Πετυχημένη παρέμβαση της ανεξάρτητης Αριστεράς στο 6ο συνέδριο ΕΔΟΘ (ΝΤ ΑΔΕΔΥ Θεσσαλονίκης)

Ενώ κορυφώνεται η επίθεση στους εργαζόμενους και στο δημόσιο τομέα (εισοδηματική πολιτική, ασφαλιστικό, Καποδίστριας 2 κ.ά.) πραγματοποιήθηκε στις 16-18 Μάη το 6ο Συνέδριο της ΕΔΟΘ (Ένωση Δημοσιοϋπαλληλικών Οργανώσεων Θεσσαλονίκης).

Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΘΗΡΑ

Στο Συνέδριο συμμετείχαν 650 αντιπρόσωποι από 70 πρωτοβάθμια σωματεία που εκπροσωπούν 25.000 δημόσιους υπάλληλους. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε ερήμην των δημοσίων υπαλλήλων αφού δεν προηγήθηκαν συνελεύσεις. Ούτε καν τα Διοικητικά Συμβούλια δε συνεδρίασαν. Η ύπαρξη και η αναπαραγωγή του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού στηρίζεται στην πλήρη έλλειψη εργατικής δημοκρατίας. Συνέδριο μηχανισμών, μηχανορραφιών, νομιμοποίηση συνέδρων από διασπαστικά σωματεία κ.λπ.

Το απερχόμενο Γενικό Συμβούλιο -όπως και το ΓΣ της ΑΔΕΔΥ- δεν ήταν ούτε «Γενικό» ούτε «Συμβούλιο». Εκεί που ένα σώμα αιρετών και ανακλητών εκπροσώπων των σωματείων και των γενικών συνελεύσεων θα έδινε τη μάχη και το πρόγραμμα πάλης για πραγματικές αυξήσεις, αυτοί μιλούσαν για αύξηση της συνδρομής!

Η ΕΔΟΘ λόγω αντίληψης, προσανατολισμού και δομής είναι φύσει και θέσει μακριά από τις ανάγκες των δημοσίων υπαλλήλων και τους μεγάλους αγώνες (δάσκαλοι, ΟΤΑ, νοσοκομεία κ.λπ.). Αποσπασματικές στάσεις εργασίας (κατόπιν …αδείας της ΑΔΕΔΥ!), χωρίς σχέδιο και προοπτική έσπερναν την απογοήτευση.

Γι αυτό, η ΕΔΟΘ και η ΑΔΕΔΥ διαθέτουν ελάχιστο κύρος. Η ίδια της η δομή ως νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ περιορίζει ασφυκτικά τα όρια και τις δυνατότητές της. Κρίσιμο στοιχείο της φυσιογνωμίας αλλά και της αντίληψής της είναι η συστηματική άρνησή της να συμπεριλάβει τον κόσμο της ελαστικής εργασίας στο δημόσιο (που τείνει να υπερβεί το 40%!) διασπώντας έτσι το σώμα των δημοσίων υπαλλήλων και ναρκοθετώντας οποιονδήποτε πραγματικό αγώνα.

Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζεται σθεναρά τη δράση και το ρόλο της, γιατί συγκυβερνά στην ΕΔΟΘ με την ΠΑΣΚ τα τελευταία 15 χρόνια, ενώ το ΠΑΜΕ καλεί σε αλλαγή συσχετισμών μέχρι «να περάσει η ΕΔΟΘ στα χέρια του λαού», όπως δήλωνε εκπρόσωπός του.

Μπροστά σε αυτή συγκροτήθηκε η Ενωτική Εργατική Παρέμβαση, συνενώνοντας σχήματα και αγωνιστές από τους δασκάλους, ΟΤΑ, καθηγητές, νοσοκομεία και όλες σχεδόν τις τάσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πλαίσιο η επιλογή της παρέμβασης ώστε οι εργαζόμενοι και οι τάσεις του κινήματος να παλέψουν στην κατεύθυνση ενός αυθεντικού αγωνιστικού συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων, με πυλώνες τα πιο μαχητικά και περιθωριοποιημένα τμήματα των δημόσιων υπαλλήλων σε παιδεία, υγεία, ΟΤΑ κ.ά., σε σύνδεση με Εργατικό Κίνημα στον ιδιωτικό τομέα και το φοιτητικό κίνημα.

Η υποτίμηση της παρέμβασης σε τέτοιο επίπεδο ενώ επισημαίνει σωστά το γραφειοκρατικό και συναινετικό ρόλο των συνδικάτων που οδηγεί το συνδικαλιστικό κίνημα από ήττα σε ήττα, αποδίδει σ’ αυτά ανικανότητα, ενώ δεν είναι αυτό. Δίνει άλλοθι στις δυνάμεις που αρνούνται μια λογική σύγκρουσης, ευνοεί το συντεχνιασμό, αφού τα γενικότερα ζητήματα παραπέμπονται στο ανύπαρκτο δευτεροβάθμιο και από εκεί στο κόμμα. Ευνοεί εντέλει την αδυναμία σύνδεσης του οικονομικού και πολιτικού αγώνα της τάξης.

Ένα ακόμα στοιχείο που προκύπτει από το Συνέδριο είναι η επιβεβαίωση της εκτίμησης περί αστικοποιημένου συνδικαλισμού, η αποδοχή των «αξιών και ιδανικών» της αστικής τάξης. Η ΕΔΟΘ στην εισήγηση της διεκδικεί: ενίσχυση του επιχειρηματικού δυναμικού της πόλης, βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, αποκέντρωση κατά τα πρότυπα του Καποδίστριας 2. Οραματίζεται και αυτή τη Θεσσαλονίκη μητροπολιτικό κέντρο των Βαλκανίων και προτείνει συμβούλιο στρατηγικού σχεδιασμού, όπου συμμετέχουν όλοι οι φορείς (εργοδοτικοί, πολιτικοί και κοινωνικοί). Λογικό ήταν στο συνέδριο να προσκληθούν οι «φορείς». Οι συνδικαλιστές της Παρέμβασης μαζί με φοιτητές αποδοκίμασαν τους «επίσημους» της κυβέρνησης, αλλά και από ΠΑΣΟΚ, ΑΔΕΔΥ και ΕΚΘ.

Η Ενωτική Εργατική Παρέμβαση πρότεινε ένα πλαίσιο δράσης με αιτήματα σύμφωνα με τις κοινωνικές ανάγκες, κατάργηση της ελαστικής εργασίας και ένταξή της στα συνδικάτα, καταθέτοντας και σχετικό ψήφισμα που υπερψηφίστηκε, ενώ συνέβαλαν στην καταψήφιση της εισήγησης της απερχόμενης διοίκησης.

Πρόβαλλε την ανάγκη για μαχητικούς αγώνες διάρκειας με λογική σύγκρουσης και συντονισμό από τα κάτω των πρωτοβάθμιων σωματείων. Αρνήθηκε την «ενωτική» πρόσκληση του ΣΥΡΙΖΑ παραμονές του συνεδρίου, όταν ήταν ορατός ο κίνδυνος να ναυαγήσει η συνεργασία με την ΠΑΣΚ, με την οποία υπερψήφισε απολογισμό και πρόγραμμα δράσης. Το ΠΑΜΕ χαρακτηρίστηκε από μια συστηματική επίθεση στην Ενωτική Παρέμβαση ως «στήριγμα του υποταγμένου συνδικαλισμού». Την ίδια στιγμή κάλεσε σε καταψήφιση του ψηφίσματος για την ένταξη της ελαστικής εργασίας στα σωματεία, θέμα για το οποίο οι αντιπρόσωποι του ΠΑΜΕ διχάστηκαν στην ψηφοφορία.

Η εντυπωσιακή άνοδος της Ενωτικής Παρέμβασης σε ψήφους (39 από 22) και έδρες (3 από 2) αποδεικνύει την ευρύτερη αποδοχή μιας ταξικής πρότασης που μπαίνει ενωτικά και αποφασιστικά. Το επιτυχημένο εγχείρημα χρειάζεται συνέχεια και συνέπεια.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 25 Μάη 2008

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας για το Γενικό Συμβούλιο. Σε παρένθεση τα αποτελέσματα του 2005. 

ΠΑΣΚΕ 216 (204)

ΔΑΚΕ 190 (175)

ΤΑΔΗΣΥ (ΠΑΜΕ) 93 (77)

Αγωνιστική Συνεργασία (ΣΥΡΙΖΑ) 83 (80)

Ενωτική Εργατική Παρέμβαση 39 (22)

Ταξική Πορεία (ΚΚΕ(μ-λ)) 11 (-)


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s