέματα:

  • την προετοιμασία της συμμετοχής του ΜΕΡΑ στην ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων που θα γίνει το Σάββατο 6/9, στην Καμάρα στις 6μμ
  • την οργάνωση της Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΜΕΡΑ για την παρέμβαση στους αγώνες της επόμενης περιόδου, η οποία θα γίνει την Κυριακή 7/9, στην ΕΔΟΘ, στις 11πμ 
Advertisements

4η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ: Οργανωτική Απόφαση

4η Συνδιάσκεψη ΝΑΡ: Πολιτική Απόφαση

4η συνδιάσκεψη του ΝΑΡ: Οργανωτική Εισήγηση της Πολιτικής Επιτροπής

Οργανωτική Εισήγηση στην 4η συνδιάσκεψη του ΝΑΡ

ΓΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ,

ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑΡ

Η συγκρότηση του επαναστατικού πολιτικού υποκειμένου αναδείχτηκε σε όλη τη δεκάχρονη πορεία του ΝΑΡ, σε κομβικό στοιχείο των προσπαθειών μας.

Η επαναστατική οργάνωση υπάγεται στις προτεραιότητες της πάλης για την επανάσταση. Δεν αποτελεί ένα ανεξάρτητο πεδίο, δηλαδή κάποιου τύπου ενότητα των κομμουνιστών που όμως είναι ανεξάρτητη  ή χαλαρά συνδεδεμένη με τις απαιτήσεις της ταξικής πάλης. Η επαναστατική οργάνωση υπερκαθορίζεται από τις απαιτήσεις της επαναστατικής πολιτικής. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί ένα αναγκαίο αποκρυστάλλωμα και σε μεγάλο βαθμό καταλύτη της τελευταίας. Η επαναστατική πάλη είναι ουσιαστικά αναποτελεσματική για την εργατική τάξη χωρίς τη δημιουργία συγκροτημένων συλλογικοτήτων που θα συνθέτουν τις ατομικές στάσεις και επιλογές σε μία ευρύτερη δύναμη ικανή να αλλάξει την κοινωνία.

Αποτελεί μία από τις βασικότερες συνεισφορές του Μαρξισμού και του κομμουνιστικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα -σε διάκριση από άλλα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα- η άποψή του για την ανάγκη της οργανωμένης πάλης και μάλιστα με τη μορφή του κόμματος. Σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκρατικούς ομίλους συζήτησης και προπαγάνδας ή με τις αναρχικές και αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, η κομμουνιστική οργάνωση έχει μία σειρά ανώτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Πρέπει να βασίζεται σε μία ενότητα τριών πεδίων:

  • Ιδεολογική συμφωνία, που όμως να μην πνίγει τη θεωρητική συζήτηση και αντιπαράθεση,
  • Προγραμματική πολιτική συμφωνία, που να απορρέει από την προηγούμενη και ταυτόχρονα να χαράζει στρατηγική και τακτική πάντα υπό την ηγεμονία της πρώτης, δηλαδή να θέτει τα βραχυπρόθεσμα ζητήματα υπό την οπτική των μακροπρόθεσμων συμφερόντων της επανάστασης και της εργατικής τάξης
  • Μάχιμη μαζική παρέμβαση και πάλη, σε διάκριση τόσο από τις λέσχες συζήτησης και προπαγάνδας όσο και από τη μυωπική άμεση δράση του αυθορμητισμού-κινηματισμού. Για το κομμουνιστικό ρεύμα η μαζική παρέμβαση πρέπει να κάνει την ιδεολογική και προγραμματική συμφωνία μάχιμη μέσα στους κοινωνικούς χώρους και τους αγώνες. Επίσης η μαζική παρέμβαση πρέπει να συνδέει το άμεσο με το μακροπρόθεσμο και το ειδικό με το γενικό.

Συγχρόνως όμως, όπως έχει δείξει η ιστορική εμπειρία του κομμουνιστικού κινήματος, η οργάνωση μπορεί να γίνει πεδίο επικίνδυνων και αντεπαναστατικών στρεβλώσεων είτε σε συνθήκες καπιταλισμού είτε σε μεταβατικές περιόδους. Η θεσμοποίηση -που ενυπάρχει σε κάθε μορφή οργάνωσης- σε συνδυασμό με γενικότερες ιδεολογικές και πολιτικές τάσεις παραίτησης από την επαναστατική πάλη, μετέτρεψαν πολλές φορές το κόμμα από επαναστατική πρωτοπορία της τάξης σε «πολιορκητικό κριό» των τάσεων υποταγής και ενσωμάτωσης. Η επικράτηση των αντεπαναστατικών τάσεων συνδυάστηκε με τη διαστρέβλωση της εσωτερικής δημοκρατίας και τη δογματική και αυταρχική οργάνωση της κομματικής ζωής.

Από όλα τα παραπάνω γίνεται προφανές ότι το οργανωτικό ζήτημα αποτελεί ένα αναγκαίο αλλά και κρίσιμο ζήτημα του επαναστατικού εγχειρήματος. Τόσο η μακρόχρονη εμπειρία του κομμουνιστικού κινήματος όσο και η ιδιαίτερη 10χρονη εμπειρία του ΝΑΡ το έχουν αποδείξει περίτρανα και πολλές φορές αρκετά επώδυνα. Ιδιαίτερα σε φάσεις κρίσης της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, όπως η σημερινή, το οργανωτικό ζήτημα επανέρχεται συστηματικά και από πολλές πλευρές στο προσκήνιο. Σήμερα, μετά την ήττα του εργατικού κινήματος στη Δύση και την κατάρρευση του ψευδούς σοσιαλισμού της Ανατολικής Ευρώπης, δύο αντιλήψεις φαίνεται να κερδίζουν έδαφος μέσα στην Αριστερά.

Από τη μία, είναι οι απόψεις που προσχωρούν πλήρως στην αστική ηγεμονία και υποστηρίζουν το τέλος του κεντρικού ρόλου της εργατικής τάξης στην απελευθερωτική πάλη και στο τέλος της ανάγκης ενός επαναστατικού κόμματος. Οι αντιλήψεις αυτές προσφεύγουν στα λεγόμενα «νέα κοινωνικά κινήματα» και προτείνουν μια χαλαρή οργανωτική συγκρότησή τους με τη μορφή κομμάτων-ομοσπονδιών, χαλαρών δικτύων κ.λπ. Συνήθως οι απόψεις αυτές συνδυάζουν την άμεση δράση του κινηματισμού με τον πιο κραυγαλέο εκλογικισμό-κοινοβουλευτισμό. Στο πρώτο επίπεδο υπάρχει μόνο η δράση για τα συγκεκριμένα, η οποία εξαρτάται άμεσα και αφοπλιστικά από επιμέρους κοινωνικούς χώρους, με αποτέλεσμα συντεχνιακού τύπου δεσμεύσεις και όρια. Όταν αυτές οι επιμέρους δράσεις πρέπει να αποκτήσουν ένα στίγμα στην κοινωνία, τότε δεν συγκροτούνται ιδεολογικές και προγραμματικές ενότητες, αλλά χαλαρά εκλογικά σχήματα. Οι αντιλήψεις αυτές έλκουν την ιδεολογική καταγωγή τους από την πασίγνωστη ρήση του Μπερνστάιν ότι «ο τελικός σκοπός δεν είναι τίποτα, το κίνημα είναι το παν», που αποτέλεσε την ιδεολογική πλατφόρμα του κλασικού σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού. Τα πράσινα κόμματα, οι διάφορες παραλλαγές του «κοκκινο-πράσινου», αλλά και διάφορα κόμματα του παλιού σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού είτε του κομμουνιστικού ρεφορμισμού μετά την «κατάρρευση» των «σοσιαλιστικών» χωρών ανήκουν σε αυτό το ρεύμα. Στην Ελλάδα τέτοιες απόψεις κυκλοφορούν στο ΣΥΝ, στην ΑΚΟΑ αλλά και σε κομμάτια της παλιάς εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Από την άλλη, μια σειρά ρεύματα οχυρώνονται στο δογματισμό και στην αντίληψη της «οργάνωσης-κάστρο» του κομμουνιστικού ρεφορμισμού. Το μοντέλο αυτό στηρίζεται στη γραφειοκρατική και αυταρχική παραμόρφωση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, έτσι όπως αυτή εδραιώθηκε στα κομμουνιστικά κόμματα. Μπροστά σε συνθήκες ήττας -και συχνά υπό την επιρροή κατεστημένων συμφερόντων-, η αντίληψη αυτή μπορεί να συγκρατήσει ενωμένο και σχετικά αποτελεσματικό ένα δυναμικό. Ο συνδυασμός μιας «θρησκευτικού τύπου» πίστης σε ορισμένα «επαναστατικά ευαγγέλια» -λες και μπορούν να υπάρξουν τέτοια- με τη μαχητική ρεφορμιστική παρέμβαση στους μαζικούς αγώνες μπορεί να φέρει κάποια αποτελέσματα. Σίγουρα όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει -όπως άλλωστε δεν μπόρεσε και στο παρελθόν- την αστική κυριαρχία, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες. Διαβάστε περισσότερα…

4η συνδιάσκεψη ΝΑΡ: πολιτική εισήγηση της Πολιτικής Επιτροπής

Πολιτική Εισήγηση στην 4η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ

Α. ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ ΑΠ΄ ΑΥΤΗ

Οι λόγοι που οδήγησαν την Πολιτική Επιτροπή να συγκαλέσει την 4η Συνδιάσκεψη του ΝΑΡ είναι οι εξής:

  • Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν μετά το 1ο Συνέδριο (έκρηξη του πολέμου στην περιοχή μας, πρώτες κρίσεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, εξοντωτικά αντεργατικά μέτρα, υπόθεση Οτσαλάν, μαθητικοί αγώνες, δημοτικές εκλογές και ευρωεκλογές, κρίση σοσιαλδημοκρατίας και κεντροαριστεράς, νέα κατάσταση στην Αριστερά).
  • Η ανάγκη να αποτιμηθεί πιο συγκεκριμένα, πιο βαθιά και αυτοκριτικά (στο φόντο και της πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης και των μονιμότερων προβλημάτων μας που αυτή ανέδειξε) η πορεία και η δράση του ΝΑΡ. Να φωτιστούν οι αδυναμίες μας που δεν μας επέτρεψαν να πετύχουμε κάποια μικρά έστω βήματα βελτίωσης των πολιτικών συσχετισμών.
  • Η ανάγκη για μια ουσιαστική τομή και ανασυγκρότηση της προσπάθειάς μας, ώστε να γίνει αποτελεσματικότερη η πολιτική μας παρέμβαση και να βελτιωθεί η οργανωτική μας συγκρότηση. Η ανάγκη να προωθηθούν πιο ουσιαστικά και τολμηρά βήματα για την κατάκτηση μιας ανώτερης ενότητας αντίληψης και δράσης όλων των δυνάμεων του ΝΑΡ, της ν.Κ.Α., αλλά και ευρύτερων δυνάμεων, γύρω από τους προγραμματικούς, οργανωτικούς και πολιτικούς στόχους του Μετώπου της Εργατικής Πολιτικής, της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Οι λόγοι αυτοί επιβάλλουν όλη η πορεία προς τη Συνδιάσκεψη – και όχι μόνο οι τελικές της εργασίες – να «αγκαλιάσει» με ουσιαστικό και δημιουργικό τρόπο όλο το δυναμικό του ΝΑΡ και της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση, όπως επίσης πρωτοπόρους αγωνιστές και κόσμο της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Σ΄ αυτή τη βάση, επιδιώκουμε μια Συνδιάσκεψη η οποία:

1. Θα βαθύνει την κατ΄ αρχήν προγραμματική συμφωνία των δυνάμεών μας, η οποία πολλές φορές μένει στο επίπεδο των γενικών διακηρύξεων, χωρίς να συνοδεύεται από την ενιαία κατανόηση των ιδεολογικών αφετηριών και των πολιτικών κριτηρίων που την καθορίζουν.

2. Να επεξεργαστεί βαθύτερα και πολύ πιο συγκεκριμένα από ότι έχει γίνει ως τώρα και να αναπροσαρμόσει όπου χρειάζεται την πολιτική γραμμή του ΝΑΡ στην τρέχουσα περίοδο της ταξικής πάλης, παίρνοντας υπ΄ όψιν τη γενική στρατηγική που έχουμε χαράξει και τους υπάρχοντες κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς.

3. Θα πάρει μέτρα ικανά να αντιστρέψουν τους σημερινούς αρνητικούς συσχετισμούς και τάσεις και να κάνουν αποτελεσματικότερη την παρέμβαση του ΝΑΡ και της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και στις εκλογές της ερχόμενης περιόδου.

Β. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟ 1Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Η περίοδος μετά το 1ο Συνέδριο του ΝΑΡ σφραγίστηκε από σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Οι εξελίξεις αυτές επιβεβαιώνουν και εμπλουτίζουν τις βασικές μας επεξεργασίες για τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και υπογραμμίζουν την ανάγκη αυτές οι επεξεργασίες, η συζήτηση και η ανάπτυξή τους, να είναι στο επίκεντρο της προσοχής μας όταν ερμηνεύουμε την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα και καθορίζουμε τη γραμμή της πολιτικής μας παρέμβασης. Διαβάστε περισσότερα…

Η Εισήγηση της Συντονιστικής Επιτροπής στο 1ο Συνέδριο του ΝΑΡ (1998)

ΕΙΣΗΓΗΣΗ της Συντονιστικής Επιτροπής του NAP στο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

1° ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Α. ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΝΕΟ «ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΑΚΡΩΝ»

Η επαναστατική δυναμική της νέας εποχής του καπιταλισμού

Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας, τη μείωση του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης (ο οποίος, όμως, εξακολουθεί να αποτελεί μέτρο της ανταλλακτικής αξίας), την αύξηση του πρόσθετου χρόνου εργασίας (του χρόνου που σκλαβώνεται στην παραγωγή υπεραξίας), συχνά και από το σκλάβωμα στον ίδιο σκοπό και του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου, κατά παράβαση του νόμου της αξίας. Χαρακτηρίζεται, επίσης, από μια αντιδραστική ενοποίηση – υποταγή όλου του χρόνου (αναγκαίου – πρόσθετου – ελεύθερου), μια μετατροπή όλων σε δουλειά, σε μορφές υποταγμένες στην υπερεργασία/ υπεραξία. Να, λοιπόν, μια καθοριστική αντίθεση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού: από τη μια η δυνατότητα για διαρκή μείωση του εργάσιμου χρόνου, για αντιμετώπιση της ανεργίας, για απελευθέρωση του εργάσιμου και όλου του χρόνου υπέρ της ανάπτυξης της προσωπικότητας του κοινωνικού ατόμου, δηλαδή για απελευθέρωση του από τα δεσμά της υπεραξίας/ εκμετάλλευσης και από την άλλη ο ακρωτηριασμός αυτών των τάσεων που επιβάλλουν η ατομική ιδιοκτησία, η καπιταλιστική μορφή ανάπτυξης της παραγωγικότητας, η διατήρηση της ανταλλακτικής αξίας και της υπεραξίας ως βάσης και μέτρου του πλούτου.

  • Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός, χρησιμοποιώντας την υπεραξία χωρίς παραγωγικότητα ως «τροφή» για την υπεραξία με αυξημένη παραγωγικότητα και επεκτείνοντας συχνά την εκμετάλλευση ακόμα και στους στοιχειώδεις όρους ύπαρξης του εργάτη, βάζει σε κρίση το ίδιο το εμπόρευμα εργατική δύναμη, τον ίδιο τον εμπορευματικό και αλλοτριωμένο χαρακτήρα της εργασίας, την εκμετάλλευση ως ποιότητα. Βάζει μακροπρόθεσμα σε κρίση την ανάπτυξη της εργατικής δύναμης αλλά και το συνολικό σύστημα υπεραξίας, φέρνοντας στο προσκήνιο μια λογική συνολικής αντίθεσης στη μισθωτή εκμετάλλευση, η οποία χρησιμοποιεί τον ελεύθερο χρόνο ως μέτρο του πλούτου και διαμορφώνει αιτήματα με βάση τις νέες ιστορικές ανάγκες της εργατικής τάξης
  • Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από την αντιφατική ανάπτυξη της σχέσης χειρωνακτικής διανοητικής εργασίας και του καταμερισμού εργασίας (βάθαιμα αντίθεσης, αντιφατική ανάπτυξη διανοητικής, νέοι ταξικοί φραγμοί στη σχέση με τη γνώση και «νέος αναλφαβητισμός, ειδίκευση «βίδας» αλλά και πολυλειτουργικός εργάτης κ.λπ.). Αυτή η «πολιτιστική επανάσταση» στη μισθωτή εργασία (που επηρεάζει βαθύτατα και τους χειρώνακτες) φέρνει επιτακτικά στο προσκήνιο το αίτημα και τη δυνατότητα για κατάργηση του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας και του διαχωρισμού χειρωνακτικής – διανοητικής εργασίας που ακρωτηριάζουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε χειρώνακτες και διανοούμενους, διευθυντές και εκτελεστές, ιδιοκτήτες και ακτήμονες, για νέα απελευθερωτική σχέση με μια απελευθερωμένη από τα εκμεταλλευτικά δεσμά γνώση και μόρφωση, για μαζική απομυθοποίηση της «πνευματικής ηγεσίας» και του διευθυντικού προσωπικού (τελικά και της ίδιας της αστικής τάξης), για μια νέα ιστορική συνάντηση του ταξικού μίσους με την πρωτοπόρα γνώση.
  • Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από πρωτοφανή αστάθεια και μεταβλητότητα, επικίνδυνα επιχειρηματικά ρίσκα και συνεχή εναλλαγή των δεδομένων στοιχεία που απαιτούν έναν κάποιο κοινωνικό σχεδιασμό. Όμως όλο και πιο πολύ φαίνεται ότι σε συνθήκες «ελεύθερης αγοράς» ένας συνειδητός κοινωνικός σχεδιασμός, που θα εξασφαλίζει την αντιστοιχία των παραγόμενων εμπορευμάτων με τις κοινωνικές ανάγκες, είναι αδύνατος. Παράλληλα, αυτή η τρομακτική προσπάθεια του κεφαλαίου για νέα προϊόντα οδηγεί σε παροξυσμό την αντίθεση ανάμεσα στις κοινωνικές αξίες χρήσης και την ανταλλακτική αξία, ανάμεσα στις «πλαστικές» ανάγκες που διαμορφώνει η καπιταλιστική παραγωγή και στις πραγματικές ανάγκες ζωής και ανάπτυξης των εργαζομένων που διαμορφώνει η ταξική πάλη και η αντικειμενική εξέλιξη του κοινωνικού πλούτου.
  • Ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από την ακατανίκητη τάση για ολοκληρώσεις και διεθνοποίηση, μια τάση που παίρνει τις αντιδραστικές μορφές της ΟΝΕ, του Ευρώ, του ΔΝΤ, των HUM, του ανταγωνισμού των εθνικών κρατών, των προγραμμάτων σύγκλισης κ.λπ. Ταυτόχρονα όμως, έχουμε μπροστά μας και μια εξέλιξη που εκφράζει την κοινωνική τάση-αναγκαιότητα για κατάργηση των συνόρων και παγκόσμια συνεργασία.

Διαβάστε περισσότερα…

Θέσεις της Συντονιστικής Επιτροπής για το 1ο Συνέδριο του ΝΑΡ (1998)

Αρέσει σε %d bloggers: