Μπροσούρα της νΚΑ για τα 200 χρόνια Μαρξ: Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο!

Advertisements

Στρατηγικό «τρίγωνο» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ

Στρατηγικό «τρίγωνο» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ

Ανάλυση: Γιώργος Μιχαηλίδης

Κομβικός στόχος των Αμερικανών είναι η εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στην περιοχή από τις αμερικανικές πολυεθνικές, η ανακοπή της ρωσικής επιρροής, αλλά και ο φραγμός στις μεγάλες φιλοδοξίες της Τουρκίας, που λειτουργεί ανταγωνιστικά και απειλεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Βαριά τα ανταλλάγματα που απαιτούν οι ΗΠΑ για να προσφέρουν την «προστασία» τους σε Αθήνα και Λευκωσία.

Ποιοι και γιατί χαίρονται και κάνουν σχέδια;

Την προηγούμενη εβδομάδα, ψηφίστηκε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ, το νομοσχέδιο «Eastern Mediterranean Security and Energy Partnership Act 2019». Με το νομοσχέδιο αυτό, που εκτός απροόπτου σύντομα θα γίνει και νόμος του αμερικάνικου κράτους, οι ΗΠΑ επιχειρούν να χαράξουν τη στρατηγική τους για το επόμενο έτος και διάστημα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Όσον αφορά το περιεχόμενό του, περιλαμβάνονται όλα τα κρίσιμα ζητήματα του διπόλου ανάπτυξης-ασφάλειας (πάντα αλληλοσυνδεόμενα).

Εξετάζοντάς το, από τα ενεργειακά και τις εξορύξεις έως τη στρατιωτική συνεργασία με τα κράτη της περιοχής και την αμερικάνικη πολιτική απέναντι στα ΜΜΕ, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο-οδηγός χαρακτηρίζεται από τους εξής δύο βασικούς στόχους: να δεθούν η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ ακόμα περισσότερο μεταξύ τους και όλοι μαζί σε ολοκληρωτικό βαθμό με τις ΗΠΑ ώστε να εξισορροπηθεί η γεωπολιτική μετατόπιση της Τουρκίας ή να εκβιαστεί σε μία επιστροφή στους παραδοσιακούς της συμμάχους. Στην κορυφή όλων των προτεραιοτήτων, όμως, βρίσκεται η αναχαίτιση της ρωσικής στρατιωτικής και πολιτική επιρροής, η οποία ιεραρχείται ως ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος για τα αμερικάνικα συμφέροντα.

Όλα αυτά δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό για την ευρύτερη περιοχή μας. Αυτό που μας αφορά όμως ακόμα πιο άμεσα είναι ότι στις 19 σελίδες της έκθεσης δίνεται στο ελληνικό κράτος μια εξέχουσα θέση στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο πανηγύριζαν οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης, το «βαθύ κράτος» και τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό ισχυρίζονται ότι «η μοίρα μας ανοίγεται θαυμασία». Είναι έτσι όμως;

Το καλύτερο σενάριο για τις ΗΠΑ θα ήταν ένας συμβιβασμός Τουρκίας-Ελλάδας-Κύπρου υπό την κηδεμονία τους. Για την ώρα, όμως, αυτό μοιάζει δύσκολο

Οι ΗΠΑ επιλέγουν να πλέξουν το εγκώμιο της Ελλάδας ως ιδιαίτερα σημαντικού εταίρου στην περιοχή μόλις στο δεύτερο άρθρο του νέου νομοσχεδίου για να ακολουθήσουν ανάλογα εγκώμια προς το Ισραήλ και την Κύπρο στα δύο επόμενα. Τα τρία αυτά κράτη προβλέπεται να λειτουργήσουν ως στρατηγικοί εταίροι των ΗΠΑ και μέσα από μια πλειάδα πολιτικές, να προωθήσουν τα αμερικάνικα γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή. Στην έκθεση η Ελλάδα χαρακτηρίζεται «πυλώνας-κλειδί» για την ασφάλεια στην ανατολική Μεσόγειο ενώ χαιρετίζεται το γεγονός ότι ξόδεψε το 2% του ΑΕΠ της για εξοπλιστικά προγράμματα με βάση τα νέα προαπαιτούμενα του ΝΑΤΟ. Διαβάστε περισσότερα…

Ανάδυση ενός νέου αστικού δικομματισμού

Ανάδυση ενός νέου αστικού δικομματισμού

Εκτίμηση αποτελεσμάτων βουλευτικών εκλογών

Ανάλυση: Γιάννης Ελαφρός

Η ανάδειξη της ΝΔ στην κυβέρνηση με υψηλό ποσοστό και αυτοδυναμία, η αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ και η επικράτησή του ως πυλώνα του νέου αστικού δικομματισμού, σε συνδυασμό με τη συμπίεση της Αριστεράς διαμορφώνουν έναν αρνητικό εκλογικό-πολιτικό συσχετισμό. Αναμένεται επίθεση του κεφαλαίου, η οποία όμως θα συναντήσει αντιστάσεις στο κοινωνικό πεδίο.

Η Νέα Δημοκρατία επανέρχεται στην κυβέρνηση με υψηλό ποσοστό, 39,85% και 2.251.411 ψήφους. Κέρδισε 378.000 ψήφους από τις ευρωεκλογές στις 26 Μάη (33,12%) και 725.000 από τις βουλευτικές του Σεπτεμβρίου 2015 (28,1%). Βεβαίως υπολείπεται σε αριθμό ψήφων από τις 2.295.719, που είχε πάρει ο Κ. Καραμανλής στις βουλευτικές του Οκτωβρίου 2009 και είχε… χάσει τις εκλογές με 33,47% (έναντι 43,92%, του ΠΑΣΟΚ με τον Γ. Παπανδρέου). Η μεγάλη μείωση των ψήφων, γενικά των κομμάτων, έχει να κάνει με το υψηλότατο ποσοστό αποχής, που έφτασε το 42,08% των εκλογικών καταλόγων (από τους οποίους δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες διαγραφές). Η συμμετοχή στις 7 Ιούλη έφτασε στους 5.769.503 ψηφοφόρους, αυξημένη 115.000 ψήφους σε σχέση με τις ευρωεκλογές, σχεδόν 200.000 ψήφους από τις βουλευτικές του Σεπτέμβρη 2015, αλλά μακριά από τους 6.330.356 ψηφίσαντες τον Γενάρη του 2015 («η ελπίδα έρχεται») και βέβαια τους 7.044.606 στις βουλευτικές του 2009.

Βασική αιτία για να φουσκώσουν τα πανιά της ΝΔ «είναι η κατάληξη του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ, που ευτέλισε την έννοια της αριστεράς στις λαϊκές συνειδήσεις» και «στην πράξη επανάφερε τη ΝΔ σε ρόλο πρώτου βιολιού στην αστική πολιτική ορχήστρα, νομιμοποιώντας την στις συνειδήσεις χιλιάδων ανθρώπων μέσα από την πολιτική του ‘’δεν υπάρχει εναλλακτική’’ στον ευρωμονόδρομο των αιματηρών πλεονασμάτων, της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της καπιταλιστικής κερδοφορίας, της βαθύτερης πρόσδεσης με τον αμερικάνικο παράγοντα και την ΕΕ», σημειώνει το ΝΑΡ.

Η ΝΔ ήρθε πρώτη στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Ο ταξικός της πυρήνας αποκαλύπτεται από τα υψηλότατα ποσοστά που συγκεντρώνει σε αστικούς δήμους των βορείων προαστίων: Εκάλη 83,74%, Κηφισιά 62,72%, Φιλοθέη 78,96%, Π. Ψυχικό 75,83%. Βεβαίως ψηφίστηκε και από σημαντικά τμήματα εργαζομένων (σύμφωνα με τα exit poll πήρε 32% μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων), ενώ βασική εκλογική της δύναμη αποτέλεσαν οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικροεπιχειρηματίες, με βασικό κίνητρο την μείωση της φορολογίας. Στα exit poll καταγράφεται ποσοστό ΝΔ 44,6% στους ελεύθερους επαγγελματίες (έναντι 24,5% ΣΥΡΙΖΑ).

Η ΝΔ κατάφερε να κατεβάσει στις 7 Ιούλη πάνω από το 90% των ψηφοφόρων της στις 26 Μάη, κινητοποίησε κόσμο που δεν ψήφισε στις ευρωεκλογές (πήρε το 30% όσων προσήλθαν στις 7/7), κέρδισε το 26% των ψηφοφόρων του Ποταμιού και μεγάλο μέρος της Χρυσής Αυγής και των ακροδεξιών σχηματισμών που δεν κατέβηκαν. Η ψήφος υπέρ της ΝΔ εκφράζει ηγεμονία συντηρητικών ιδεών, αλλά και έντονη διάθεση να τιμωρηθεί και να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ΝΔ έχει υποσχεθεί λίγα πράγματα, κυρίως προς το κεφάλαιο, αλλά έχει εξαγγείλει και μέτρα (φοροελαφρύνσεων κυρίως) προς τα μεσαία στρώματα (και οριακά προς τους εργαζόμενους). Λίγο πριν την κάλπη ο Κ. Μητσοτάκης ομολόγησε πως αυτά προϋποθέτουν ανάπτυξη… 4%! Για να φτάσει το 40% η ΝΔ υπάρχει μια πολυσυλλεκτικότητα στους ψηφοφόρους της, που σε συνδυασμό με την αναμενόμενη αθέτηση υποσχέσεων θα δημιουργήσει τριγμούς στην ηγεμονία της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε καθαρά ως αποτέλεσμα της μνημονιακής αντιλαϊκής πολιτικής που εφάρμοσε η κυβέρνησή του και όχι γιατί ήταν «αριστερός». Αυτό εξάλλου το ομολόγησαν τα στελέχη του όταν έλεγαν στα τηλεοπτικά πάνελ πως τα άλλα κόμματα που εφάρμοσαν μνημόνια εξαϋλώθηκαν, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κρατήθηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 1.781.174 ψήφους (31,53%), χάνοντας 144.730 ψ. από το Σεπτ. 2015 (1.925.904 και 35,46%) και 464.804 από το Γενάρη του 2015 (2.245.978 και 36,34%). Κέρδισε όμως 437.579 ψ. από τις ευρωεκλογές. Αυτοί ήρθαν κυρίως από όσους απείχαν στις 26 Μάη (32,5% όσων ψήφισαν στις 7/7 έριξαν ΣΥΡΙΖΑ), ενώ απέσπασε το 24% των ψηφοφόρων του ΜέΡΑ25 (οι οποίοι αναπληρώθηκαν) και το 27% όσων ψήφισαν «άλλο κόμμα», προφανώς κυρίως των αριστερών δυνάμεων (που δεν αναπληρώθηκαν). Με την κινητοποίηση που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και την ανάδειξη του διλήμματος κόντρα στη ΝΔ κατάφερε να κερδίσει οριακά την πρωτιά στους νέους 17-24 και στους δημοσίους υπαλλήλους (τις είχε η ΝΔ στις ευρωεκλογές). Ο φόβος ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων απέναντι στον Κ. Μητσοτάκη και η επίδραση των παροχών ΣΥΡΙΖΑ προς φτωχοποιημένα κομμάτια (που είναι ανεπαρκείς βέβαια, αλλά σε ένα έδαφος μειωμένων προσδοκιών και μεγάλης φτώχειας έκλειναν τρύπες) έδωσε τη δυνατότητα στον ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει ψήφους από φτωχά εργατικά λαϊκά στρώματα, όπως δείχνει και η πρωτιά του στο δυτικό τομέα της Β Αθήνας, στη Β Πειραιά και στη Δυτική Αττική, περιφέρειες που έχει μικρότερη πτώση από την πανελλαδική.  Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στην Κρήτη και στην Αχαΐα μπορεί να ερμηνευτεί και ως επίδραση της «Προοδευτικής Συμμαχίας» και της επίκλησης της ευρύτερης «δημοκρατικής παράταξης» στη συγκράτηση ή το κέρδισμα ψηφοφόρων προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ.

Ο Α. Τσίπρας στο μετεκλογικό του διάγγελμα προσπάθησε να ενσωματώσει όλους τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ στα μετεκλογικά του σχέδια. Λέγοντας πως το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει ψήφο «δάνειο» από τους ψηφοφόρους, ισχυρίστηκε πως τώρα η ψήφος ήταν «πολύ πιο συνειδητή» για να μετασχηματιστούν ο ΣΥΡΙΖΑ και η Προοδευτική Συμμαχία «σε μια μεγάλη προοδευτική δημοκρατική παράταξη».

Απεναντίας απ’ όσα ισχυρίζεται ο Α. Τσίπρας μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αρνητική εικόνα για το κυβερνητικό του έργο και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ υπό την πίεση του διλήμματος και της λογικής του «μικρότερου κακού». Υπάρχει κόσμος που ξαναψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στήνει αυτί στις απόψεις της Αριστεράς (προφανώς δεν περιλαμβάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αριστερά), μπορεί να ψήφισε αριστερά ψηφοδέλτια σε ευρωεκλογές ή περιφερειακές και σε κάθε περίπτωση μπορεί να κερδηθεί στον αγώνα στην μετεκλογική περίοδο.

Το ΚΙΝΑΛ με 8,1% κατάφερε να αυξήσει οριακά τις δυνάμεις του σε σχέση με τις ευρωεκλογές και να αποφύγει την πρόωρη συρρίκνωση. Απέτυχε όμως εμφατικά να βελτιώσει αισθητά το συσχετισμό απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ (περίπου 4:1) και να διεκδικήσει ισχυρό ρόλο στο χώρο της κεντροαριστεράς. Η ξεκάθαρη πλέον προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει το συγκεκριμένο χώρο (στο πλαίσιο της πλήρους σοσιαλδημοκρατικοποίησής του) θα αυξήσει την πίεση στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, που περισσότερο τείνει προς ένα κόμμα συμπλήρωμα.

Ο αποκλεισμός από τη βουλή της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, που είδε τα ποσοστά της να κατρακυλούν (από το 9,39% των ευρωεκλογών του 2014, στο 6,99% τον Σεπτέμβρη 2015, στο 4,87% στις φετινές ευρωεκλογές και στο 2,93% στις 7/7), αποτελεί αναμφίβολα ένα θετικό γεγονός, παρότι δεν πρέπει να αγνοούμε πως συνολικά οι ακροδεξιές εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις παραμένουν ισχυρές και διαπερνούν πλέον το κυβερνών κόμμα της ΝΔ. Είναι θετικό όμως πως ξεφούσκωσε η εκλογική ώθηση στα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου ενάντια στο κίνημα, την Αριστερά, τους μετανάστες. Σε αυτό συνέβαλε αναμφίβολα το ισχυρό αντιφασιστικό κίνημα, με πρωταγωνιστικό ρόλο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που περιόρισε τους νεοναζί. Εκφράζονται όμως και συστημικοί σχεδιασμοί για τη δημιουργία μιας δεξιάς-ακροδεξιάς, πιο χρήσιμη στη νέα φάση. Για τη στήριξη της κυβερνητικής πλειοψηφίας και τη νομιμοποίηση των ακροδεξιών και νεοφασιστικών απόψεων χωρίς την εικόνα του τραμπούκου, τώρα που δεν είναι απαραίτητο δίπλα στο κλομπ της ΕΛΑΣ το μαχαίρι της ΧΑ. Μέχρι να ξαναχρειαστεί. Γι’ αυτό πρέπει να τσακιστεί.

Η πολιτική σταθεροποίηση που φαίνεται να επιτυγχάνει το κεφάλαιο δεν σημαίνει και προοπτική κοινωνικής σταθερότητας, παρά το εκλογικό «μάντρωμα» των ψηφοφόρων.

Γιατί η δυσαρέσκεια δεν πήγε αριστερά;

Διαβάστε περισσότερα…

Η εγκατάλειψη των νοσοκομείων «έσπρωξε» την Γκαϊανέ

Η εγκατάλειψη των νοσοκομείων «έσπρωξε» την Γκαϊανέ

Γιώργος Μουρμούρης, Κυριάκος Νασόπουλος

 Έγκλημα

Άλλη μια «αυτοκτονία» εργαζομένου καταγράφηκε την εβδομάδα που μας πέρασε. Το πρωί του περασμένου Σαββάτου 29/6, η 50χρονη Γκαϊανέ Κασαρτζιάν από την Αρμενία πήδηξε από μπαλκόνι του 1ου ορόφου του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας και έχασε την ζωή της από ανακοπή καρδιάς, έχοντας υποστεί και πολλαπλά κατάγματα σε όλο της το σώμα, στην προσπάθειά της να αποφύγει τον έλεγχο από το προσωπικό ασφαλείας του νοσοκομείου.

Η Γκαϊανέ ζούσε πάνω από 25 χρόνια στην Ελλάδα και εργαζόταν ως αποκλειστική νοσοκόμα για να επιβιώσει, χωρίς «χαρτιά». Σκόπευε σε λίγα χρόνια να γυρίσει πίσω στην πατρίδα της, στα παιδιά και τα εγγόνια της, τα όποια και στήριζε οικονομικά. Εκείνη την μέρα φρόντιζε ασθενή σε θάλαμο της Β´ Παθολογικής Κλινικής όταν επιχείρησε να διαφύγει από τους σεκιούριτι γιατί δεν είχε τα απαραίτητα έγγραφα για την παρουσία της στο νοσοκομείο. Φοβούμενη ίσως ότι θα την παραδώσουν στην αστυνομία και στην συνέχεια θα οδηγηθεί στην φυλακή ή θα απελαθεί. Ή απλά ότι κινδυνεύει να χάσει την δουλειά της.

Ο θάνατος της «παράνομης» αποκλειστικής όμως δεν ήταν τυχαίος. Είναι συνέπεια της τραγικής εγκατάλειψης των δημόσιων νοσοκομείων από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας. Δεν θα υπήρχε καμιά ανάγκη για “αποκλειστικές”, αν το σύστημα ήταν επαρκώς στελεχωμένο με νοσηλεύτριες και νοσηλευτές. Αν δεν υπήρχε ο χώρος για να αναπτυχθεί ένα ολόκληρο κύκλωμα εμπορίας και μαύρης εργασίας των «αποκλειστικών νοσοκόμων» που ανθεί και θησαυρίζει από την εκμετάλλευση τους ενώ ταυτόχρονα δεν το ακουμπά κανείς εξαιτίας των σχέσεων με τα ψηλά κλιμάκια των νοσοκομείων.

Αντιθέτως είναι «μια δολοφονία με ηθικούς αυτουργούς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, τη διοίκηση του νοσοκομείου και το κύκλωμα των δουλέμπορων που εκμεταλλεύονται γυναίκες, όπως η Γκαϊανέ Κασαρτζιάν», όπως σημειώνει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η αναφορά περί ηθικής αυτουργίας στην «αυτοκτονία» της Γκαϊανέ Κασαρτζιάν μόνο τυχαία δεν είναι. Οι υπεύθυνοι και οι ευθύνες τους είναι πάρα πολύ συγκεκριμένες. Διαβάστε περισσότερα…

«Εργατική τάξη και επανάσταση» του Γιώργου Ρούση

 «Εργατική τάξη και επανάσταση» του Γιώργου Ρούση

Το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Ρούση με τίτλο Εργατική τάξη και επανάσταση (εκδ. Γκοβόστη) θέτει μια σειρά ερωτήματα: Είναι νομοτελειακή η ανατροπή του καπιταλισμού; Είναι δυνατή σήμερα η επανάσταση; Υπάρχει σήμερα εργατική τάξη; Ποιο είναι το επαναστατικό υποκείμενο της εποχής μας; Πως θα επανασυγκροτηθεί και πως θα γίνει επικίνδυνο και νικηφόρο;

Αυτά τα ερωτήματα είναι θεμιτά στην εποχή μας. Όπως διαπιστώνει ο συγγραφέας θέτοντας το δάχτυλο επί των τύπων των ήλων, στις αναπτυγμένες και μέσου επίπεδου ανάπτυξης καπιταλιστικές χώρες «πλειοψηφούν τα αστικά κόμματα, κι ακόμα χειρότερα ενισχύεται η ακροδεξιά, ενώ παράλληλα τα πολιτικά υποκείμενα που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την εργατική τάξη συνήθως είναι και αυτά πλήρως ενσωματωμένα στο κυρίαρχο σύστημα» (σελ. 13). Στο βιβλίο απορρίπτονται τόσο ο ντετερμινισμός της κοινωνικής εξέλιξης, όσο και ο αναπόδραστος επαναστατικός προορισμός της εργατικής τάξης.

Τελικά «για τους κλασσικούς, ανεξαρτήτως από το πόσο βαθιά χαράζει την ανθρώπινη συνείδηση η αντικειμενική πραγματικότητα, εμείς οι ίδιοι είμαστε που επιλέγουμε ανάμεσα στις διάφορες πιθανές λύσεις που μας προσφέρονται και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι κάθε φορά επιλέγουμε το δέον» (σελ. 50). Η εργατική τάξη υπάρχει-τότε και τώρα-αντικειμενικά, «ακόμα κι αν όσοι ανήκουν σε αυτήν δεν έχουν ταξική συνείδηση» (σελ. 56). Εξάλλου πως θα μπορούσε να υπάρχει αστική τάξη χωρίς το «άλλο» της;

Ωστόσο το επαναστατικό δυναμικό της δεν εκδηλώνεται αυτόματα για μια σειρά λόγους που αναλύονται στο βιβλίο. Ο συγγραφέας υπογραμμίζει τις «αναγκαίες μεσολαβήσεις για τη μετατροπή της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της» (σελ. 151), πρώτα απ’ όλα την ταξική πάλη και την πολιτική της ενοποίηση σε κόμμα που δεν αποτελεί «αυτοσκοπό αλλά ένα από τα μέσα της χειραφέτησης της εργατικής τάξης» (σελ. 158). Αναφέρονται οι απόψεις των Λένιν, Λούξεμπουργκ, Λούκατς, Γκράμσι, Ράϊχ και Μπακούνιν πάνω στις μορφές  οργάνωσης, το ρόλο του συνειδητού σε σχέση με το αυθόρμητο καθώς και τη σχέση οικονομικού και πολιτικού αγώνα. Διαβάστε περισσότερα…

Η Ευρώπη του κεφαλαίου σαλπίζει φουλ επίθεση

Η Ευρώπη του κεφαλαίου σαλπίζει φουλ επίθεση

Γιώργος Παυλόπουλος

Η κατανομή των κορυφαίων θώκων της ΕΕ αποδεικνύει ότι οι αστικές τάξεις και κυρίως οι πιο ισχυρές, Γερμανίας και Γαλλίας, είναι αποφασισμένες να επιταχύνουν την αντιδραστική στροφή και αναδιάρθρωση ολόκληρου του καπιταλιστικού οικοδομήματος 

Είναι γεγονός ότι η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας θεωρείται ανίκανη από πολλούς στο Βερολίνο, έχει προκαλέσει δυσαρέσκεια στις ένοπλες δυνάμεις, κατηγορείται για απευθείας αναθέσεις εξοπλιστικών συμβολαίων και για την ανοχή της στην παρουσία και δράση ακροδεξιών πυρήνων στο στράτευμα, ενώ τη βαραίνει και η υποψία της υποκλοπής στη διατριβή που της έδωσε δίπλωμα γιατρού. Τίποτε από όλα αυτά, όμως, δεν έχει τόση σημασία όσο η παρακάτω διαπίστωση και εκτίμηση που διατυπώθηκε μέσα από την ιστοσελίδα του Politico, μιας από τις πιο καλά πληροφορημένες όσον αφορά στα τεκταινόμενα στα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών.

Υπό τον τίτλο «Ετοιμαστείτε για μια ισχυρή ΕΕ», η συντάκτρια σημειώνει: «Η επιλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Χόσεπ Μπορέλ ως επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ είναι καλά νέα για όσους επιθυμούν να ενισχύσουν τον ρόλο των Βρυξελλών στον κόσμο». Και έχει απόλυτο δίκιο, μιας και ειδικά η φον ντερ Λάιεν υποστηρίζει φανατικά και συνολικά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ειδικότερα δε προς την παραπάνω κατεύθυνση, ενώ έχει ήδη δώσει διαπιστευτήρια και στον Μακρόν, κάνοντας πιο εύκολο γι’ αυτόν να την επιλέξει.

Φον ντερ Λάιεν και Λαγκάρντ συμβολίζουν το πιο αποκρουστικό και επιθετικό πρόσωπο της ΕΕ

Τι σημαίνει αυτό στην απλή πολιτική ορολογία; Μα φυσικά, ότι πρώτη προτεραιότητα της νέας Κομισιόν για την επόμενη πενταετία θα είναι η συγκρότηση της λεγόμενης «αμυντικής ένωσης» – όπως κατ’ ευφημισμό ονομάζουν τον ευρωστρατό, την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, την ενιαία πολεμική βιομηχανία. Όλα αυτά, δηλαδή, που θα δώσουν στην ΕΕ τη δυνατότητα να επεμβαίνει πιο άμεσα και δυναμικά και να επιβάλει τα συμφέροντα του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων της Ευρώπης καταρχήν στη γειτονιά της (βόρεια Αφρική, ΝΑ Μεσόγειος, Μ. Ανατολή, αλλά και Βαλτική, ανατολική Ευρώπη) και, στη συνέχεια, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Όχι κατ’ ανάγκη ανταγωνιστικά με το ΝΑΤΟ, αλλά εάν χρειαστεί και έτσι! Διαβάστε περισσότερα…

«Ματωμένα» ροδάκινα θέλουν οι μεγαλοπαραγωγοί

«Ματωμένα»ροδάκινα θέλουν οι μεγαλοπαραγωγοί

Αντώνης Ζήβας

Το «αφήγημα», από μερίδα των ΜΜΕ, περί μεγάλης έλλειψης εργατών για τη συγκομιδή της σοδειάς στην Κεντρική Μακεδονία, είναι αποκαλυπτικό για τις υλικές βάσεις και τα συμφέροντα πίσω από
τις νεοφιλελεύθερες εμμονές και την επανεμφάνιση της ακροδεξιάς.

Καθώς κορυφώνεται η περίοδος της συγκομιδής του ροδάκινου στην Κεντρική Μακεδονία βρίσκεται σε εξέλιξη μια πραγματική επικοινωνιακή εκστρατεία υπέρ της μαύρης εργασίας. Συμπληρώνεται μάλιστα από τη δαιμονοποίηση των επιδομάτων που συντηρούν άνεργους και περιστασιακά εργαζόμενους, γιατί δήθεν τους αποθαρρύνουν να πάνε στα χωράφια.

Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Καθημερινή με τον τίτλο-σύνθημα «“Ασθένεια” για τα ροδάκινα τα κοινωνικά επιδόματα» (4/6) έδωσε τον τόνο. Εκεί παρουσιάζονται εκπρόσωποι των ροδακινοπαραγωγών να ανησυχούν για τη δυσκολία να βρεθούν χέρια για τη συγκομιδή ροδάκινου. Κατά την εκτίμησή τους φταίει το γεγονός πως οι άνεργοι δεν πάνε να εργαστούν σαν εποχιακοί εργάτες γης γιατί η δουλειά είναι 12ωρη, εντατική και σκληρή, ενώ πληρώνεται τόσο χαμηλά, ώστε δεν αξίζει να εγκαταλείψουν το επίδομα που τους συντηρεί.

Βέβαια οι άνεργοι που επιβιώνουν με επίδομα δεν είναι η μοναδική δεξαμενή για τους περιστασιακά εργαζόμενους στα χωράφια. Υπάρχει και η μαύρη εργασία των μεταναστών, από την Αλβανία κατά βάση, που έρχονται σαν τουρίστες και δουλεύουν ολημερίς στα χωράφια. Αν και είναι μικρή η αμοιβή, είναι μια υπολογίσιμη βοήθεια πίσω στον τόπο τους.

Οι εργοδότες ζητάνε μέσω του δημοσιεύματος τη νομιμοποίηση της υπερεκμετάλλευσης. Παράλληλα, δεν κρύβουν ότι τους απασχολεί πώς θα ρίξουν περισσότερο το μεροκάματο. Εκεί έρχεται η «καινοτομία» να αναζητηθούν τα ακόμα φτηνότερα χέρια στους πρόσφυγες που βρίσκονται σε «καμπ» και hot spots. Η στόχευση είναι ξεκάθαρη, όπως ομολογεί ανώνυμα πρόσωπο που παρουσιάζεται σαν «αγροτοσυνδικαλιστής». Δηλώνει πως «φέρνοντας πρόσφυγες, θα πληρώνονται νόμιμα και έτσι θα σπάσουμε τον “τσαμπουκά” των Αλβανών που ζητάνε “τρελά” λεφτά σε μαύρα μεροκάματα για να έρθουν».

Σε άλλο δημοσίευμα προ ημερών («8.000 εργάτες γης λείπουν από τα ροδάκινα Ημαθίας-Πέλλας», Voria.gr) το βάρος πέφτει στους νέους, που όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «πολλοί εκ των οποίων ξημεροβραδιάζονται στα καφενεία» και δεν πάνε για 12 ώρες στο χωράφι για 25 ευρώ, όταν το κατώτατο ημερομίσθιο για πλήρη απασχόληση είναι 29,04. Εκεί ξεδιπλώνεται όλη η νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Τα επιδόματα και ειδικά αυτό για τους άνεργους είναι κίνητρο για τεμπελιά, οι νέοι έχουν «φουσκωμένα μυαλά» και θέλουν να δουλέψουν πάνω σε αυτό που έχουν σπουδάσει, ενώ αρκετοί βολεύονται με περιστασιακή εργασία και στήριξη από την οικογένεια.

Ανάγκη ένα εργατικό κίνημα Ελλήνων, μεταναστών και προσφύγων για να «σπάσει ο τσαμπουκάς» της εργοδοσίας

Αν καταργηθούν τα επιδόματα, αν τσακιστούν οι ελπίδες για δουλειά πάνω στο πτυχίο ή απλά δεν σπουδάζουν τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, αν η οικογένεια δεν περισσεύει να στηρίξει, τότε θα πάνε όλοι στα χωράφια “χωρίς όρους και προϋποθέσεις”, όπως τονίζεται στο άρθρο.

Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ότι η παραγωγή του ροδάκινου αφορά ένα προϊόν που εξάγεται, ενώ είναι και πρώτη ύλη για τη βιομηχανία κονσερβοποιημένων φρούτων. Καθώς η πολιτική της ΕΕ και τα μνημόνια πιέζουν αφόρητα τους αγρότες, τους υποδεικνύεται να πάρουν ανάσα, πνίγοντας τους εργάτες γης. Εξάλλου με την εξόντωση της φτωχομεσαίας αγροτιάς, η μεταμνημονιακή γεωργία με τη συγκέντρωση της παραγωγής ζητάει εργάτες γης. Είναι ζωτικής σημασίας για την επιχειρηματικού τύπου γεωργία η μείωση του κόστος εργασίας.

Εκεί στοχεύει η επίθεση στα επιδόματα. Παράλληλα συνδέεται άμεσα με την επιμονή στο ρατσισμό ενάντια σε πρόσφυγες και μετανάστες, που αρνείται τα δικαιώματα για να πιέζονται τα μεροκάματα. Αυτά τα συμφέροντα αγκαλιάζουν το φασισμό-ρατσισμό που φυσικοποιεί διακρίσεις και ανισότητες. Καθόλου τυχαία, στις προηγούμενες εκλογές βγήκε βουλευτής της Χρυσής Αυγής στην Πέλλα και παραλίγο στην Ημαθία.

Η συγκομιδή του ροδάκινου δεν είναι απλά μια υπόθεση πολύ αποκαλυπτική για τις υλικές βάσεις και τα συμφέροντα πίσω από το νεοφιλελευθερισμό και την ακροδεξιά. Είναι χαρακτηριστική για την κληρονομιά που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η επιβίωση στη ζούγκλα των τριών μνημονίων θεριεύει τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Επείγει ένα εργατικό κίνημα, στην πόλη και το χωριό, του αγώνα για μεροκάματα, δουλειά με δικαιώματα αντί επιδομάτων και μαύρης εργασίας, ενότητας Ελλήνων, μεταναστών και προσφύγων για να «σπάσει ο τσαμπουκάς» της εργοδοσίας αυτή τη φορά.

Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 6.7.2019

Διαβάστε στο ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί Κυριακή 14 Ιουλίου

Οδοστρωτήρας ΝΔ στο δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ

Η δεύτερη ματιά της Αιμιλίας Καραλή: Guarda e passa

Η «ορμπανοποίηση» των δημόσιων ΜΜΕ, της Μ. Παπαχριστούδη

Ονειρεύονται τη ρεβάνς, αλλά χωρίς τον ξενοδόχο, του Γ. Κρεασίδη

Πορεία μετάλλαξης σε «ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός μας», του Δ. Τζιαντζή

Γκουβέρνο Μητσοτάκη: Κυβέρνηση-εργαλείο του κεφαλαίου, του Γ. Λιβιτσάνου

Απόλυση καθαριστριών για δεδουλευμένα, των Π. Ζαρίδα, Γ. Καραδάκη

Παλιοί και νέοι διαχειριστές της ακροδεξιάς πολυκατοικίας, του Χρ. Κρανάκη

Ανάδυση ενός νέου αστικού δικομματισμού, του Γ. Ελαφρού

Ο Μιχάλης Μιλτσακάκης μιλάει στον Δημήτρη Σταμούλη: «Ούτε λεπτό χάριτος στη νέα κυβέρνηση της ΝΔ»

Μαχητική αντιπολίτευση, αντικαπιταλιστικός πόλος, του Α. Δραγανίγου

Με δόγμα «σοκ και δέος» το τελικό χτύπημα στη ΔΕΗ, του Δ. Σταμούλη

Η ΠΝΟ υπέγραψε τη σύμβαση που είχε καταγγείλει! του Γ. Μουρμούρη

Η φονική καταιγίδα έδειξε τη γύμνια, του Κ. Νασόπουλου

Συνέδρια ΔΟΕ-ΟΛΜΕ: Συμμαχία γραφειοκρατών-κυβέρνησης, των Ντ. Ρέππα, Σ. Στεφανίδου

Κατάργηση ασύλου: Θα μας βρουν μπροστά τους, της Ι. Ρίζου

Η ψηφιακή αναπαράσταση του πολιτικού στις εκλογές, των Γ. Τζίμα, Β. Χαρχαρίδη

Το «λευκό προνόμιο» και η ενότητα της εργατικής τάξης, του Μπ. Συριόπουλου

Οι τεχνοκράτες στην κυβέρνηση, το κεφάλαιο (άμεσα) στην εξουσία, του Δ. Γρηγορόπουλου

Ένα θεατρικό ταξίδι στην καρδιά του Καναδά, της Β. Παπαδοπούλου

Αλβανία: Ένα σάπιο σύστημα και μια δόλια μεταρρύθμιση, Ρ. Μούτσι

Γράμμα για την Τουρκία, του Γ Παυλόπουλου: Τα μάτια μας… S400, ο πόλεμος έρχεται πιο κοντά

Διαβάστε και κατεβάστε (pdf) την εφημερίδα ΠΡΙΝ, 6.7.2019: Είμαστε το κάθε γράμμα από το όνομά μας: Στις 7 Ιουλίου ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Αρέσει σε %d bloggers: