Ο αλησμόνητος Μάης του ’68

Δεν θα ξεχαστεί ποτέ ο παρισινός Μάης του 1968. Από τη μια επειδή αποτελεί την κορύ­φωση μιας φοιτητικής διαμαρτυρίας που εί­χε παγκόσμιες διαστάσεις ακριβώς εκείνη την εποχή σε όλες τις ανεπτυγμένες καπι­ταλιστικές χώρες – τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Ιταλία και όχι μόνο τη Γαλλία, με τραγική αντανάκλαση και στο Μεξικό. Εκείνη η εποχή σημάδεψε ανεξίτηλα ό­σους την έζησαν, όσους απόλαυσαν το όνειρο της «εφόδου προς τον ουρανό».

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Από την άλλη, ο Μάης του ’68 δεν πρόκειται να ξεχαστεί γιατί η αστική τά­ξη ναι μεν καθυπόταξε την εξέγερση, αλλά είδε την εξουσία της να απειλείται προς στιγμήν και ετοιμά­στηκε να εξαπολύσει εμφύλιο πόλεμο(!) για να την κρατήσει.

Ο γαλλικός Μάης ήταν αδύνατον να νικήσει στο ε­πίπεδο ανατροπής του πολιτικού συστήματος για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είχε πολιτικούς στό­χους κατάληψης της εξουσίας, ούτε φυσικά αντίστοι­χη στρατηγική και τακτική. Παρά τη σφοδρότητα των γεγονότων, παρά τις εκατοντάδες χι­λιάδες διαδηλωτών και τα εκατομμύ­ρια απεργών, ο Μάης του ’68 υπήρξε εμφανώς εξέγερση εναντίον μιας υ­φιστάμενης τάξης πραγμάτων, δεν ή­ταν όμως επανάσταση, με πολιτικό στόχο την εγκατάσταση ενός άλλου καθεστώτος. Οι ηγέτες των φοιτητών, όπως και μεγάλο μέρος τους, είχαν βέβαια μια μαρξιστική ή μαρξίζουσα ρητορική, δεν είχαν όμως κανενός εί­δους πολιτική οργάνωση, έστω και υ­ποτυπωδώς ικανή να διεκδικήσει την εξουσία. Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν ανοιχτά εχθρικό προς τη φοιτητική εξέγερση και το μόνο που διεκδίκησε, όταν μπήκε στις απεργίες κάτω από την ασφυκτική πίεση της εργατικής βάσης του, ήταν οι­κονομικές παραχωρήσεις, μείωση των ωρών εργα­σίας και του ορίου συνταξιοδότησης. Άλλωστε, και μόνο το γεγονός ότι το Γαλλικό ΚΚ άφησε τις δια­πραγματεύσεις με την κυβέρνηση του στρατηγού Σαρλ ντε Γκολ στη συνδικαλιστική του οργάνωση, τη CGT, και δεν διεξήγαγε τις συνομιλίες σε πολιτικό ε­πίπεδο κομμάτων, καθιστούσε αμέσως προφανές ό­τι οι γάλλοι κομμουνιστές αποσκοπούσαν σε συνδι­καλιστικές διαπραγματεύσεις και όχι σε πολιτική σύ­γκρουση.

Όσο για τον Φρανσουά Μιτεράν, έναν ακόμη ε­χθρό του γαλλικού Μάη, ήταν ο μόνος που αποπει­ράθηκε να πλασαριστεί ως «μεταβατικός πρωθυ­πουργός» σε περίπτωση που παραιτείτο ο ντε Γκολ, παρόλο που εκείνη την εποχή ο Μιτεράν ηγείτο ενός κόμματος που είχε πάρει μόλις το 10% των ψήφων, καθώς δεν είχε ακόμη πετύχει την ενοποίηση των σοσιαλιστικών μικρών κομμάτων και οργανώσεων. Ο προσανατολισμός του Μιτεράν στην αναρρίχηση στην εξουσία ήταν τόσο έντονος, ώστε κατόρθωσε σε λίγες ώρες να εμπλέξει τον γ.γ. του Γαλλικού ΚΚ σε συζητήσεις για τη σύνθεση της μεταβατικής κυ­βέρνησης, ταυτόχρονα με την εξαγγελία μεγάλης διαδήλωσης της CGT για την επόμενη μέρα, 29 Μάη του ’68. Αυτό και μόνο αυτό πείθει τον Σαρλ ντε Γκολ ότι η Αριστερά ετοιμάζεται να καταλάβει την εξου­σία.

Αδίστακτα τότε ο ντε Γκολ ετοιμάζεται να εξαπο­λύσει εμφύλιο πόλεμο! Μεταβαίνει στο Μπάντεν Μπάντεν της Γερμανίας όπου προτίθεται να σχημα­τίσει… εξόριστη(!) κυβέρνηση, ενώ έχει ήδη ολοκλη­ρώσει τις συνεννοήσεις με τους γάλλους στρατη­γούς για να κινήσουν τα τανκς εναντίον του Παρισι­ού και της υποτιθέμενης κυβέρνησης που θα σχημά­τιζε η Αριστερά. Μόλις η διαδήλωση της CGT γίνεται ειρηνικά, ο ντε Γκολ γυρίζει στο Μέγαρο των Ηλυ­σίων το επόμενο μεσημέρι, απολύτως σίγουρος πλέ­ον ότι έχει συντρίψει τους αντιπά­λους του. Απειλεί με διάγγελμα του ευθέως με εμφύλιο πόλεμο και ταυ­τόχρονα διαλύει αμέσως τη Βουλή προκηρύσσοντας εκλογές σε …15 μέρες(!), έτσι ώστε να μην υπάρχει κανένα θεσμικό όργανο που να εκ­φραστεί η αντιπολίτευση, σε περί­πτωση που ο ντε Γκολ αιματοκυ­λούσε τη χώρα με τα τανκς του στρατού. Δεν θα χρειαστεί τίποτα δραματικό. Από τη στιγμή που έχει α­ποδειχθεί ότι η Αριστερά δεν κινεί­ται επαναστατικά για την κατάληψη της χώρας, η δεξιά κυβέρνηση κα­ταπνίγει την εξέγερση και σαρώνει κυριολεκτικά στις βουλευτικές εκλογές της 16ης Ιουνίου: Παίρνει το 43,7% των ψήφων και 358 από τις 485 έδρες, δηλαδή 97 περισσότερες από όσες εί­χε, με τους σοσιαλιστές να χάνουν 61 έδρες και τους κομμουνιστές να χάνουν 39! Η πλειοψηφία εί­ναι πρωτοφανής για τον 20ό αιώνα. Η πολιτική συντριβή είναι καταλυτική.

Ο Μάης περνάει κατευθείαν στην ιστορία, αφήνοντας ως παρακαταθήκη έναν πολιτισμό άρνησης του παλιού σε όλους σχεδόν τους κοινωνικούς τομείς. Έναν πολιτισμό εξέγερσης και ανυπακοής. Μια ριζοσπαστικοποίηση που άφησε τη σφραγίδα της στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες.

Ο Μάης του ’68 επαναβεβαίωσε ταυτόχρονα το πολιτικό αξίωμα ότι κανένα κίνημα δεν μπορεί να καταλάβει την εξουσία, όσο ισχυρό και αν είναι, αν δεν έχει πολιτική οργάνωση στην πρωτοπορία του με σαφή στόχο όχι μόνο την ανατροπή του παλιού καθεστώτος, αλλά και την επικράτηση ενός νέου.

 Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 4 Μάη 2008

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s