Συνολικό βέτο κατά του ΝΑΤΟ σε Ελλάδα και Βαλκάνια

Διεθνιστική, εργατική, αντιιμπεριαλιστική θέση για το όνομα της ΠΓΔ Μακεδονίας

Μπορεί για την Ελλάδα, η πιο σημαντική ειδηση από το Βου­κουρέστι να ήταν το βέτο Καραμανλή στην είσοδο της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δη­μοκρατίας της Μακεδονίας, αλλά από ό,τι αποδείχτηκε σε αυτή τη συνοδο, βέτο κα­τά των ΗΠΑ έβαζε μέχρι και η …κουτσή Μαρία!

Του ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ

 

Η σύνοδος του Βουκουρεστίου εί­ναι μια σύνοδος του ΝΑΤΟ, που θα μείνει στην ιστορία για την πρώτη, μεγάλη και πολλαπλών διαστάσεων, διπλωματική πο­λιτική ήττα των Αμερικανών, μετά την ει­σβολή στο Ιράκ και μάλιστα, «μέσα στο μαγαζί τους». Η ήττα της «Αυτοκρατορίας», ανεξάρτητα α­πό τα βασικότερα αίτια, οπωσδήποτε γεν­νάει στους λαούς που δοκιμάζονται από τη βάρβαρη ιμπεριαλιστική πολιτική της, αι­σθήματα αγαλλίασης, παρότι δεν είναι α­κριβώς και δική τους νίκη. Δεν είναι μικρό πράγμα να ηττάται, έστω και διπλωματι­κά, έστω και από άλλους, η μεγαλυτερη στρατιωτική μηχανή σε ολόκληρη την αν­θρώπινη ιστορία, η μοναδική υπερδυναμη που ηγεμονεύει οτο συνασπισμένο ιμπε­ριαλιστικό «διαρκή πόλεμο κατά της τρο­μοκρατίας», λίγες μόνο ήμερες μετά τη συ­μπλήρωση πέντε χρόνων από την επέτειο της εισβολής της στο Ιράκ.

 

Η ήττα αυτή εμπεριέχει οπωσδήποτε, έστω και διά της πλαγίας οδού, τις αντιιμπεριαλιστικές και αντικαπιταλιστικές α­ντιστάσεις των λαών. Χωρις αυτές δεν θα ήταν καθόλου δεδομένες οι σταδιακά οξυνόμενες διαφοροποιήσεις των άλλων ι­μπεριαλιστικών χωρών, όλα αυτά τα χρό­νια. Δεν είναι μικρής σημασίας ζήτημα να μεγαλώνουν οι ρωγμές της ιμπεριαλιστι­κής «Ιεράς Συμμαχίας» του 21ου αιώνα. Οι οποίες, κάτω από πολύ συγκεκριμένες και «σκληρές» προγραμματικές και πολι­τικές προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν αντικαπιταλιστικά ρήγματα εάν αξιοποιη­θούν από το διεθνές εργατικό, λαϊκό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αυτή την εξαιρετικής σπουδαιότητας διάσταση του γε­γονότος δεν είδαν, ούτε μπορούν να δουν οι οπαδοί της μεταμοντέρνας «ιδιαιτερό­τητας», του γενικώς και αορίστως «εθνι­κού αυτοπροσδιορισμού», γιατί μετατρέ­πονται ακριβώς σε ουραγούς του ιμπερια­λιστικού κοσμοπολιτισμού. Γι’ αυτό στην πράξη οδηγούνται στη σύμπλευση με τους Αμερικανούς στο ζήτημα της στάσης απέ­ναντι στο όνομα της ΠΓΔ Μακεδονίας. Γιατί είναι οι ΗΠΑ αυτές που «αυτοπροσδιορίζουν» βασικά τον αντιδραστικό χα­ρακτήρα, τον προσανατολισμό, τις δομές και το όνομα του κράτους των Σλαβομακεδόνων και της αλβανικής μειονότητας, σε συμμαχία με τις αστικές τους τάξεις. Όπως και με το «ανεξάρτητο Κόσοβο».

Ωστόσο, σε αυτή τη συγκυρία, η ήττα των Αμερικανών στο Βουκουρέστι σφρα­γίστηκε κυρίως από τις οξύτατες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Αντιθέσεις που αναπτύσσονται μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης, με δομικά χαρακτηριστικά, κρίσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της κατάρρευσης του «νεοφιλελεύθε­ρου μοντέλου» στην οικονομία. Οι ΗΠΑ ηττήθηκαν από ένα μεταβαλλόμενο συνα­σπισμό ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πρώ­της και δεύτερης ταχύτητας, κάτω από την ηγεμονία της συμμαχίας Γερμανίας – Ρω­σίας στην οποία προσχώρησε και η Γαλ­λία. Η δεύτερη αμερικανική Αυτοκρατο­ρία οδεύει από την ανατολή στη δύση της χωρίς μεσημέρι, όπως έχει ειπωθεί χαρα­κτηριστικά.

Ωστόσο, το δεσπόζον ζήτημα του Βου­κουρεστίου είναι ότι το ΝΑΤΟ, ως πλαί­σιο οργάνωσης μιας διεθνούς ιμπεριαλι­στικής συμμαχίας και ανταγωνισμών, όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε (ούτε καν από τον Πούτιν), αλλά έστω και με καρκινικά βήματα, έστω και με αλλαγή εσωτερικού συσχετισμού, διευρύνεται, βαθαίνει αντι­δραστικά, αποφασίζει νέα πεδία επέκτα­σης και στρατιωτικών επιβουλών. Ουσια­στικά μπήκαν στο τραπέζι οι όροι για νέ­ους πολέμους. Και καμιία νέα κυβερνηση των ΗΠΑ δεν πρόκειται να παραιτηθεί α­πό αυτούς τους σχεδιασμούς, παρά τις όποιες αναπροσαρμογές, σε πείσμα κάποι­ων ονειροπόλων. Ειδικά για τα Βαλκάνια, όπου διασταυρώνονται τα ξίφη ΗΠΑ, Ρω­σίας και Γερμανίας, πάνω από τις υπόγει­ες διαδρομές των αγωγών πετρελαίου, αε­ρίου, εκμετάλλευσης και κερδών.

Το δεσπόζον γεγονός για τους λαούς και την Αριστερά, σε Ελλάδα, Τουρκία και Βαλκάνια, δεν είναι η μη είσοδος της ΠΓΔΜ, η οποία στο κάτω κάτω είναι προ­σωρινή, αλλά η διεύρυνση του ΝΑΤΟ η ο­ποία συμβαδίζει πλήρως με τη διεύρυνση της ΕΕ. Από αυτή τη σκοπιά, η υπογραφή Καραμανλή στις αποφάσεις της συνόδου και η συναίνεση του ΠΑΣΟΚ σε αυτές α­ποτελούν εχθρικές πράξεις για το ελληνικό εργατικό και λαϊκό κίνημα, για όλους τους λαούς των Βαλκανίων, μαζί και των Σλα­βομακεδόνων εργαζόμενων. Η Αριστερά και ειδικά η επαναστατική, πρέπει να τις καταδικάσει με αποφασιστικότητα. Κα­λείται, στις νέες συνθήκες να κηρύξει α­γώνα για ένα συνολικό βέτο των λαών κα­τά τον ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, για την έξο­δο της Ελλάδας από αυτό, για τη διάλυση του. Για να ξεκουμπιστούν από τα Βαλκά­νια οι ξενοι στρατοί και οι βάσεις. Και πρώτα από όλα ο ελληνικός στρατός και πρώτα από όλα η βάση της Σούδας, η όποια, με τη συμφωνία Καραμανλή και τη συναίνεση Παπανδρέου, αναβαθμίζεται ποιοτικά. Δυστυχώς μέσα στην παραζάλη για το όνομα, μαζί με τις προγραμματικές και πολιτικές αντιφάσεις της, η Αριστερά καλώντας τον Καραμανλή να προβεί σε «γεναίο βέτο» (κυρίως) είτε στο όνομα του «αυτοκαθορισμού» των Σλαβομα­κεδόνων. είπε ένα «δειλό όχι» στο ΝΑΤΟ, αντί να οργανώσει μαχητικές μαζικές δια­δηλώσεις, μέσα από τους λαϊκούς φορείς, ενάντια στην επέκταση και εδραίωσή του στα Βαλκάνια.

Η επέκταση του ΝΑΤΟ συμβαδίζει με την επέκταση της ΕΕ, κάνοντας πιο επί­καιρο από ποτέ το παλιότερο συνθημα «ΕΕ -ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικατο», κάτι που κατανοείται από όλο και περισσότερα λαϊκά τμήματα. Εξάλλου όλες ανεξαιρέτως οι χώρες της ΕΕ συμφώνησαν με την επεκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, ασχέ­τως της διαφοροποίησης τους για την εί­σοδο της Ουκρανίας και της Γεωργίας. Μαζί με τα αντιΝΑΤΟικά αποκτούν κρί­σιμη σημασία τα αντι-ΕΕ αιτήματα. Από αυτήν την άποψη, οι αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ μεγεθύνονται, με χαρακτηριστι­κή τη διαμαρτυρία της ΚΟΕ για τις δηλώ­σεις Παπαδημούλη υπέρ του ευρωστρατού.

Κάτω από τις συνθήκες που προαναφέ­ραμε, στο ζήτημα της ονομασίας του γειτο­νικού κράτους, η τάση Καραμανλή σημεί­ωσε μια επιτυχία για λογαριασμό της σε βάρος της Ντόρας και υπέρ της ελληνικής αστικής τάξης. Αξιοποίησε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και την εσωτερική πολιτική συναίνεση. Επιχειρεί να τη μετα­φέρει και στο κοινωνικό μετωπο, όπου δοκιμάζεται. Μεγαλώνουν έτσι οι κίνδυνοι για μια μεσοπρόθεσιιη επικράτηση του Καραμανλή στην πολιτική διαπάλη και επί του ανοδικού εργατικού κινήματος. Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι ο «εχθρός υπ’ αριθμόν ένα». Οτιδήποτε άλλο συσκοτίζει τους τεράστιους κινδύνους.

Η αντιπαράθεση Ελλάδας και ΠΓΔ Μακεδονίας για το όνομα του κράτους των Σκοπίων είναι μια αντιπαράθεση εκατέρωθεν βλέψεων ελληνικής και σλαβομακεδονικής αστικής τάξης, οι οποίες ηγεμονεύουν και κυρκίρχούν πάνω στις ιστορικά εθνικά συγκροτημένες εργατι­κές τους τάξεις, με την πρώτη να έχει το πάνω χέρι λόγω συγκριτικά μεγαλύτερης δύναμης κοι διείσδυσης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά εντός της δεσπόζου­σας ευρωΝΑΤΟικής κυριαρχίας, κάτω από τον αμερικανικό σιδερένιο βραχίο­να και μέσα στο πλαίσιο των οξυνόμενων ενδοϊμπεριαλιοτικών ανταγωνισμών και των μεταβαλλόμενων συσχετισμών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Στη βά­ση αυτή, η ελληνική επαναστατική Αρι­στερά και οι δυνάμεις της νέας κομμου­νιστικής επανεξόρμησης παίρνουν θέση και για το όνομα. Πρώτα από όλα, όμως, παίρνουν υπόψη τις  «ιστορικά» εθνικά συγκροτημένηες εργατικές τάξεις των δύο κρατών και τα εθνικά αισθήματα κα­θεμιάς από αυτές, για να διχάσουν το καθένα από τα έθνη κράτη, για να κλονί­σουν την αστική ηγεμονία και κυριαρχία. Δεν υποτιμούν καθόλου τους κινδύνους από τη συμμαχία της σλαβοικικεδονικής εθνικής τάξης με τις ΗΠΑ, όπως και της αλβανικής, διότι αποτελούν αντικειμενι­κά παραγοντα αποσταθεροποίησης και πολέμων στα Βαλκάνια. Αλλά ταυτόχρο­να, δεν υποτιμούν σε καμία περίπτωση το «δικό τους εχθρό», την ελληνική αστι­κή τάξη και τις δικές της μικροϊμπεριαλιστικές βλέψεις. Από αυτή τη σκοπιά, κα­τά τη γνώμη του γράφοντος, η ελληνική επαναστατική Αριστερά πρέπει να ανα­γνωρίσει τη μακροχρόνια εθνική συ­γκρότηση και συνείδηση των Σλαβομα­κεδόνων. Να σέβεται τον εσωτερικό ι­στορικό αυτοπροσδιορισμό τους ως «Μακεδόνες», διατηρώντας παράλληλα το αίτημα για διαχωρισμό της γεωγραφι­κής κρατικής τους συγκρότηση; από τον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας. Επιδιώκει το σεβασμό, από πλευράς Σλαβομα­κεδόνων εργαζόμενων, των εθνικών αι­σθημάτων όσων κατοικούν στο έδαφος του ελληνικού, αλλά και του βουλγαρι­κού, καθώς και ενός μικρού αλβανικού τμήματος του μακεδονικο΄τ ιστορικού χώ­ρου. Πράγμα που σημαίνει αποδοχή του όρου «Μακεδονία» με προσδιορισμό στο όνομα. Επισημαίνουμε ότι ένας γεωγρα­φικός προσδιορισμός δεν οδηγεί κατανάγκην σε σεβασμό των συνόρων και σε καταδίκη οποιασδήποτε αλυτρωτικής ή εκατέρωθεν επεκτατικής βλέψης. στη βάση ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και πολιτικών. Αντίθετα μπορεί κάλλιστα να συμβάλει σε εκατέρωθεν «ολοκληρώσεις». Η ελληνική επαναστατική Αριστε­ρά πρέπει, πάλι κατά τη γνώμη του γράφοντος με τόλμη, διεθνιστικό αίσθημα και πολιτική, να αναγνωρίσει την αντι­κειμενική ύπαρξη της έστω και μικρής σλαβομυκεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, εάν δεν θέλει να την αφήσει έρ­μαιο στην πολιτική και τους πράκτορες Αμερικανών και Ευρωπαίων, που θα εκ­μεταλλεύονται κάθε καταπιεστική πρακτική του ελληνικού κράτους στο πλαίσιο της γενικότερης αναμόχλευσης των μειονοτικών αντιπαραθέσεων.

 δημοσιεύτηκε στο Πριν στις 6.4.08

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s