Στόχος το μαχητικό και επικίνδυνο κίνημα

Στόχος το μαχητικό και επικίνδυνο κίνημα

του Χρήστου Αβραμίδη

Ενορχηστρωμένη επίθεση του κράτους σε μέλη του κινήματος κατά των πλειστηριασμών στη Θεσσαλονίκη

Στο στόχαστρο διώξεων με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά βρίσκονται οι αγωνιστές του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Θεσσαλονίκης, που δίνουν τη μάχη ενάντια στους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας. Η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ξεκάθαρη και φυσικά δεν μπορεί να κρυφτεί ούτε πίσω από τον φερετζέ της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης ούτε από τη δικαιολογία ανεξέλεγκτων μηχανισμών στον κρατικό μηχανισμό και τους θεσμούς του. Επί Σαμαρά-Βενιζέλου είχαμε διώξεις και καταστολή «κατά παραγγελία» του Φούχτελ, της εργοδοσίας της Χαλυβουργικής και της Ελντοράντο. Επί Τσίπρα-Καμμένου είναι τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγαλοσυμβολαιογράφων που οδηγούν στη δίωξη και τη δικαστική δίωξη σε βάρος των αγωνιστών. Μνημόνιο χωρίς επίθεση στις δημοκρατικές ελευθερίες δε γίνεται. Δε φτάνει μόνο η προπαγάνδα ότι οι πλειστηριασμοί δεν αφορούν δήθεν τη λαϊκή κατοικία. Στόχος είναι να επικρατήσει ο φόβος, η αίσθηση του αδιεξόδου.Γι’ αυτό το σκοπό, οι κρατικοί μηχανισμοί έδειξαν μοναδική ετοιμότητα δράσης και δεν έχασαν στιγμή. Από την επομένη κιόλας της ακύρωσης από τη λαϊκή κινητοποίηση των πλειστηριασμών στις 19/10/2016 άρχισε αυτεπάγγελτα η αστυνομία να συλλέγει «στοιχεία» σε βάρος του μέλους του Συντονισμού Συλλογικοτήτων Ηλία Σμήλιου, δασκάλου, δημοτικού συμβούλου Αμπελοκήπων-Μενεμένης και μέλους του Π.Σ.Ο. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο Η. Σμήλιος στοχοποιείται ως …υποκινητής που σύμφωνα με τις μαρτυρίες τριών αστυνομικών και της προέδρου των συμβολαιογράφων Μπιλίση-Χρουσαλά, φέρεται να έχει παραβιάσει το μισό ποινικό κώδικα: διατάραξη οικιακής ειρήνης, παράνομη βία, παρακώλυση συναγωνισμού, απρόκλητη σωματική βλάβη, διατάραξη κοινής ειρήνης, ως υποκινητής και τελών βιαιοπραγίες. Παράλληλα η αστυνομία διερευνά αν υπάρχουν και άλλοι που συμμετείχαν σε όλα αυτά τα τρομερά…

Η υπόθεση βρίσκεται στη φάση της προανακριτικής εξέτασης με στόχο να οδηγηθεί ο Η. Σμήλιος και πιθανά άλλοι στα δικαστήριο.

Στο μεταξύ είναι σε εξέλιξη αντίστοιχη διαδικασία με βάση ανώνυμη καταγγελία, πάλι για τους πλειστηριασμούς που ακυρώθηκαν στις 19/10/2016. Εκεί εμφανίζεται πάλι ο Η. Σμήλιος να πρωταγωνιστεί σε σημεία και τέρατα, από κοινού αυτή τη φορά με το δικηγόρο Ζήση Κλεισιάρη, πρώην μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου, που συμμετέχει επίσης στο Συντονισμό Συλλογικοτήτων. Η καταγγελία δεν αναπαράγει μόνο το ασφαλίτικο παραμύθι που στη λαϊκή κινητοποίηση βλέπει αποκλειτικά υποκινούμενους ταραξίες. Ο ανώνυμος ρουφιάνος δηλώνει «άνεργος» που περιμένει δεδουλευμένα με μόνη ελπίδα τον πλειστηριασμό της περιουσίας του εργοδότη, αναπαράγοντας έτσι την προπαγάνδα των νον πέιπερ του ΣΥΡΙΖΑ ότι η αντίσταση στους πλειστηριασμούς είναι υπέρ των μεγαλοοφειλετών και κατά των φτωχών. Η σκευωρία γίνεται με τόσο θράσος ώστε δηλώνει ανώνυμος γιατί φοβάται για τη ζωή του. Στην πραγματική ζωή όμως είναι οι φτωχοί που αγωνιούν για την κατάσχεση του σπιτιού τους, όπως στην περίπτωση άπορου ανάπηρου με την πολυμελή οικογένεια που ζήτησε συμπαράσταση για να μην του πάρουν το σπίτι στις 28/9, προκαλώντας και το υποκριτικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης.

Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι άνθρωποι επικοινωνούν με τον Συντονισμό για να ζητήσουν βοήθεια και αλληλεγγύη, απέναντι στις τράπεζες και το κράτος. Τελευταία περίπτωση μία 67χρονη που ζει με τα άνεργα παιδιά της, εκ των οποίων το ένα ΑΜΕΑ, στις Συκιές Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με το Συντονισμό Συλλογικοτήτων το κράτος «εκδίδει κάθε λίγο και λιγάκι εντολή κατάσχεσης της σύνταξης της 67χρονης γυναίκας και δεσμεύει τον χαρακτηρισμένο ως ακατάσχετο τραπεζικό της λογαριασμό…».

Δύο χρόνια «πρώτη φορά Αριστερά» και από το «κανένα σπίτι στο χέρι τραπεζίτη» περάσαμε στις διώξεις για το χατίρι των τραπεζιτών. Διωκόμενος μαζί με άλλους για την «παρέλαση του λαού» το 2011 ο Η. Σμήλιος επί ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, διωκόμενος και σήμερα…

Τα συμπεράσματα που βγάζει κανείς πρέπει να γίνουν οδηγός για δράση. Τώρα είναι η ώρα της αλληλεγγύης, για κάθε λαϊκό άνθρωπο, για κάθε πολιτική οργάνωση και κόμμα, για κάθε σωματείο, σύλλογο, εργατική λέσχη, κάθε συλλογικότητα του αγώνα, με απαίτηση το τέλος των πολιτικών διώξεων. Μια αλληλεγγύη μαχόμενη, γιατί ο αγώνας ενάντια στους πλειστηριασμούς συνεχίζεται με αποφασιστικότητα. Έτσι, η συγκέντρωση ενάντια στις διώξεις που θα πραγματοποιήσει αύριο Δευτέρα 16 Γενάρη, στη 1μ.μ., ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων, στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης, αποκτάει ξεχωριστή σημασία. Ανακοινώσεις ήδη έχουν εκδώσει μια σειρά από πρωτοβάθμια σωματεία και φορείς, η ΑΔΕΔΥ, ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων Αττικής, οι Παρεμβάσεις Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΛΑΕ.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 15.1.2017

21 χρόνια μετά… η ιστορία δεν τέλειωσε ακόμηΤου Μάνου Βασιλείου-Αρώνη

Το 4ο συνέδριο της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση τη βρίσκει να διανύει το 21ο έτος απ’ την ίδρυσή της, ως μετεξέλιξη της ΚΝΕ – ΝΑΡ. Η ανταρσία της ΚΝΕ το ’89 ήρθε να διαψεύσει τα αφηγήματα για το «τέλος της ιστορίας» και να χαράξει έναν διαφορετικό δρόμο από εκείνον της απογοήτευσης και της συναίνεσης. Την εποχή που κατέρρεε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και οι «από πάνω» ξεχύθηκαν για να πείσουν ότι οι ιδέες του κομμουνισμού διαψεύστηκαν και ότι η ανάγκη της κοινωνίας να ζήσει χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση δεν είναι ρεαλιστική, η ίδρυση του ΝΑΡ και μετέπειτα της νΚΑ άνοιξαν πανιά κόντρα στο ρεύμα. Η φιλοδοξία για την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής στρατηγικής και της επαναστατικής θεωρίας, η προσπάθεια οργάνωσης της πληττόμενης νεολαίας και των εργαζόμενων σε κίνημα ανατροπής, αλλά και η βαθιά πεποίθηση ότι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα απ’ το μέλλον της εκμετάλλευσης που μας ετοιμάζει ο σαπισμένος καπιταλισμός είναι οι αφετηρίες της στράτευσης σε ένα ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την αριστερά και την κοινωνία μέχρι και σήμερα.

Στην ανάπτυξη αγώνων, στις ανατροπές και τους σεισμούς του μέλλοντος ιδιαίτερος είναι ο ρόλος της νεολαίας. Όχι τυχαία, η πληττόμενη νεολαία είχε ρόλο μπροστάρη και πυροδότη στις μεγάλες επαναστάσεις και εξεγέρσεις της ιστορίας. Η πληττόμενη νεολαία έχει εξάλλου άμεση σχέση με το μέλλον, αφού οι αλλαγές και οι αναδιαρθρώσεις θα πλήξουν άμεσα το μέλλον της νέας γενιάς. Σήμερα η νέα εργατική βάρδια είναι αυτή που πλειοψηφικά δουλεύει σε συνθήκες ελαστικής εργασίας και επισφάλειας, στις περιόδους που κάνει διάλειμμα απ’ την ανεργία. Αυτή η συνθήκη από κοινού με το ριζοσπαστισμό μεγάλων κομματιών της νεολαίας, αλλά και τη δυνατότητα ανάπτυξης μαχητικών αγώνων από μια γενιά που δεν έχει στιγματιστεί από την απογοήτευση που γέννησαν οι ήττες της προηγούμενης, δείχνουν ότι είναι διαρκές στοίχημα για τις δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς να πρωτοστατήσει η νέα γενιά στις μάχες της εποχής μας, προκειμένου να είναι νικηφόρες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δείτε εδώ φωτογραφίες από το 4ο Συνέδριο της ν.Κ.Α.

Με μεγάλη επιτυχία ξεκίνησαν οι εργασίες του 4ου Συνεδρίου της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση την Παρασκευή 13 Γενάρη στη Γεωπονική Σχολή Αθηνών και αναμένεται να ολοκληρωθούν σήμερα Κυριακή, με τη διαδικασία ψηφοφορίας για τις θέσεις και την πολιτική απόφαση του Συνεδρίου, καθώς και την εκλογή νέου Κεντρικού Συμβουλίου της οργάνωσης.

Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή που σηματοδοτεί μια ποιοτικά νέα στροφή της ταξικής πάλης, το 4ο Συνέδριο της νΚΑ έρχεται να αναµετρηθεί στα σοβαρά και µε όλες του τις δυνάµεις µε τις προκλήσεις των καιρών, φιλοδοξώντας να συμβάλει στην αναγκαία ανασυγκρότηση των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων, αλλά και ευρύτερα στην υπόθεση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς που θα πηγαίνει τους αγώνες και τα «Όχι» μέχρι τέλους. Το κατάμεστο μεγάλο αµφιθέατρο της Γεωπονικής αποδείχθηκε πολύ µικρό για να χωρέσει το πλήθος των εκατοντάδων νεολαίων (αντιπροσώπων, παρατηρητών και προσκεκληµένων) που έσπευσαν να παρακολουθήσουν την πρώτη μέρα, αναγνωρίζοντας πως η διαδικασία αυτή αποτελεί σημαντικό σταθμό συνολικά για τον κόσμο του αγώνα, για τη νέα γενιά της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αναφοράς.

Μετά από τρεις μήνες πλούσιου προσυνεδριακού διαλόγου, στον οποίο κατατέθηκαν πάνω από 30 κείμενα συμβολής, το Συνέδριο της νΚΑ αναμένεται να αποτελέσει την κορύφωση μίας ζωντανής και πλέριας συζήτησης που προκαλεί έντονο ενδιαφέρον σε ένα ευρύτερο νεολαιίστικο δυναμικό ριζοσπαστικής αναζήτησης.

Στην έναρξη της διαδικασίας την Παρασκευή, ο λόγος δόθηκε στο Σπύρο Χαϊκάλη για την εισήγηση του απερχόμενου Κεντρικού Συμβουλίου, ενώ ακολούθησε η εισήγηση της Πρότασης Θέσεων που καταθέτουν 19 σύντροφοι και συντρόφισσες από τον Νίκο Μαντέλα. Στη διαδικασία παρευρέθηκαν και τοποθετήθηκαν μία σειρά από οργανώσεις με ιδιαίτερη συμβολή στο νεολαιίστικο κίνημα. Πιο συγκεκριμένα χαιρέτησαν κατά αλφαβητική σειρά: η Αριστερή Ανασύνθεση, η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, η Αριστερή Συσπείρωση, η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, η Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου, το ΕΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ), η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας-ΟΕΝ, η ΟΚΔΕ- Σπάρτακος, η Ανασύνθεση ΟΝΡΑ, η αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε και το ΣΕΚ.

Τέλος, σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης, οι εκατοντάδες σύντροφοι και συντρόφισσες που κατέκλυσαν το μεγάλο αμφιθέατρο της Γεωπονικής, τήρησαν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του πολυαγαπημένου συντρόφου Τάκη Τσίτσου, με τη βεβαιότητα πως η μαχητική του στάση ζωής και η ακούραστη στράτευσή του στην υπόθεση της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης θα εμπνέει και θα συντροφεύει το επαναστατικό όραμα της νέας γενιάς.

Εισήγηση και διαδικασίες για συζήτηση, απολογισμό, απόφαση

Το 4ο συνέδριο της νΚΑ ξεκίνησε ιδιαίτερα ελπιδοφόρα την Παρασκευή το απόγευµα με την παρουσίαση της εισήγησης του απερχόμενου γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου από τον Σπύρο Χαϊκάλη. Η εισήγηση περιελάµβανε σηµεία εµβάθυνσης και ανάπτυξης σε σχέση µε τις βασικές στοχεύσεις του συνεδρίου και τους κεντρικούς άξονες συζήτησης του προσυνεδριακού διαλόγου. Παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα από την ομιλία του:

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει βάλει στο «φουλ» τις μηχανές για την υλοποίηση των συντηρητικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει βάλει στο «φουλ» τις μηχανές για την υλοποίηση των συντηρητικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση

Της Αιμιλίας Τσαγκαράτου*

Οι δηλώσεις του υπουργού Παιδείας Γαβρόγλου τις τελευταίες μέρες του χρόνου που μας πέρασε και οι νομοθετικές – προπαρασκευαστικές πρωτοβουλίες του υπουργείου Παιδείας που βλέπουν το φως το δημοσιότητας με το ξεκίνημα του νέου δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει βάλει στο «φουλ» τις μηχανές για την υλοποίηση των συντηρητικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση. Οι συνεχείς δηλώσεις από την πλευρά του Υπουργείου και των στελεχών του, ακόμα και του πρωθυπουργού στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, δείχνουν τη βιασύνη του συστήματος να κλείνει εκκρεμότητες που έχει στην εκπαίδευση, ενώ παράλληλα στοχεύουν στην πολιτική και ιδεολογική εμπέδωση από τους εκπαιδευτικούς και την κοινωνία για την «αναγκαιότητα» των αναδιαρθρώσεων. Οδηγός τους τα πρόσφατα ντοκουμέντα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη «Βελτίωση και τον εκσυγχρονισμό της Εκπαίδευσης», οι «διαπιστώσεις» από τα αποτελέσματα του  πρόσφατου διαγωνισμού της PISA, η Ενδιάμεση Έκθεση του ΟΟΣΑ για την ελληνική εκπαίδευση που από ότι φαίνεται έχει ήδη στα χέρια του ο υπουργός Παιδείας και θα δοθεί επίσημα στη δημοσιότητα στις αρχές Φλεβάρη, ενώ δρομολογείται και η βασική του έκθεση για το 2017.

Ψηλά λοιπόν στην ατζέντα βρίσκονται τα θέματα της αξιολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών, του «εξορθολογισμού» του προσωπικού και των οικονομικών της εκπαίδευσης, η «αυτονομία» και η λογοδοσία των σχολικών μονάδων, οι αναδιαρθρώσεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με αιχμή τις αλλαγές στο Λύκειο και την εφαρμογή της μαθητείας στην Τεχνική Εκπαίδευση. Ήδη ανακοινώθηκε ότι θα υπάρχει νομοθετική ρύθμιση για την αναβάθμιση της Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (ΑΔΙΠΠΔΕ) στο πλαίσιο της εφαρμογής της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας και της αξιολόγησης σε πρώτη φάση 20.000 στελεχών της εκπαίδευσης, αφού η Αρχή αυτή, που καθιερώθηκε το 2013 επί κυβέρνησης Σαμαρά, είναι αυτή που έχει το συνολικό ρόλο της εποπτείας και της εφαρμογής της αξιολόγησης. Για τα οικονομικά της εκπαίδευσης  θα υπάρξει μια «επιτροπή εμπειρογνώμων από όλα τα κόμματα του συνταγματικού τόξου» για να καταγραφούν κατά τα λεγόμενα του υπουργού «οι πραγματικές ανάγκες που θα πρέπει να καθοριστούν με βάση τα ευρωπαϊκά δεδομένα». Σε απλά ελληνικά, η κυβέρνηση θα υλοποιήσει στον τομέα των δαπανών για την εκπαίδευση αυτό που με έμφαση τονίζουν η ΕΕ και ο ΟΟΣΑ στις πρόσφατες εκθέσεις τους: σημασία δεν έχει το ύψος των δαπανών αλλά η καλύτερη δυνατή χρήση των περιορισμένων πόρων και η αύξηση της αποδοτικότητάς τους. Εκτός όμως από την «ορθολογική» διαχείριση των υλικών πόρων, θα πρέπει να υπάρχει μια αντίστοιχη διαχείριση και στο ανθρώπινο δυναμικό.  Για το θέμα των διορισμών εκπαιδευτικών, στις επίσημες προγραμματικές δηλώσεις του ο  Γαβρόγλου δήλωνε ότι δεν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα, «έχουμε καταθέσει το αίτημα γραπτά στους θεσμούς και το διαπραγματευόμαστε». Με την αλλαγή του χρόνου, το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει  ότι θα γίνουν μόνιμοι διορισμοί την τριετία 2018-2020 ο αριθμός των οποίων θα οριστεί σε διυπουργική σύσκεψη την επόμενη εβδομάδα.  Η ανακοίνωση αυτή, που θυμίζει την περίφημη τριετία 2016-2018 για μόνιμους διορισμούς του Φίλη οι οποίοι φυσικά δεν έγιναν ποτέ, από τη μια δεν λέει ότι με ανοιχτό ακόμα το θέμα της αξιολόγησης από τους θεσμούς συζήτηση για διορισμούς δεν μπορεί να γίνει, ενώ από την άλλη μετατοπίζει το βάρος της συζήτησης στον τρόπο που θα γίνουν οι προσλήψεις, δημιουργώντας συνθήκες για μια ακόμα φορά αντιπαράθεσης ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς για το πώς και ποιοί θα πρέπει να προσληφθούν. Η συγκεκριμένη συζήτηση είναι σαφές ότι αφορά και τον τρόπο πρόσληψης των αναπληρωτών.

Όσο για τις αλλαγές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ο υπουργός τονίζει ότι θα γίνουν με βάση τα πορίσματα του διαβόητου «Εθνικού Διαλόγου», ενώ «στοίχημα» αποτελεί για το Υπουργείο Παιδείας η προώθηση της μαθητείας σε μεγάλη έκταση από το Φεβρουάριο και γενίκευση της από την επόμενη σχολική χρονιά.

Τέλος, η «διεξοδική συζήτηση» στην επιτροπή μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής το επόμενο διάστημα με όλα τα στελέχη και των προηγούμενων κυβερνήσεων δείχνει πως η κυβέρνηση θα επιδιώξει τη μέγιστη συναίνεση και δέσμευση όλου του μνημονιακού τόξου για το πέρασμα των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Όπως εξάλλου δήλωσε ο Γαβρόγλου «αν θέλουμε να πάμε βήματα μπροστά προς ένα στρατηγικό όραμα… πρέπει να βρεθούν και οι απαραίτητες πολιτικές και κοινωνικές συναινέσεις»….

* Η Αιμιλία Τσαγκαράτου είναι μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 7.1.2017

 

Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα

Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει στους αγώνες του σήμερα

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Έχουν περάσει 26 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα που βρέθηκε στο πλευρό των μαθητών στην Πάτρα που πάλευαν ενάντια στον αντιεκπαιδευτικό νόμο Κοντογιαννόπουλου.

Το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα των καταλήψεων του 1990-91 που συγκρούστηκε νικηφόρα με την κυβέρνηση της ΝΔ τότε, καθώς παρά την κρατική και παρακρατική βία και τρομοκρατία στο τέλος ο Κων. Μητσοτάκης απέσυρε τον τότε υπουργό Παιδείας Κοντογιαννόπουλο και τον αντιεκπαιδευτικό του νόμο. Η νεολαιίστικη εκείνη εξέγερση γέμισε με ελπίδα και αυτοπεποίθηση ένα λαό που δεχόταν την επίθεση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της ΝΔ που θεωρούνταν ανίκητη απέναντι σε κάθε αντίσταση, καθώς αντιπολίτευση, συνδικαλιστικό κίνημα και κοινοβουλευτική Αριστερά βρισκόταν στον αστερισμό της συναίνεσης και της υποταγής στους μονοδρόμους.

Δεν σβήνει με τίποτα η ηθική και πολιτική ευθύνη της Δεξιάς, στέλεχος της οποίας ήταν ο αυτουργός της δολοφονίας Γιάννης Καλαμπόκας, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πάτρας τότε, όπως και τα άλλα μέλη της δολοφονικής συμμορίας. Η ΝΔ και τα στελέχη της τον υπερασπίστηκαν αμετανόητα, ενώ καθόλου τυχαία ο δικηγόρος του δολοφόνου Μ. Αρβανίτης έγινε βουλευτής της φασιστικής Χρυσής Αυγής.

Ο Ν. Τεμπονέρας, οι αγώνες και η θυσία του έγιναν σημείο αναφοράς για γενιές αγωνιστών του νεολαιίστικου και λαϊκού κινήματος. Το παράδειγμα του κομμουνιστή εκπαιδευτικού εμπνέει και τους αγώνες του σήμερα ενάντια στη σκληρή αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, τους αγώνες για δημοκρατικές ελευθερίες, τη μάχη ενάντια στο φασισμό, το ρατσισμό και τον πόλεμο.

Το φωτεινό παράδειγμα του Ν. Τεμπονέρα, οι αρχές και οι αξίες της μαχόμενης Αριστεράς και των λαϊκών αγώνων που υπερασπίστηκε, είναι πυξίδα για αντιμετωπιστεί ο εκφυλισμός και ο καθημερινός εξευτελισμός κάθε έννοιας Αριστεράς από το ΣΥΡΙΖΑ που κυβερνά με τη δεξιά των ΑΝΕΛ, σε όφελος του κεφαλαίου, σε βάρος των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί στη συγκέντρωση-διαδήλωση τιμής στο Ν. Τεμπονέρα και αγώνα ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο που καλούν ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, συνδικάτα και μαζικοί φορείς τη Δευτέρα 9 Γενάρη, 6.00 μ.μ, στην Πάτρα, στο σχολικό συγκρότημα «Τεμπονέρα», στην πλατεια Βουδ (Ψηλά Αλώνια).

Γιώργος Μπέτης: Για να πάμε αλλιώς, θέλει «Λάντζα»

«Ο χώρος του επισιτισμού είναι δύσκολος. Σε αυτόν εργάζονται χιλιάδες εργαζόμενοι, με όλες τις πιθανές εργασιακές συνθήκες ακόμα και μέσα στην ίδια την επιχείρηση. Θα βρεις εργαζόμενους με μόνιμη σχέση εργασίας, εποχιακούς, βάουτσερ, με σύμβαση έργου. Αυτό διαμορφώνει μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη», δηλώνει στο Πριν ο Γιώργος Μπέτης, μέλος της αγωνιστικής εργατικής συσπείρωσης στον επισιτισμό-τουρισμό «Λάντζα». Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε πριν την πανελλαδικής μέρας στα Έβερεστ στις 28.12.2016 ενάντια στα εργατικά ατυχήματα-εργοδοτικά εγκλήματα…

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο

Πες μας δυο λόγια για την «Λάντζα». Τι ακριβώς είναι και πώς δημιουργήθηκε;

Η «Λάντζα» είναι μια εργατική συσπεί­ρωση στο χώρο του επισιτισμού-τουρισμού. Πρόκειται ουσιαστικά για μια συλλογικότητα από ανθρώπους που δουλεύουν στο συγκε­κριμένο κλάδο και οι οποίοι, αντιλαμβανόμε­νοι την όλη δυσκολία της κατάστασης, τόσο σε επίπεδο εργασιακών συνθηκών όσο και σε επίπεδο κενού εκπροσώπησης και συλλογι­κής διεκδίκησης στον κλάδο, αποφάσισαν να δημιουργήσουν το σχήμα αυτό. Η «Λά­ντζα» δημιουργήθηκε με σκοπό να καταφέ­ρει να ενώσει το σύνολο των εργαζομένων στον κλάδο και να περιλαμβάνει κάποια ανα­γκαία κατά τη γνώμη μας αιτήματα, όπως μό­νιμη και σταθερή δουλειά, αυξήσεις στους μι­σθούς, να μάχεται ενάντια στις πολιτικές που προωθούν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ, να προβάλ­λει και να ενισχύσει τον κρίσιμο παράγοντα, ειδικά την εποχή αυτή, της συλλογικής διεκ­δίκησης. Και, ασφαλώς, να αποτελέσει μια νέα δύναμη μέσα στο υπάρχον συνδικαλι­στικό και εργατικό κίνημα, που θα προτάσ­σει και θα παλεύει όλα τα παραπάνω.

Στα λίγα αυτά χρόνια παρέμβασής σας, τι έχετε καταφέρει; Ποια είναι η απήχησή σας στους χώρους δουλειάς;

Θα λέγαμε ότι βρισκόμαστε ακόμα σε πρωτόλειο στάδιο. Προφανώς προσπαθού­με με όλες μας τις δυνάμεις να μπούμε στους χώρους εργασίας, να συνομιλήσουμε με τους συναδέλφους για τα διάφορα προβλήματα που προκύπτουν ανά περίπτωση αλλά και συνολικά, να μπορέσουμε να επικοινωνήσου­με την αντίληψη μας για το πώς εμείς θεω­ρούμε ότι πρέπει να «πάνε τα πράγματα», να βάλουμε το σύνολο της πολιτικής μας άπο­ψης και αντίληψης. Είναι δεδομένο ότι χρει­άζεται μεγάλη προσπάθεια για να μπορέσου­με να καταφέρουμε μια παγίωση μας στους χώρους δουλειάς. Νομίζω, πάντως, πως ήταν σημαντική και η παρουσία μας στις εκλογές του Συνδικάτου Επισιτισμού-Τουρισμού-Ξε­νοδοχοϋπαλλήλων Αττικής, όπου καταφέρα­με, παρά τα λίγα χρόνια που υπάρχουμε σαν σχήμα, να πάρουμε μια έδρα στο ΔΣ του συν­δικάτου. Σημειωτέον ότι πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο συνδικάτο και με μεγάλη συμ­μετοχή στις αρχαιρεσίες του.

Στις πρόσφατες εκλογές του ΣΕΤΕΠΕ στην Θεσσαλονίκη, κάνατε λόγο για εκφυλι­στικά φαινόμενα με στόχο την περιθωριοποί­ηση, την πολιτική απομόνωση και αποκλει­σμό της «Λάντζας». Τι ακριβώς έχει συμβεί;

Στη Θεσσαλονίκη, όπως και στην Αθήνα, το σχήμα μετράει λίγο καιρό ζωής. Αποφασί­σαμε λοιπόν να συμμετέχουμε στις εκλογές εκεί με όλες μας τις δυνάμεις, προκειμένου να καταφέρουμε και εμείς να εκφράσουμε ένα συνολικό ρεύμα αμφισβήτησης αλλά και άλ­λης αντίληψης στο εργατικό κίνημα. Από την αρχή που παρουσιαστήκαμε και δηλώσαμε την παρουσία μας για τις εκλογές, άρχισαν οι «δολιοφθορές». Μια συντονισμένη προ­σπάθεια όλων των παρατάξεων που συμμε­τείχαν ήδη στο σωματείο για αποκλεισμό του εκλογικού μας κατεβάσματος, η οποία ξεκί­νησε από την πλήρη και ευθεία αμφισβήτη­ση του αν οι άνθρωποι που συσπειρώνονται στο ψηφοδέλτιο μας δουλεύουν στον κλά­δο (μπορεί πολύ εύκολα να αποδειχθεί ότι όποιος συμμετείχε πραγματικά δουλεύει, σε αντίθεση με κάποιες περιπτώσεις στα άλλα ψηφοδέλτια) και έφτασε μέχρι και στο σκί­σιμο, κυριολεκτικά, ψηφοδελτίου μας. Αυ­τό ήταν και το πιο σημαντικό και «χοντρό», καθώς έκρινε εν τέλει και το αν θα παίρνα­με ή όχι έδρα στο ΔΣ. Χαρακτηριστικό είναι ότι και η δικαστική αντιπρόσωπος πρότεινε να μετρήσει σαν έγκυρο, αλλά εν τέλει η εφο­ρευτική επιτροπή (με τη σιωπηλή αποδοχή των υπόλοιπων παρατάξεων) αποφάσισε ότι είναι άκυρο. Όπως καταλαβαίνετε, μετά από τέτοια φαινόμενα, εγείρεται το ερώτημα κα­τά πόσο τέτοια φαινόμενα είναι εκφυλιστικά για το ίδιο το εργατικό κίνημα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Με το κείμενο των Θέσεων, το ΚΚΕ εγκαταλείπει την ρήξη – έξοδο από την ΕΕ οριστικά και αμετάκλητα. Ούτε καν η θέ­ση της αποδέσμευσης «από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία» δεν επαναλαμβάνεται.

Με το κείμενο των Θέσεων, το ΚΚΕ εγκαταλείπει την ρήξη – έξοδο από την ΕΕ οριστικά και αμετάκλητα. Ούτε καν η θέ­ση της αποδέσμευσης «από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία» δεν επαναλαμβάνεται.

Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ: Επαναστατική φρασεολογία χωρίς επαναστατική τακτική

Του Αντώνη Δραγανίγου

Οι θέσεις των Συνεδρίων του ΚΚΕ είναι πάντα ένα γεγο­νός για την Αριστερά. Παρά τις διαφορές παραμένει το πιο μεγάλο και ιστορικό κόμ­μα. Λογικά λοιπόν κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Όμως αν θέλαμε να βάλουμε ένα τίτλο θα λέ­γαμε ότι το πολιτικό κάλεσμα του ΚΚΕ στο λαό είναι… η ενίσχυση του ΚΚΕ! Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν στην πολιτική και οργανωτική ενίσχυση του κόμματος.

Στο ολόκληρο το κείμενο των Θέσεων κυ­ριαρχεί η αμυντική ηττοπαθής λογική και αυ­τό εκφράζεται με την επίμονη άρνηση του πο­λιτικού στόχου της ανατροπής της αντεργα­τικής επιδρομής κεφαλαίου – ΕΕ – κυβερνή­σεων. Οι αόριστες αναφορές στην «αντικα­πιταλιστική-αντιμονοπωλια­κήή κατεύθυνση» δεν μετου­σιώνονται σε κανένα πλαίσιο στόχων ρήξης με τις βασικές πλευρές της αστικής πολιτι­κής (χρέος, ΕΕ κλπ). Έτσι, σε συνδυασμό με την παντελή απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής ανα­φοράς στην επαναστατική στρατηγική, αυτό που πραγματικά απομένει είναι ο οικονομι­κός / συνδικαλιστικός αγώνας (που ούτε για αυτόν διατυπώνεται κάποιο συνεκτικό πλαί­σιο), και η «ενίσχυση του ΚΚΕ». Η πλήρης διάσπαση τακτικής-στρατηγικής, οικονομικού –πολιτικού αγώνα είναι η βάση του ρεφορμι­σμού του ΚΚΕ. Τέλος, σύμφωνα με τις Θέ­σεις, όλες οι άλλες μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς τσουβαλιάζονται συλλήβδην ως εχθρικές δυνάμεις μαζί με τον ταξικό εχθρό. Καμιά λογική κοινής δράσης απέναντι στον ταξικό αντίπαλο.

Το ΚΚΕ, οχτώ χρόνια μετά το 2008 και τον Αρμαγεδδώνα που ξέσπασε με την Lehman Brothers, εξακολουθεί να μην βλέ­πει «καπιταλιστική κρίση», δομική, με ιστορι­κό χαρακτήρα. Υπάρχει βεβαίως, «επιβράδυν­ση του ρυθμού ανάπτυξης της διεθνούς καπι­ταλιστικής οικονομίας την τελευταία 3ετία», (Θέση 1, σελ 5), «διεθνής συγχρονισμός της περιοδικής εκδήλωσης της κρίσης υπερσυσ­σώρευσης» (σελ 6), αλλά όχι συνολική κα­πιταλιστική κρίση. Γιατί αυτή η σύγκρουση με την πραγματικότητα; Πάντως αν ένα κόμ­μα πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε μια φάση του περιοδικού κύκλου «κρίση – ανάπτυξη» του καπιταλισμού, τότε η γραμμή και η λογική, «να αντέξουμε στην κρίση, για να ανασάνου­με στην ανάπτυξη», προχωράει πιο εύκολα. Ο συνολικός ανατρεπτικός αντικαπιταλιστικός αγώνας χάνει την επιτακτικότητά του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αφιέρωμα 8 Γενάρη: Άνθρωπος και νέες τεχνολογίες, δυνατότητες και κίνδυνοι

H φωτογραφία είναι από το περιοδικό Πριν το 1990!

Στο επόμενο φύλλο του ΠΡΙΝ (07/01/2017), ένα ενδιαφέρον πολυσέλιδο αφιέρωμα στις νέες τεχνολογίες, τις δυνατότητες και τους κινδύνους τους για τον άνθρωπο.
“Η σύγχρονη τεχνολογία, η πληροφορική, η μοριακή βιολογία και η βιοτεχνολογία, οι οπτικές ίνες, η ρομποτική, δημιουργούν ποιοτικά νέους όρους επίδρασης σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, στη βιομηχανία, στη γεωργία και κτηνοτροφία, στην εργασία, στη συγκέντρωση και διάδοση της γνώσης και των πληροφοριών, στην ανάπτυξη σύγχρονων όπλων, στη ροή του χρήματος, αυτής  της υλικής μορφής του κεφαλαίου.
Εγείρουν καινούρια ζητήματα «ηθικής της επιστήμης».
Οι εξελίξεις αυτές θέτουν με νέους όρους το ζήτημα της σχέσης του ανθρώπου απέναντι στα ίδια τα δημιουργήματα του.
Ξαναθέτουν, με σύγχρονους όρους, το ερώτημα προς ποια κοινωνία πορευόμαστε ή ακριβέστερα προς ποια κοινωνία επιδιώκουμε να πορευτούμε.
 «Η τεχνολογία δεν είναι η μοίρα μας, τη μοίρα μας τη διαμορφώνουμε εμείς» 
 

Γιώργος Παυλόπουλος

Το 2017, λοιπόν, όλα δείχνουν ότι ο κλονισμός του παλιού συστήματος, του «υπαρκτού καπιταλισμού» σε όλες του τις εκδοχές, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.

Το 2017, λοιπόν, όλα δείχνουν ότι ο κλονισμός του παλιού συστήματος, του «υπαρκτού καπιταλισμού» σε όλες του τις εκδοχές, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί.

Το 2017, η χρονιά του πεπρωμέ­νου της Ευρώπης». Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που επέλεξε το γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπίγκελ για το νέο έτος, σημει­ώνοντας τα εξής σε άρθρο στην ιστοσελίδα του: «Το 2016 υπήρξε αρκετά κακό για την ΕΕ: Τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες, ψήφος των Βρετανών υπέρ της αποχώρη­σης, διαμάχη για την εμπορική συμφωνία CETA, παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουρ­γού Ρέντσι, εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ. Ακόμη όμως και μετά από ένα τέτοιο Annus Horribilis, είναι γεγονός ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε ακόμη χει­ρότερα. Κι αυτό ακρι­βώς θα μπορούσε να συμβεί το 2017».

Οι συγκεκριμένες εκτιμήσεις δεν απέ­χουν πολύ από την πραγματικότητα. Ει­δικά στην Ευρώπη, εάν η χρονιά που τε­λειώνει επιφύλασσε στο πολιτικό κατεστημένο και τις κοινωνί­ες δυσάρεστες, στην πλειοψηφία τους, εκ­πλήξεις, αυτή που ξεκινά είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει αλλεπάλληλα σοκ και μεγά­λες ανατροπές.

Σε πολιτικό επίπεδο, άλλωστε, το 2017 θα σφραγιστεί ούτως ή άλλως από έναν εκλογικό μαραθώνιο. Η …προθέρμανση γί­νεται με την εκλογή του νέου προέδρου της Ευρωβουλής, όπου, για πρώτη φορά, οι δύο μεγαλύτερες και παραδοσιακές ομάδες, ΕΛΚ και Σοσιαλιστές, έσπασαν το «σύμφω­νο συνεργασίας» τους το οποίο προέβλεπε εναλλαγή και σχεδόν ισότιμη μοιρασιά όλων των αξιωμάτων – με το επιχείρημα (από την πλευρά των δεύτερων) ότι οι πολίτες τους έχουν ουσιαστικά ταυτίσει, με αποτέλεσμα να αναζητούν αλλού εναλλακτικές λύσεις.

Η συνέχεια θα δοθεί στις 15 Μαρτίου, με τις βουλευτικές εκλογές στην Ολλανδία. Στη χώρα δηλαδή όπου, σύμφωνα τουλά­χιστον με τις δημοσκοπήσεις, το ακροδε­ξιό και ρατσιστικό Κόμμα Ελευθερίας, του Γκέερτ Βίλντερς, προηγείται με ποσοστό που ξεπερνά το 35%, έναντι 25% για το κόμμα του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε και γύρω στο 10% για τους συγκυβερνώντες Εργατι­κούς του προέδρου του Γιούρογκρουπ και πιστού συμμάχου του Βερολίνου και του Σόιμπλε, Γερούν Ντάιζελμπλουμ. Προφα­νώς δε, εφόσον τα προγνωστικά επιβεβαι­ωθούν, ο Βίλντερς δεν αποκλείεται να κλη­θεί να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση σε μια χώρα η οποία συγκαταλέγεται στους ισχυρούς της ΕΕ.

Λίγες εβδομάδες αργότερα έρχεται η σειρά του …κυρίως μενού, καθώς στις 23 Απριλίου και τις 7 Μαΐου διεξάγονται οι δύο γύροι των προεδρικών (και βουλευτι­κών) εκλογών στη Γαλλία. Η επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, δεν κρύ­βει ότι έχει βάλει στόχο το Μέγαρο των Ηλυ­σίων. Και η αλήθεια είναι ότι σήμερα οι συν­θήκες είναι πολύ διαφορετικές και ευνοϊκές γι’ αυτήν σε σύγκριση με τις αντίστοιχες που επικρατούσαν το 2002, όταν ο πατέρας της είχε κάνει την έκπληξη πετώντας έξω από το δεύτερο γύρο τον Λιονέλ Ζοσπέν, για να συντριβεί όμως εξαιτίας της συσπείρωσης του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» γύ­ρω από τον Ζακ Σιράκ.

Σχεδόν την ίδια περίοδο είναι πολύ πι­θανό να στήνονται κάλπες και στην Ιταλία, έστω κι αν ο επίσημος προγραμματισμός προβλέπει εκλογές το 2018. Όλοι παραδέ­χονται, άλλωστε, ότι η κυβέρνηση που προ­έκυψε μετά την ήττα Ρέντσι στο δημοψήφι­σμα και την παραίτησή του είναι ασταθής και δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα με τα τε­ράστια προβλήματα της χώρας, σε όλα τα επίπεδα – πολύ περισ­σότερο καθώς Βρυ­ξέλλες και Βερολίνο ασκούν ασφυκτικό πρέσινγκ στη Ρώμη γύρω από την υπόθε­ση της διάσωσης πολλών μεγάλων τραπε­ζών της χώρας.

Το φινάλε θα γραφεί –θεωρητικά και ενώ είναι πολύ πιθανό να έχουν μεσολαβήσει έκτακτα γεγονότα και σε άλλες χώρες, όπου οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά εύθραυστες– στη Γερμανία το Σεπτέμβριο. Εκεί όπου ψη­φοφόροι, κεφάλαιο και πολιτικό κατεστημέ­νο, αφού αποτιμήσουν τα αποτελέσματα των εκλογών που θα έχουν προηγηθεί και τις τά­σεις που έχουν καταγραφεί, θα κληθούν να δώσουν κατεύθυνση στην ευρωπαϊκή υπερ­δύναμη και μαζί στο οικοδόμημα της ΕΕ και του ευρώ.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Καλή χρονιά σε όλους-όλες! Με ουσιαστικά βήματα για το νέο γύρο!

Καλή χρονιά σε όλους-όλες! Με ουσιαστικά βήματα για το νέο γύρο!