Αποφεύγουν πάση θυσία να παρουσιάσουν την πραγματική εικόνα: ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ

κατέβηκε στις 12 από τις 13 Περιφέρειες (δηλαδή σε περισσότερες από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ

και άλλα κόμματα). Κρύβουν την επιτυχία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, τα σχήματα και οι

κινήσεις της οποίας υποστηρίχθηκαν από 125.000 και πλέον ανθρώπους σε όλη τη χώρα.

Δεν θέλουν να ακουστεί ότι η αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ και αντιδιαχειριστική αριστερά

συγκέντρωσε στον πρώτο γύρο των εκλογών ένα ποσοστό 2,5% πανελλαδικά.

Έτσι, το Υπουργείο Εσωτερικών αρνήθηκε να βάλει ενιαίο χρώμα, ή έστω

κάποιο αναγνωριστικό χαρακτηριστικό στους πίνακες των αποτελεσμάτων που

ανακοινώνει, ώστε να φαίνεται η πολιτική προέλευση ή στήριξη των 12 υποψήφιων

περιφερειαρχών των αντικαπιταλιστικών σχημάτων και κινήσεων. Η δικαιολογία των κυβερνητικών

υπαλλήλων είναι ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση… και κατ΄ αυτούς δεν

μπορεί να αναφέρεται ενιαία!!!

Τα πράγματα όμως χειροτερεύουν, όταν κάποιες εφημερίδες, αυτοπροσδιοριζόμενες

και ως “προοδευτικές”, “δημοκρατικές”, “αντιμνημονιακές” και άλλα επίθετα, φτάνουν

από την γελειότητα στην προβοκάτσια. Όχι μόνο εξαφανίζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όχι μόνο

κάνουν το ίδιο με το Υπουργείο Εσωτερικών, αγνοώντας την στήριξη και τοποθέτηση των

12 περιφερειακών κινήσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όχι! Προχωράνε ακόμα παραπέρα! Έτσι, η

εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” στα ρεπορτάζ έχει εξαφανίσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ στους πίνακες

αποτελεσμάτων χρεώνει τον Θανάση Αγαπητό, στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υποψ.

περιφερειάρχη Κ. Μακεδονίας στη Χρυσή Αυγή, ενώ εμφανίζει την Ευ. Γαϊτανίδου και τον

Γ. Κυριακάκη ως υποψήφιους της ΝΔ, τον Στάθη Ντούρο στη Θεσσαλία ως …Οικολόγο, τους ν.

Ζήκο και Μποτσίδη ως υποστηριζόμενους από το ΚΚΕ, τον Δημήτρη Δεσύλλα ως …ΣΥΡΙΖΑ, τον

Ανδρέα Μπάλλα στο Β. Αιγαίο ως ΔΗΜΑΡ/ΔΡΑΣΗ, τον Β. Ζούμπο στη Στερεά ως ΔΗΜΑΡ και

τους Π. Κάτσαρη και Στ. Πράσσο χωρίς υποστήριξη.

Η “Εφημερίδα των Συντακτών” υιοθετεί την γραμμή της κυβέρνησης και έτσι, πλην της

Δέσποινας Κουτσούμπα στην Αττική την οποία-ευτυχώς-αναφέρει σαν υποψήφια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ,

όλους τους άλλους 11 υποψήφιους περιφερειάρχες τους παρουσιάζει χωρίς καμία πολιτική

αναφορά…

Τι συμβαίνει άραγε; Σοβαρή αστική “δημοσιογραφία”, συμφέροντα, ανησυχία,

σκόπιμη απόκρυψη της αλήθειας; Γραμμή εξαφάνισης; Μάλλον όλα μαζί!

Εικόνα

Δήλωση του Θανάση Αγαπητού:

Ψωμί-παιδεία-γη και ελευθερία, ήρθε η ώρα να κάνουμε Ανταρσία!

Λίγο πριν ανοίξουν ο υποψήφιος περιφερειάρχης με την Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά Θανάσης Αγαπητός, δήλωσε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, στο φύλλο του Σαββάτου 17/5/14:

Δύναμη, ελπίδα και αυτοπεποίθηση για το λαό και τους εργαζόμενους θα φέρει η ήττα του Τζιτζικώστα και των κυβερνητικών υποψηφίων, αλλά και του φασισμού. Αυτή η ελπίδα θα γίνει δύναμη ανατροπής με το πρόγραμμα ανατροπής της Ανταρσία στην Κ. Μακεδονία-Αντικαπιταλιστική Αριστερά που καλεί σε ενότητα, οργάνωση και αγώνα για την απελευθέρωση από χρέος, Μνημόνιο, ευρώ και ΕΕ, από τον Καλλικράτη που τα οργανώνει στην Περιφέρεια.

Δε θα δεχτούμε ότι είναι της μοίρας μας η φτώχεια και η εκμετάλλευση.

Για να έρθει στο προσκήνιο ο οργανωμένος λαός, ο μόνος εγγυητής ενός άλλου δρόμου για την κοινωνία, με δουλειά, αξιοπρέπεια, αξιοβίωτη ζωή.

Για να περάσει στα χέρια των εργαζομένων ο πλούτος και η εξουσία.

Με ένα ανατρεπτικό λαϊκό κίνημα που θα συσπειρώνει στους χώρους δουλειάς, στα χωράφια, στη νεολαία.

Με την αντικαπιταλιστική Αριστερά, που ‘χει ιδέες και αποφασιστικότητα για να στηρίξει αυτή την προοπτική.

Ψωμί-παιδεία-γη και ελευθερία, ήρθε η ώρα να κάνουμε Ανταρσία!

Εικόνα

 

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Τα φασιστικά τάγματα εφόδου των εκπαιδευμένων δολοφόνων, που τους περιφέρει από πόλη σε πόλη το υποστηριζόμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ καθεστώς νεοφιλελεύθερων/νεοναζί του Κιέβου, προχώρησαν σε μαζικές δολοφονίες. Με τον οργανωμένο εμπρησμό του κτιρίου της Βουλής των συνδικάτων στην Οδησσό την Παρασκευή οι νεκροί ξεπέρασαν τους 40 και οι τραυματίες του 130. Η κατάσταση κλιμακώνεται επικίνδυνα με τη γενικευμένη ένοπλη στρατιωτική επιχείρηση του καθεστώτος του Κιέβου εναντίον των εξεγερμένων, τη συγκέντρωση Νατοϊκών δυνάμεων στην Πολωνία και τις Βαλτικές και τη διενέργεια νατοϊκών γυμνασίων, που οδηγεί σε ανάλογες αμυντικές κινήσεις της Ρωσίας στην περιοχή, καθώς και τα κλιμακούμενα πακέτα οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Ρωσία που προετοιμάζουν οι ΗΠΑ και προωθούν από κοινού με τη γερμανική Ε.Ε.

Η δήλωση του απεσταλμένου της Ρωσίας στον ΟΗΕ πως «η δύση έχει κόψει κάθε πιθανότητα ειρηνικής λύσης στο ζήτημα της Ουκρανικής κρίσης, με το να στηρίζει τις αρχές του Κιέβου και την καταστολή που ασκούν», αποκαλύπτει το δραματικό και επικίνδυνο, για την ειρήνη και τους λαούς, χαρακτήρα που παίρνουν πλέον οι εξελίξεις στην Ουκρανία.

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση συμπαραστέκεται στον αγώνα των εξεγερμένων για τη συντριβή του νεοφασισμού. Καταδικάζει κάθε πολιτική περιορισμού των δικαιωμάτων του ουκρανικού λαού.

Καταγγέλλει τα σχέδια απαγόρευσης της δράσης των κομμουνιστών και άλλων αριστερών και αντιφασιστικών οργανώσεων.

Καταδικάζει την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην Ανατολική Ουκρανία και άλλες περιοχές, τη στήριξη της εθνικιστικής κυβέρνησης που λαμβάνει χώρα καθώς και την επιλογή της όξυνσης στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία που πολλαπλασιάζει τους κινδύνους ακόμη και ενός υπερτοπικού πολέμου με ανυπολόγιστες καταστροφές.

Η Αριστερά οφείλει να πει αυτά που καιρό τώρα αποσιωπούνται.

Ο μοναδικά αναγκαίος αγώνας για την απαγκίστρωση από τα δεσμά των Ευρωενωσιακών και Νατοϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και σχηματισμών καθώς και για τα σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα, αποκτά νόημα – η ίδια η εργατική τάξη υψώνεται σε τάξη για τον εαυτό της – όταν ο συλλογικός αυτός αγώνας εμπνέεται αδιαχώριστα και αδιάκοπα από το όραμα και τα ιδανικά μιας άλλης κοινωνίας με δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Από την αναγκαιότητα και το σκοπό της κοινωνικής χειραφέτησης, της επανάστασης και του κομμουνισμού του 21ου αιώνα που καθώς αναδύονται από το κίνημα και λειτουργούν ως ρυθμιστική στρατηγική, επιτρέπουν – εν αντιθέσει προς τις χωρίς αρχές πολιτικές, τις αποσπασματικές δράσεις ή τον αυτοπεριορισμό στο μικρότερο κακό και στους ανάλογους προστάτες, – να προσδιορίσει τι μας φέρνει πιο κοντά στη δυνατότητα «να ζει ανθρώπινα ο άνθρωπος στον 21ο αιώνα». Οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς στη χώρα μας οφείλουν να πρωταγωνιστήσουν στην έκφραση και οργάνωση της αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο, ενάντια στο καθεστώς των φιλελεύθερων/Ναζί του Κιέβου, Ουκρανικό Λαό, στους εκατοντάδες αντιφασίστες ελληνικής καταγωγής που δρουν ανάμεσα του.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Αθήνα 4/5/2014 

 

Επίσης, σε Ανακοίνωσή της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τονίζει:

Ο εμπρησμός του κτιρίου των συνδικάτων στην Οδησσό και η στυγνή δολοφονία 38 διαδηλωτών από τις δυνάμεις καταστολής της ουκρανικής κυβέρνησης και τους φασίστες του “δεξιού τομέα” σπρώχνει την πολύπαθη αυτή χώρα πιο βαθιά στον εμφύλιο πόλεμο.
Η ΕΕ και οι Αμερικάνοι (που πλασάρονται από τον Σαμαρά σαν λιμάνι σταθερότητας), επέβαλλαν πραξικοπηματικά στο λαό της Ουκρανίας την φασιστική κυβέρνηση των τραπεζιτών και του ΔΝΤ, καπηλευόμενοι τη δίκαια εξέγερση του ενάντια στο προηγούμενο διεφθαρμένο καθεστώς, με στόχο να διευρύνουν την επιρροή τους και τα πεδία των επενδύσεών τους. Επιχειρείται μια τεράστια αντιδραστική αναδιάρθρωση και επίθεση στα εργατικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα (η πρώτη απόφαση της κυβέρνησης ήταν η υπαγωγή στο ΔΝΤ) και τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Η φασιστική αυτή κυβέρνηση με στρατό, αστυνομία, αλλά κυρίως με ένοπλα φασιστικά τάγματα εφόδου, αιματοκυλά τον ουκρανικό λαό που αντιστέκεται.

Καμιά αυταπάτη ότι τη λύση μπορεί να δώσει η «ανάθεση» της σωτηρίας της εργατικής τάξης και του λαού της Ουκρανίας σε μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη, σαν την Ρωσία του Πούτιν, που με τη σειρά της θα χρησιμοποιήσει τη λαϊκή εξέγερση για την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων.

Μόνο η διεθνιστική ενότητα των εργατών ενάντια στη φασιστική κυβέρνηση, τους ολιγάρχες και τους κάθε είδους “προστάτες” μπορεί να αποτρέψει τον εμφύλιο πόλεμο, να προστατέψει τις εργατικές κατακτήσεις και τα δημοκρατικά δικαιώματα, να υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια των λαών.

  • ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΛΑΟ
  • ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΑΜΕΣΗ Η ΕΜΜΕΣΗ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ
  • ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ Η ΕΕ
  • ΚΑΤΩ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ
  • ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ

Για να μπορέσουμε να πούμε διάφορα πράγματα για τις εργασιακές σχέσεις τις αλλαγές και πως τελικά αυτές διαμορφώνονται στους ΟΤΑ πρέπει καταρχήν να πάρουμε υπόψη την περίοδο, και τη συνολικότερη κατάσταση.

Τα τελευταία 3 χρόνια της κρίσης μπορεί κανείς να σημειώσει μια σειρά από σοβαρές τομές στην τοπική διοίκηση: Καλλικράτης, αξιολόγηση δομών και υπηρεσιών, μεταφορά αρμοδιοτήτων από κεντρικό κράτος, ενίσχυση εξουσιών. Η κατεύθυνση είναι ότι οι δήμοι ως αποκεντρωμένες υπηρεσίες του κεντρικού κράτους, μέσα από ένα συνολικό πλέγμα ρυθμίσεων-νόμων κλπ. εφαρμόζουν και υλοποιούν τις πολιτικές κατευθύνσεις της κεντρικής διοίκησης σε όλα τα ζητήματα σε τοπικό επίπεδο. Βασική επιδίωξη, στα πλαίσια και της συνολικότερης συρρίκνωσης του δημοσίου, είναι και η μεταλλαγή τους σε φορέα άσκησης της κεντρικής πολιτικής και την θωράκισή τους ως θεσμός, έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί η κίνηση και κερδοφορία του κεφαλαίου σε τοπικό επίπεδο, και οι βασικοί άξονες της πολιτικής Κυβέρνησης–κεφαλαίου-ΕΕ σε ζητήματα εργασίας οικονομίας, εκμετάλλευσης του χώρου και του περιβάλλοντος.

 

Πρώτο σημείο που πρέπει να δούμε  είναι η μείωση των χρημάτων από το κεντρικό στο τοπικό κράτος (ήδη 30% κάτω σε σχέση με το 2012, υποχρεώνοντάς τους να βρουν άλλους πόρους) από τη μια και με τους ασφυκτικούς οικονομικούς ελέγχους, την υποχρέωση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών από την άλλη, που σε συνδυασμό με τον τρόπο κατανομής των κονδυλίων ΕΣΠΑ, οξύνουν το πρόβλημα των χρεών και ελλειμμάτων των δήμων και στην ουσία της λειτουργίας τους, ενώ εντείνεται ο απευθείας έλεγχός τους από την ΕΕ.

 

Το δεύτερο σημείο αφορά την απαγόρευση προσλήψεων, η οποία  έχει διαλύσει σημαντικές υπηρεσίες και δομές, ενώ οι ΟΤΑ, πρέπει να διαμορφώσουν νέα οργανογράμματα στα οποία θα προβλέπονται συγχωνεύσεις και κατάργηση υφιστάμενων φορέων και υπηρεσιών (που συνήθως αντιπροσωπεύουν δομές εντασσόμενες σε κοινωφελείς σκοπούς) διαμορφώνοντας παράλληλα το θέμα του «πλεονάζοντος» προσωπικού, μέσω της αξιολόγησης. (θα πούμε λίγο παρακάτω γι αυτό)

 

Τρίτο σημείο, ότι οι αργίες ακόμη και για απλή καταγγελία ή κατηγορία με βάση τον τρομονόμο, οι υποχρεωτικές  μετατάξεις, οι απολύσεις συμβασιούχων παρά τις δικαστικές αποφάσεις κ.α. είναι η σκληρή πραγματικότητα πλέον για τους εργαζομένους στους ΟΤΑ.

 

Η κατάσταση αυτή οδηγεί πολύ συγκεκριμένα και πρακτικά τους ΟΤΑ να κινηθούν στη μείωση των εξόδων τους και στην εύρεση πόρων. Για  να γίνει αυτό, κινούνται στην κατεύθυνση της μείωσης του προσωπικού τους και της μείωσης του κόστους των υπηρεσιών μέσω νέων μορφών ιδιωτικοποιήσεων – εκχωρήσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, εργολαβιών, υπηρεσιών μέσω ΜΚΟ, απασχόληση εργαζόμενων στις ΚΟΧ, «ωφελούμενων» κλπ

 

Έτσι σήμερα στους ΟΤΑ έχουμε μια γκάμα εργασιακών σχέσεων:

  1. Μόνιμοι. Από αυτούς προήλθε το πρώτο μεγάλο κύμα των διαθεσιμοτήτων-απολύσεων (σχολικοί φύλακες-2500, δημοτική αστυνομία-3500, διάφορες ειδικότητες 2500). Το μέλλον τους, στηρίζεται άμεσα στην αξιολόγηση (δομών, υπηρεσιών και εργαζομένων) η οποία θα αποτελέσει και πρόκριμα για την αναδιοργάνωση του Δημοσίου, θα χρησιμοποιηθεί ως το απαραίτητο μέσο για τη χειραγώγηση, τον κατακερματισμό των εργαζομένων, τον ιδεολογικό και πολιτικό τους έλεγχο από το κράτος σε συντηρητική και αυταρχική κατεύθυνση και τη μετατροπή συνολικά του δημόσιου τομέα και των υπηρεσιών του σε μια ζούγκλα ανταγωνισμού για τους εργαζόμενους. Ένα από τα βασικά στοιχεία της αξιολόγησης αποτελεί η ποσόστωση στις βαθμολογήσεις. Όπως χαρακτηριστικά παραδεχόταν προ ημερών ο αρμόδιος υπουργός Κυρ. Μητσοτάκης «όταν πήγα στο υπουργείο και ζήτησα στοιχεία διαπίστωσα ότι πρακτικά όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν το μέγιστο βαθμό στην αξιολόγηση».

Το νομοσχέδιο που συζητιέται προβλέπει υποχρέωση των αξιολογητών όχι μόνο να ιεραρχήσουν τους υπαλλήλους βαθμολογώντας τις επιδόσεις τους και την επίτευξη στόχων που έχουν τεθεί, αλλά λαμβάνοντας υπόψη -ως κριτήριο- ότι υπάρχει συγκεκριμένη πρόβλεψη για το πόσοι μπορούν να αριστεύουν σε κάθε φορέα. Πρακτικά, στο εξής, μέσω των νέων ρυθμίσεων θα υπάρξουν συγκεκριμένες ποσοστώσεις για τις αντίστοιχες κλίμακες βαθμολόγησης, στις οποίες και θα τοποθετούνται οι υπάλληλοι κατόπιν της αξιολόγησής τους. Στις τελευταίες του δηλώσεις ο Κ Μητσοτάκης, πήγε ένα βήμα παραπέρα και δήλωσε ότι «σε μια αξιολόγηση πρέπει μόνο να βγαίνει το 25% άριστοι, το υπόλοιπο 60% καλοί και ένα 15% κατώτεροι από τις προϋποθέσεις». Από τους τελευταίους θα προκύψει κ η δεξαμενή των νέων απολύσεων στο δημόσιο. Επίσης, στις προτάσεις που μελετώνται συμπεριλαμβάνεται και η διεξαγωγή ειδικής συνέντευξης στα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Στο πλαίσιο αυτό και σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα η συνέντευξη αναμένεται να είναι ανοιχτή στους συνυποψηφίους, να μαγνητοφωνείται και να πραγματοποιείται από επιτροπές ανώτατων στελεχών που θα έχουν εκπαιδευτεί στο εξωτερικό.

Η αξιολόγηση έχει ως στόχο -μεταξύ άλλων- τη διαμόρφωση  ενός στενού πυρήνα εργαζόμενων στο δημόσιο που θα είναι τα εκτελεστικά όργανα εφαρμογής συγκεκριμένων πολιτικών κατευθύνσεων  (Ξεχνάμε δηλ και το θέμα της όποιας συνδικαλιστικής ελευθερίας και διαμόρφωσης άλλου πλαισίου μπορεί να έχει ο ένας εργαζόμενος σε ένα δημόσιο όπως αυτό διαμορφώνεται).

 

Ταυτόχρονα, στους ΟΤΑ είναι σε εξέλιξη το «Πρόγραμμα Διαδημοτικής κινητικότητας. Ουσιαστικά μέσω μελετών ιδιωτικών εταιριών για κάθε δήμο, στα πλαίσια της αξιολόγησης δομών και υπηρεσιών των δήμων, προέκυψε ότι με βάση την απογραφή του 2011, αντιστοιχούν 10 υπάλληλοι ανά 1000 εργαζόμενους σε κάθε δήμο. Οι εταιρίες πήραν υπόψη και τα «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά» κάθε δήμου (πχ αν έχει πολύ πράσινο ή πολύ βιομηχανία, ή πολλές υπηρεσίες κλπ), και έτσι προέκυψε το λεγόμενο πλεονάζων προσωπικό (ενδεικτικά αναφέρουμε: Νέα Ιωνία 62, Ηράκλειο 22, Αθήνα 108). Ο υπεράριθμος εργαζόμενος, θα πρέπει εθελοντικά να ζητήσει μετάθεση στο δήμο που έχει την ειδικότητά του ενώ χρειάζεται ταυτόχρονα η σύμφωνη γνώμη και των δύο δήμων για τη μετάθεση αυτή. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ήπιας μορφής διαθεσιμότητα, ενώ εγείρονται πλήθος ερωτήματα σχετικά με την ίδια την αξιολόγηση (πέρα από την αξιολόγηση αυτή καθεαυτή, με ποια κριτήρια, ποιες εταιρίες την κάνουν κλπ). Και φυσικά με επίφαση την τακτοποίηση των κενών και των υπεραριθμιών, τελικός στόχος είναι να συγκεντρωθεί ο αριθμός των χιλιάδων εργαζόμενων από τους δήμους, που θα μπουν στις λίστες των απολύσεων του 2014. Εργαζόμενους τους οποίους έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση στην τρόικα ότι θα θυσιάσει στο βωμό λήψης των νέων δανείων, που αυξάνουν το δημόσιο χρέος για να ξεπληρωθεί στους δανειστές το παλιό.

 

 

  1. Συμβασιούχοι Με υπουργική απόφαση του Κυρ. Μητσοτάκη στις 9/1/2014, τίθενται εκτός Δημοσίου, χιλιάδες συμβασιούχοι οι οποίοι παρέμεναν επί σειρά ετών στις υπηρεσίες τους με προσωρινές διαταγές και ασφαλιστικά μέτρα και ο αριθμός των οποίων εκτιμάται ότι φθάνει τις 6.000.

Η απόφαση ενεργοποιεί νομοθετική ρύθμιση του περασμένου Ιουλίου του υπουργείου Δικαιοσύνης, η οποία προέβλεπε πως εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις συμβασιούχων έπρεπε να έχουν εκδικαστεί το αργότερο μέχρι την 1η Νοεμβρίου του 2013, διαφορετικά επέρχεται αυτοδίκαια άρση των ασφαλιστικών μέτρων ή των προσωρινών διαταγών.

Με την τωρινή απόφαση του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, προβλέπεται η διαγραφή των συγκεκριμένων συμβασιούχων από το Μητρώο Μισθοδοτούμενων και επισημαίνεται ότι στο εξής δεν πρέπει να γίνονται δεκτές οι παρεχόμενες υπηρεσίες τους. Γίνεται μάλιστα λόγος και για ποινικές και πειθαρχικές κυρώσεις κατά υπηρεσιακών παραγόντων που δεν θα συμμορφωθούν με την εντολή αυτή.

  1. Εργαζόμενοι σε προγράμματα κοινωφελούς εργασίαςγια την υποτιθέμενη ανακούφιση νέων ή/και μακροχρόνια ανέργων. Τα προγράμματα κοινωφελούς χαρακτήρα (ΚΟΧ), πεντάμηνης (κυρίως) σύμβασης, παρουσιάστηκαν αρχικά ως προγράμματα του ΟΑΕΔ μέσω ΕΣΠΑ, με εργοδότες είτε εκατοντάδες ΜΚΟ που οι περισσότερες ιδρύθηκαν με μοναδικήασχολίατηνυπενοικίαση «ωφελούμενων» στοκράτος είτε θεσμικούς φορείς του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού (ΙΝΕ ΓΕΣΕΕ μέσω τον τοπικών εργατικών κέντρων). Οι θέσεις εργασίας θεωρητικά, αφορούν διάφορες δραστηριότητες που «ωφελούν το κοινωνικό σύνολο».

Τα προγράμματα ξεκίνησαν από τους δήμους και τις περιφέρειες για την πρώτη κατηγορία Υ.Ε. εργάτες γενικών καθηκόντων. Με την ανεργία να βρίσκεται στα ύψη και με τις επιλογές για τους ανέργους να περιορίζονται όλο και περισσότερο, οι αιτήσεις για τις συγκεκριμένες θέσεις ήταν χιλιάδες. Για την κατηγορία αυτή κατατεθήκαν 159.000 αιτήσεις στον ΟΑΕΔ για 10.000 θέσεις που θα απασχοληθούν σε δήμους και περιφέρειες. Θα επακολουθήσουν άλλες 40.000 θέσεις διαφόρων κατηγοριών και ειδικοτήτων. Πρόκειται για προγράμματα εκπορευόμενο από την Ε.Ε. και συγχρηματοδοτούμενο από το ευρωπαϊκό κοινωνικό ταμείο (ΕΣΠΑ)* 

Για την ιστορία τα «προγράμματα κοινωφελούς εργασίας» εφαρμόστηκαν πρώτη φορά στην «αναπτυγμένη Δύση» ως μέτρα εξαγοράς της ποινής φυλάκισης για μικροπαραβάτες.

Το ονομάζουν πρόγραμμα «εκτάκτων αναγκών», «ειδικών συνθηκών και ειδικών διαδικασιών», για να ξεφύγουν από την πάγια εργατική νομοθεσία και τα κεκτημένα εργατικά δικαιώματα που βάζουν εμπόδια στην απασχόληση στην εποχή του Μνημονίου.

 

Άσχετα από το επικοινωνιακό περιτύλιγμά τους, οι σχέσεις εργασίας που προκύπτουν υπάγονται στο δίκαιο του κατ’ επάγγελμα δανεισμού εργαζομένων. Ο εργοδότης είναι μια περίπλοκη περίπτωση. Ο εργαζόμενος απασχολείται σε έναν συμπράττον φορέα (έμμεσος εργοδότης), ο οποίος κατά κύριο λόγο είναι μια δημόσια υπηρεσία (αρχαιολογία, Δήμος, Περιφέρεια κτλ). Η υπογραφή της σύμβασης όμως γίνεται με έναν άλλο φορέα (άμεσος εργοδότης ΕΠΑ, ΙΓΕΕ, ΜΚΟ, ΙΝΕ ΓΕΣΕΕ μέσω τον τοπικών εργατικών κέντρων κτλ). Ο δεύτερος είναι αυτός που δίνει τα χρήματα αφού πρώτα περαστούν από το Υπουργείο εργασίας στον φορέα. Τα ένσημα τα βάζει ο ΟΑΕΔ.

Υπό την έννοια αυτή, ο άμεσος εργοδότης (ΕΠΑ, ΙΓΕΕ, ΜΚΟ κλπ.) δανείζει τον απασχολούμενο για ορισμένο χρονικό διάστημα στον έμμεσο εργοδότη (συμπράττοντα φορέα του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα, στη δική μας περίπτωση ΟΤΑ), αποκομίζοντας χρηματικό όφελος/ κέρδος από αυτήν τη διαμεσολάβηση, με σκοπό την εκτέλεση συγκεκριμένων καθηκόντων, όπως αυτά προβλέπονται στο μεταξύ των δύο εργοδοτών Μνημόνιο Συνεργασίας.

Η ιδέα της «κοινωφελούς εργασίας» και της κοινωνικής-αγοραίας επιχειρηματικότητας (Ν. 4019), δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού παρακάμπτει  και τα όποια  ελάχιστα όρια νομικής προστασίας υπήρχαν στην ήδη λοβοτομημένη εργατική νομοθεσία.

Οι  συμβάσεις ορισμένου χρόνου στις υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους προβλέπουν:

α) αποδοχές κατ’ ανώτατο όριο 625 ευρώ μηνιαίως, «κατά παρέκκλιση των νομίμων αμοιβών που προβλέπονται στην Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και στις οικείες συλλογικές συμβάσεις», β) πλήρη ελευθερία μετακίνησης του δανεισμένου ανά πάσα στιγμή σε «οποιονδήποτε τόπο ήθελε κριθεί αναγκαίο στο πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας» του άμεσου και του έμμεσου εργοδότη, γ) απαλλαγή του εργοδότη από την επιβάρυνση των εργοδοτικών εισφορών, οι οποίες μετακυλίονται στις πλάτες των εργαζομένων (ΟΑΕΔ), γ) απαλλαγή των δύο εργοδοτών από το βάρος καταβολής του άμεσου εργασιακού κόστους, το οποίο καλύπτεται από το ΕΣΠΑ,

δ) προσωρινή ή οριστική απαλλαγή του εργοδότη από την υποχρέωση καταβολής του μισθού-επιδόματος, εφόσον δεν έχει προηγουμένως καταβληθεί στη δανείστρια εταιρεία η αναλογούσα επιχορήγηση από το ΕΣΠΑ.

Ενημερωτικά, τηνχρονιά 2012-13, γύρωστους 80.000 άνεργοι/εςπανελλαδικάεργάστηκαν μέσω αυτών των προγραμμάτων στο δημόσιο αμειβόμενοι με 625 ευρώ/μήνα ποσό  πουπληρώθηκε με μεγάληκαθυστέρησηκαιέπειτααπόκινητοποιήσεις, χωρίςκανέναάλλοδικαίωμαπουαπορρέειαπότοεργατικόδίκαιο (άδειες, επιδόματα, συνδικαλιστικάδικαιώματα).

Πέρσι τη σκυτάλη από τις ΜΚΟ πήρε το ίδιο το κράτος μέσω του ΟΑΕΔ, όπου χιλιάδες άνεργοι ανά την Ελλάδα απασχολούνται σε υπηρεσίες του δημοσίου, με μελλοντικό αντάλλαγμα 19,6 ευρώ ημερομίσθιο για 5 μήνες εργασίας (490 ευρώ «τον μήνα» αν δεν αρρωστήσουνε/λείψουνε καμία μέρα και 17,1 ημερομίσθιο και 427ευρώ αντίστοιχα για τους κάτω των 25),  επίσης με ανύπαρκτα δικαιώματα, ενώ όσον αφορά το αντικείμενο της κοινωφελούς εργασίας, δεν είναι τίποτε άλλο από την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών του δημοσίου και αφορούν θέσεις που έμειναν κενές μετά τις χιλιάδες απολύσεις/μετατάξεις/διαθεσιμότητες στο δημόσιο.

 

Ο/η «ωφελούμενος/η», ενώθεωρείταιεργαζόμενος/ηγιατιςστατιστικέςυπηρεσίεςτουκράτους, χάνεικάθεόφελοςπουαπορρέειαπότογνωστόεργασιακόδίκαιο.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι στις 13/12/2013 ο ΟΑΕΔ δημοσίευσε οδηγό εφαρμογής για τα καινούρια «κοινωφελή» προγράμματα. Σε αυτόν αναφέρεται πρώτη φορά πώς :

«Εάν ωφελούμενοι δεν ανταποκριθούν στις ανωτέρω προσκλήσεις εντός της προαναφερόμενης προθεσμίας, τα αρμόδια ΚΠΑ2 προχωρούν, με σχετική αναφορά στους χρόνους μη εμφάνισης ή επιστροφής έγγραφης πρόσκλησης ως αζήτητης, ή μη αποδοχής της υπόδειξης, στη διαγραφή τους από τον Οριστικό Πίνακα Κατάταξης και στη διαγραφή του από τη μητρώο εγγεγραμμένων ανέργων του Οργανισμού υπόδειξη του επιλαχόντα».

Δηλαδή, από τη μία: οι -“ωφελούμενοι” είναι άνεργοι, δουλεύουν χωρίς δικαιώματα, ένσημα, ρεπό, άδειες, σε θέσεις που έως τώρα είχαν εργαζόμενοι οι οποίοι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα ή και απολύθηκαν, δεν έχουν ούτε σταθερή καταβολή μισθού, αφού πληρώνονται στο τέλος του 5μηνου.

Και επιπλέον, δεν έχουν κανένα δικαίωμα επιλογής του χρόνου και του χώρου εργασίας, πιέζονται  να υποταχθούν στο μοντέλο ότι «δουλεύουμε όπου, όπως κι όποτε μας πούνε χωρίς να λέμε κουβέντα», ενώ «στρέφονται» και ενάντια σε άλλους εργαζόμενους, όπως στην περίπτωση των θέσεων στον ΟΑΣΑ όπου οι άνεργοι έκαναν αίτηση για θέσεις διοικητικών και τώρα τους ανακοινώνονται θέσεις ελεγκτών κομίστρου, εκβιαζόμενοι ότι αν αρνηθούν χάνουν το επίδομα και το δικαίωμα να ξανακάνουν αίτηση για τέτοια προγράμματα.

Δηλαδή, τιμωρούνται οι «ωφελούμενοι» αν για οποιοδήποτε λόγο αρνηθούν τη θέση κοινωφελούς εργασίας, χάνοντας την κάρτα ανεργίας και τα όποια επιδόματα ανεργίας δικαιούνται, αφού οι «απείθαρχοι» με την άρνησή τους διαγράφονται από τα μητρώα του ΟΑΕΔ.

 

Με αυτόν τον τρόπο οι Δήμοι, αλλά και άλλες δημόσιες υπηρεσίες καλύπτουν πάγιες ανάγκες, με αποτέλεσμα σταδιακά να δημιουργείται το έδαφος για περεταίρω εισχώρηση των εργολάβων-επιχειρήσεων στους Δήμους και το δημόσιο συνολικά. Η θεμελίωση αυτών των προγραμμάτων με τις εργασιακές σχέσεις που εισάγουν συμπληρώνουν και ουσιαστικά πάνε «χέρι χέρι» με τις απολύσεις στο δημόσιο και τη «δωρεά» των κοινωνικών υπηρεσιών σε εργολάβους.

 

  1. Ανάλογη προσπάθεια, που προωθείται με έντονο τρόπο τελευταία είναι αυτή των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων, ΚΟΙΝΣΕΠ. Το νέο αυτό μόρφωμα απλώνεται σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης, (πνευματικά Κέντρα, κολυμβητήριο-άθληση, βρεφονηπιακοί σταθμοί, φύλακες, τμήματα καθαριότητας και πρόσφατα στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι»).

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ εμφανίστηκαν επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ με το ν. 4019/2011 («Νόμος Κατσέλη» για «Κοινωνική Οικονομία»). Ο ΣΥΡΙΖΑ τις εντάσσει στη λεγόμενη «αλληλέγγυα ή κοινωνική οικονομία», που την χαρακτηρίζει κομβικό στοιχείο της «εναλλακτικής»  του πρότασης για την «Οικονομία των αναγκών», βασικό πυλώνα στην «παραγωγική ανασυγκρότηση» και ειδικά για τον κοινωνικό τομέα θέτει ότι  πρέπει να δρα συμπληρωματικά σε δημόσιες κοινωνικές δομές.

 

Τυπικά είναι αστικός συνεταιρισμός με κοινωνικό σκοπό και εμπορική ιδιότητα. Μέλη της μπορεί να είναι μεμονωμένοι πολίτες αλλά και νομικά πρόσωπα (επιχειρήσεις). Διακρίνονται στις:

 

Οι – ΚΟΙΝΣΕΠ Ένταξης: Για ένταξη στην οικονομική και κοινωνική ζωή ατόμων από ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, δηλαδή όσων εμποδίζεται από σωματικά και ψυχικά αίτια ή λόγω παραβατικής συμπεριφοράς. Άτομα με αναπηρίες, εξαρτημένοι ή απεξαρτημένοι από ουσίες, οροθετικοί, φυλακισμένοι, αποφυλακισμένοι, ανήλικοι παραβάτες.

- Κοινωνικής Φροντίδας: Για παραγωγή και παροχή προϊόντων και υπηρεσιών κοινωνικού προνοιακού χαρακτήρα σε ομάδες πληθυσμού, όπως ηλικιωμένοι, βρέφη, παιδιά, άτομα με αναπηρία ή χρόνιες παθήσεις.

- Συλλογικού και Παραγωγικού Σκοπού: Για παραγωγή προϊόντων και παροχή υπηρεσιών προς ικανοποίηση αναγκών της «συλλογικότητας» (πολιτισμός, περιβάλλον, οικολογία, εκπαίδευση, παροχές κοινής ωφέλειας, αξιοποίηση τοπικών προϊόντων, διατήρηση παραδοσιακών δραστηριοτήτων και επαγγελμάτων κ.ά.).

 

Οι πόροι των ΚΟΙΝΣΕΠ αποτελούνται από το κεφάλαιο της επιχείρησης, δωρεές τρίτων, έσοδα από την «επιχειρηματική δραστηριότητά» τους, επιχορηγήσεις από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, την ΕΕ, διεθνείς ή εθνικούς οργανισμούς, τους ΟΤΑ, καθώς και κάθε άλλο έσοδο από την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους. Επίσης, έχουν πρόσβαση στη χρηματοδότηση από το Ταμείο Κοινωνικής Οικονομίας (συστήνεται με ΚΥΑ βάσει του ν.3912/2011), καθώς επίσης και από το Εθνικό Ταμείο Επιχειρηματικότητας και Ανάπτυξης (προβλέπεται στο λεγόμενο «Αναπτυξιακό» νόμο).

 

Τα κέρδη των ΚΟΙΝΣΕΠ διατίθενται κατά ποσοστό 5% για σχηματισμό αποθεματικού, κατά ποσοστό ως 35% διανέμονται στους εργαζόμενους της επιχείρησης, το υπόλοιπο διατίθεται για τις δραστηριότητές της και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα κατεύθυνσης για δημιουργία ΚΟΙΝΣΕΠ  αποτελεί το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι»,  το οποίο μέσα από 879 δομές σε όλη τη χώρα εξυπηρετεί συνολικά 75.000 δικαιούχους, μοναχικούς ηλικιωμένους και ΑμεΑ, ενώ απασχολεί 3.500 συμβασιούχους εργαζομένους. Από το 2012 το πρόγραμμα έπαψε να χρηματοδοτείται από κοινοτικά κονδύλια, όμως χάρη στους αγώνες εργαζομένων και κοινωνικών φορέων, που ανέδειξαν την αναγκαιότητά του, στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε εθνικούς πόρους.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2013 η σύμβαση χρηματοδότησης έληξε, όμως η οριστική λύση για τη διασφάλιση λειτουργίας του προγράμματος δεν ήρθε. Με τροπολογία, η χρηματοδότηση επεκτάθηκε ως τον Σεπτέμβριο του 2014, ενώ ως τότε θα πρέπει να γίνει η απαραίτητη προετοιμασία για την ολοκληρωμένη μετάβαση στη νέα εποχή του προγράμματος. Τα επί μέρους προγράμματα «Κατ’ οίκον φροντίδα συνταξιούχων», «Κατ’ οίκον κοινωνική φροντίδα» και «Κατ’ οίκον νοσηλεία» θα αποτελέσουν τη μετεξέλιξη (με νόμο) του «Βοήθεια στο Σπίτι», και με τα «κριτήρια» (ηλικιακά, εισοδηματικά, οικογενειακά, κατάσταση υγείας) που θέτει το υπουργείο Εργασίας για όσους θα εντάσσονται πλέον στο πρόγραμμα υπολογίζεται ότι οι ωφελούμενοι περιορίζονται σε περίπου 1.600!

Οι εργαζόμενοι στο «Βοήθεια στο σπίτι» που μετά το Σεπτέμβρη του 2014 θα είναι απολυμένοι πιέζονται παρασκηνιακά ή και φανερά να δημιουργήσουν-ιδρύσουν οι ίδιοι ΚΟΙΝΣΕΠ μήπως και αναλάβουν κάποιους από τους χιλιάδες ηλικιωμένους που μένουν δίχως φροντίδα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε διάφορες περιπτώσεις επιλογής ΚΟΙΝΣΕΠ που θα αναλάβουν υπηρεσίες δήμων έχουν μπει φωτογραφικές διατάξεις (πχ κριτήριο για να αναλάβεις το τάδε πρόγραμμα είναι να είσαι έως 10 χρόνια συμβασιούχος κλπ) για να πάρουν τη δουλειά οι  πρώην εργαζόμενοι δήμου. Η σύμβαση μεταξύ δήμου και ΚΟΙΝΣΕΠ διαρκεί ένα χρόνο και η ΚΟΙΝΣΕΠ θα χρησιμοποιεί τις εγκαταστάσεις του δήμου. Τον επόμενο χρόνο, φυσικά, δεν υπάρχει αυτή η υποχρέωση.

Όπου δοκιμάστηκαν, μειώθηκε παραπέρα η κρατική επιχορήγηση προς τους δήμους και απολύθηκε προσωπικό τους, εμπορευματοποιήθηκαν έργα και υπηρεσίες προς τους δημότες, μεθοδεύτηκε η απαλλαγή του κράτους από την ευθύνη να προσφέρει πλήρεις, δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες στους κατοίκους που τις έχει ήδη πληρώσει μέσω άμεσης και έμμεσης φορολογίας (στο τέλος του σημειώματος παρατίθενται χαρακτηριστικά παραδείγματα ΚΟΙΝΣΕΠ)

 

 

Στάση δημοτικών αρχών

Στην Ελλάδα αυτού του τύπου οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις έρχονται και «κουμπώνουν» σε ένα γενικότερο πλαίσιο, όπου οι δημοτικές αρχές  μη αντιδρώντας ουσιαστικά στην περικοπή των πόρων που παίρνουν οι δήμοι από τον κρατικό προϋπολογισμό (ενδεικτικά, στην τριετία 2009 – 2012 οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι που πηγαίνουν στους δήμους περικόπηκαν κατά 60%), τελικά πρωτοστατούν, στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, στην εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, εφαρμόζοντας τους σχεδιασμούς που επιφυλάσσει το κεντρικό κράτος γι αυτούς, υιοθετώντας λογικές χρηματοδότησης τέτοιων δομών.

Έτσι, η ίδια η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ), προωθώντας την πολυδιαφημισμένη ελληνογερμανική συνεργασία, ίδρυσε «Κεφάλαιο Επενδύσεων» προς ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και του ανταγωνισμού.

Επιπλέον, πέρυσι, εφαρμόζοντας κυβερνητική εγκύκλιο, οι δήμαρχοι κατάργησαν τις κενές οργανικές θέσεις στους Οργανισμούς Εσωτερικής Υπηρεσίας. Έτσι ενώ υπάρχουν κενά, αυτά δεν εμφανίζονται (αντίθετα εμφανίζεται πλεονάζον προσωπικό) και οι δημοτικές πλειοψηφίες δεν διεκδικούν την κάλυψή τους με μόνιμο προσωπικό με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Ταυτόχρονα απολύονται κατά χιλιάδες συμβασιούχοι, και οι δημοτικές αρχές για να καλύψουν τα κενά απευθύνονται στις ΚΟΙΝΣΕΠ, στην πράξη νοικιάζουν απ’ αυτές φτηνό προσωπικό (κακοπληρωμένο, προσωρινό, ανακυκλούμενο), που φυσικά δεν είναι ενταγμένο στο προσωπικό των δήμων.

 

Οι ΚΟΙΝΣΕΠ αμφισβητούν τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα των υπηρεσιών, όπου επιχειρείται η πλήρης ανταποδοτικότητα των παροχών. Είναι η κερκόπορτα της ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών της Αυτοδιοίκησης, καθώς και αν ακόμα υποθέσουμε ότι για την παρούσα περίοδο θα απορροφήσει τους υπάρχοντες εργαζομένους είναι βέβαιο ότι στην επόμενη φάση θα συμβληθεί με ιδιώτες. Έτσι, σταδιακά μετατρέπονται οι  κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων σε επιχειρήσεις ειδικού σκοπού και τα κοινωνικά αγαθά που δικαιούμαστε όλοι ανεξαιρέτως σε υπηρεσίες-εμπορεύματα, που μπορούν να τ’ απολαμβάνουν μόνο όσοι μπορούν να τα πληρώσουν. Ταυτόχρονα, τόσο ο δήμος-τοπικό κράτος, όσο και το κεντρικό  κράτος να απαλλάσσονται από την ευθύνη να προσφέρουν πλήρεις, δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες στο λαό. Απαλλάσσονται από τους εργαζόμενους με πλήρη δικαιώματα, από δομές που υπόκεινται στο δημόσιο έλεγχο, τις οποίες μάλιστα έχει ήδη πληρώσει ο πολίτης μέσω άμεσης και έμμεσης φορολογίας.

 

Έως τώρα δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα δημοτικής αρχής που να αντιδρά. (πέρα από μερικές μικρές φραστικές αμφισβητήσεις). Οι δήμοι, ως τοπικό κράτος εφαρμόζουν τις τοπικές επιλογές στην πράξη. Αυτοί επιλέγουν την υπηρεσία που θα δώσουν σε συνεταιριστικές επιχειρήσεις, αυτοί οργανώνουν τη χρηματοδότηση και κυρίως, αυτοί μετατρέπουν τον επισφαλή συμβασιούχο υπάλληλο σε μέτοχο επιχείρησης. Δεν είναι τυχαίο πως κ η ΚΕΔΕ έχει αποδεχτεί και συμφωνήσει με την δημιουργία τέτοιων επιχειρήσεων.

Έτσι διαλύεται και το τελευταίο κοινωνικό ανάχωμα, η όποια δυνατότητα ύπαρξης κοινωνικών υπηρεσιών στους δήμους, ενώ πρόσφατα το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους επέβαλε 23% ΦΠΑ στις ΚΟΙΝΣΕΠ, θεωρώντας ότι είναι ιδιωτικός τομέας.

 

Το μεγάλο παιχνίδι φυσικά θα γίνει σε τομείς όπως η καθαριότητα. Ήδη ΚΟΙΝΣΕΠ έχει στηθεί σε κομμάτι καθαριότητας στην Καβάλα. Οι μεγάλες αλλαγές στους δήμους θα έρθουν όταν θα αρχίσουν να κατασκευάζονται τα 4 εργοστάσια στην Αττική διαχείρισης απορριμμάτων. Τότε θα υπάρχουν σαρωτικές αλλαγές, (αύξηση κόστους, ιδρύσεις εταιριών αποκομιδής, μεταφοράς κλπ) με  όλα αυτά που γίνονται τώρα να είναι προπομπός.

 

Ο ρόλος της ΕΕ στην εργασία – οι δήμοι υπό καθεστώς μνημονίου

Το «οικονομικό παρατηρητήριο», που έχει στηθεί να παρακολουθεί την πορεία εκτέλεσης των προϋπολογισμών των δήμων, αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση της χώρας, ενώ οποιαδήποτε παρέκκλιση υποχρεώνει αμέσως σε αναμόρφωση και περικοπές, ειδάλλως μπαίνει σε καθεστώς επιτροπείας  και σκληρής προσαρμογής στη συνέχεια.Η υποχρεωτική  «οικονομική επιτροπεία», που επιβάλλει η ΕΕ, σε συμφωνία με την κυβέρνηση, «καταργεί» τους δημάρχους, και αυτομάτως μετατρέπει ολοκληρωτικά τους δήμους σε φοροεισπράκτορες και μεσάζοντες μεγαλοεργολαβικών συμφερόντων σε όλους τους τομείς.

Με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του Νοέμβρη του 2012, οι συνεχόμενες αποκλίσεις στόχων άνω του 10% μέσα σε ένα εξάμηνο θα οδηγούν στην ενεργοποίηση του «αυτόματου μηχανισμού περικοπής δαπανών»-του οικονομικού παρατηρητηρίου που σημαίνει περικοπές στις λειτουργικές δαπάνες, τις αμοιβές προσωπικού και το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.

Πολλοί δήμοι έχουν μπει ήδη σε καθεστώς «εξυγίανσης» των οικονομικών τους. Το πρόγραμμα «εξυγίανσης» περιλαμβάνει επιτήρηση, έλεγχο, περικοπές δαπανών, καταργήσεις υπηρεσιών, απολύσεις και άλλες  ποινές.

Στη λογική αυτή έρχεται και η μετατροπή της εργασίας -μέσω μιας σειράς ρυθμίσεων- από δικαίωμα σε «ανταλλακτικό εμπόρευμα» εν μέσω κρίσης. ΜετιςτελευταίεςαναθεωρήσειςτηςΕυρωπαϊκήςΣτρατηγικήςΑπασχόλησης,ηέμφασηστιςκοινωνικέςπολιτικέςγιατηνανεργία μετακινείταιαπότιςλεγόμενες «παθητικές» μορφέςστήριξης (όπωςπχτοεπίδομαανεργίας) προςτιςλεγόμενες «ενεργητικέςπολιτικέςαγοράςεργασίας» (ALMP – Active Labor Market Policies). Τοεπίδομαανεργίας μελίγαλόγια μετατρέπεταιστην λεγόμενη «επιταγήεργασίας» προςτουςεργοδότεςπουπροσλαμβάνουνκαταγεγραμμένουςανέργους.Στο τελευταίο μνημόνιο αναφέρεταιπωςηελληνικήκυβέρνησηδεσμεύεταιστην «ρύθμισηπληθώραςελαστικών μορφώνεργασίαςόπωςεκπεριτροπής, ημιαπασχόληση, τηλε-εργασία, εργασία μέσωυπηρεσιών (ιδιωτικώνεννοεί) ευρέσεωςπροσωρινήςεργασίας. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί πειραματισμό, αλλά μιακομβικήστρατηγική επιλογήπειθάρχησηςκαιεκμετάλλευσηςτουεργαζόμενουπληθυσμού. Οδρόμοςπροςτηνεπιβολήτέτοιων μορφών εργασίας έχειανοίξει, και μάλισταπροβάλλεταισαν μιαφιλανθρωπικήδιέξοδοςγιατοίδιο το κράτος. Είναισαφέςότι τα ΕΣΠΑ, οιΜΚΟκαιτα «κοινωφελή» προγράμματαθαείναιοδούρειοςίπποςγιατασχέδια κυβέρνησης – ΕΕ- κεφαλαίου.

 

Οι μηχανισμοί προώθησης του νέου μοντέλου των ελαστικών εργασιακών σχέσεων περνούν αυτή την περίοδο – τόσο στο δημόσιο όσο κ στον ιδιωτικό τομέα – κυρίως μέσω του συστήματος επιχορήγησης ωφελουμένων με «Επιταγές Κατάρτισης» για τη λήψη υπηρεσιών επαγγελματικής κατάρτισης και πιστοποίησης, του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, ενώ σημαντικό ρόλο στην όλη διαδικασία παίζουν ο ΟΑΕΔ και οι ΜΚΟ. Οι Επιταγές Κατάρτισης (Training Voucher) όπως ορίζονται στο «Ενιαίο Σύστημα Διαχείρισης, Αξιολόγησης, Παρακολούθησης και Ελέγχου των Ενεργειών Επαγγελματικής Κατάρτισης», (ΦΕΚ 915/Β/20.5.2011) αφορούν στη λειτουργία ενός συστήματος παροχής και διαχείρισης υπηρεσιών εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης που προσφέρει τη δυνατότητα στους άμεσα ωφελούμενους να λαμβάνουν υπηρεσίες κατάρτισης από πιστοποιημένους παρόχους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον ιδιωτικό τομέα είναι το πρόγραμμα του ΟΑΕΔ με την ονομασία «Επιταγή εισόδου στην αγορά εργασίας για άνεργους νέους μέχρι 29 ετών» που ξεκίνησε την άνοιξη του 2013 και αφορά πεντάμηνη, εξάωρη «πρακτικήάσκηση» σεεπίσης «ωφελούμενες» εταιρείεςτουιδιωτικούτομέαγια 2700 ευρώγιατουςάνεργους απόφοιτουςΑΕΙ/ΤΕΙ (400 ευρώκατάρτισηκαι 460 μηνιάτικο) και 2400 ευρώγιαάνεργους αποφοίτουςλυκείου (400 ευρώκατάρτισηκαι 400 ευρώ μηνιάτικο).  Οι εργασιακές συνθήκες είναι εξαιρετικά κακές, ενώ δεν υπάρχουν συντάξιμα ένσημα ( ο ΟΑΕΔ βάζει ένσημα μόνο για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) για όσους εργαστούν στα πλαίσια της πρακτικής άσκησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η προκήρυξη προβλέπει ακόμα και καθυστερήσεις πληρωμών σε περίπτωση που δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες πιστώσεις.

Η αντίστοιχη εφαρμογή αυτής της πολιτικής για τους ΟΤΑ τα προγράμματα των εργαζόμενων στις ΚΟΧ και των ωφελούμενων άνεργων

 

Επιπτώσεις- προτάσεις

Το θέμα αφορά σύσσωμο το εργατικό κίνημα. Τα προγράμματα αυτά –όποια μορφή κι αν έχουν, όπως και να ονομάζονται – δεν είναι ειδικές περιπτώσεις πρόσκαιρης αντιμετώπισης της ανεργίας αλλά ένα νέο μοντέλο εργασίας που σκοπό έχει την επιβολή της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Εκμεταλλευόμενοι την ανεργία και την εξαθλίωση, κυβέρνηση – ΕΕ- κεφάλαιο, επιχειρούν μέσω αυτών των προγραμμάτων, να επιβάλουν τις νέες συνθήκες στο σύνολο των εργαζομένων.

Πέρα από την καταστρατήγηση των εργασιακών κεκτημένων, η μικρή σε διάρκεια σύμβαση και ο κατακερματισμός των ανέργων, δυσχεραίνουν σε μεγάλο βαθμό την οργάνωσή τους και τη συλλογική διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, ενώ στην πράξη προκύπτουν ερωτηματικά για τη δυνατότητα άσκησης του δικαιώματος της απεργίας ή της συνδικαλιστικής οργάνωσης.

H ΓΣΕΕ για άλλη μία φορά αντί να καταγγείλει τα προγράμματα αυτά, συνεχίζει όπως πέρσι με τα ΚΟΧ να συμμετέχει ενεργά είτε ως εργοδότης είτε ως ΚΕΚ.

Με αφορμή την οικονομική ύφεση και κρίση προωθείται μια νέα αντίληψη για την ιδιότητα του ανέργου, αλλά και για τις υποχρεώσεις, που παραδοσιακά δέσμευαν την πολιτεία για την αντιμετώπιση της ανεργίας.*

Παράλληλα, μετά την μονομερή καταγγελία του «κοινωνικού συμβολαίου» από την πλευρά των εργοδοτών, τα συνδικάτα αυτοανακηρύσσονται πλέον ως ΜΚΟ, εναρμονιζόμενα πλήρως με την από ετών προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, να αποχαρακτηρίσει τα εργατικά σωματεία ως όργανα συλλογικής οργάνωσης των μισθωτών. Οι τέως κοινωνικοί εταίροι αναλαμβάνουν τον ρόλο της δανείζουσας εταιρείας, συνάπτουν οι ίδιοι υπερμνημονιακής σύλληψης αντεργατικές (και παράνομες) συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου με τους ανέργους, την ίδια στιγμή που οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί τους ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για την κατάργηση των Μνημονίων.

 

Όλα τα παραπάνω, μαθαίνουν τον κάτοικο-δημότη στη λογική του να πληρώνει για όλες τις υπηρεσίες-έστω ένα καταρχήν συμβολικό ποσό εν μέσω κρίσης, ως μια ενδιάμεση κατάσταση-σκαλοπάτι για την επόμενη φάση. Οι δήμοι αντί να αντιδρούν, είναι αντίθετα πρωτοπόροι σε αυτή τη διαδικασία με διάφορες δικαιολογίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ΕΣΠΑ στους παιδικούς σταθμούς. Σε πρώτη φάση οι δημοτικές αρχές, πιεζόμενες από την συνολική κατάσταση που περιγράφτηκε παραπάνω, υποχρεώνουν όλους τους παιδικούς σταθμούς να λειτουργούν έτσι, σε δεύτερη φάση, όταν τα προγράμματα αυτάθα λήξουν, θα υποχρεωθούν είτε να βρουν άλλα προγράμματα, είτε θα κλείσουν, είτε θα λειτουργήσουν μέσω ΚΟΙΝΣΕΠ, είτε όποιοι οι γονείς ακόμη μπορούν θα στραφούν σε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς, είτε χιλιάδες παιδιά θα μείνουν εκτός παιδικών σταθμών.

Έτσι ο δημότης «επιλέγει» τις υπηρεσίες που θα θέλει να χρησιμοποιήσει και ο δήμος συναλλάσσεται με εταιρίες ή ακόμα και ή με συλλόγους – σωματεία που γίνονται μεσολαβητές, προώθησης υπηρεσιών με αντίτιμο, και ταυτόχρονα αναίρεσης της έννοιας του δικαιώματος.

 

Όσον αφορά τους εργαζόμενους που καταλήγουν να εργάζονται σε προγράμματα ΚΟΧ κ τον τρόπο παρέμβασης από την πλευρά μας, καταρχήν φαίνεται πως ένα μεγάλο ποσοστό από τους πενταμινήτες είναι νέοι κάτω των 30 ετών, ενώ ένα εξίσου σημαντικό μέρος είναι οι μακροχρόνια άνεργοι κ μεγαλύτερης ηλικίας άτομα. Δεδομένης της κατάστασης που συνολικά επικρατεί στην αναζήτηση εργασίας, οι διεκδικήσεις από πλευράς των εργαζομένων σε τέτοιου τύπου προγράμματα φαίνεται να ξεκινούν κυρίως από τους μεγαλύτερους σε ηλικία εργαζόμενους, αφού, ωστόσο, περάσει ένα αρκετά μεγάλο διάστημα (2-3 μηνών) στο οποίο εργάζονται και δεν έχουν πληρωθεί (έχοντας εργαστεί υπερωριακά κ σε πολλά πόστα)

Βέβαια ο φόβος της ανεργίας τους καθιστά ευάλωτους σε πισωγυρίσματα. Σε κάθε περίπτωση, σε όποια κατηγορία και αν ανήκουν οι ¨ωφελούμενοι¨ το πέρασμα από την ανεργία στην εργασία, έστω και για 5 μήνες, δημιουργεί μια ψυχολογική ανάταση. Αυτήν την αίσθηση εμείς δεν πρέπει να την υποτιμούμε, ούτε να εξαπολύσουμε μια πολεμική απέναντι σε αυτήν. Αντιθέτως, πρέπει να την αντιληφθούμε και να την στρέψουμε σε μια γενικότερη ανάγκη για μόνιμη και σταθερή εργασία, με όλα τα εργασιακά δικαιώματα τα οποία κατακτούνται με συλλογικούς αγώνες.

 

Φυσικά, εμείς έχουμε ξεκάθαρη θέση ότι είμαστε ενάντια σε αυτές τις σχέσεις εργασίας (όπως και σε κάθε ελαστική μορφή εργασίας) και παλεύουμε με όποιο μέσο και τρόπο μπορούμε, μαζί και με τα σωματεία εργαζομένων στους δήμους, ώστε να μην περάσουν και να μην ψηφιστούν σε κανένα δημοτικό συμβούλιο.

 

Σε μια ήδη διαμορφωμένη κατάσταση, ένα πλαίσιο πάλης, που από τη μια θα προσπαθεί να δημιουργήσει διαδικασίες συγκρότησης του κόσμου της επισφάλειας με αιτήματα που θα «καταργούν» την αφετηρία για την οποία δημιουργήθηκαν οι συγκεκριμένες μορφές εργασιακών σχέσεων (όπως πχ σταθερή πληρωμή, μισθός ίσος με τον μισθό του μόνιμου, ένσημα, δικαίωμα απεργίας, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ωράριο, ένταξη στα σωματεία κ.α) με την προσθήκη φυσικά της μόνιμης και σταθερής δουλειάς για όλους, και από την άλλη θα θέτει την πλευρά του καθολικού δικαιώματος πρόσβασης σε ποιοτικές κοινωνικές δημόσιες υπηρεσίες όλου του λαού, μπορεί να συμβάλλει στην ανατροπή της λογικής του κατακερματισμένου, ατομικού δρόμου του κάθε εργαζόμενου, ωφελούμενου, ανέργου, συμβασιούχου νυν κ πρώην,  «επιχειρηματία» ΚΟΙΝΣΕΠ κλπ, και στην προβολή μια άλλης διεκδικητικής προοπτικής

Μια τέτοια λογική (ή –κατεύθυνση); θα έπρεπε να δοκιμαστεί από μια δημοτική αρχή η οποία θα έθετε τον εαυτό της σε μια πραγματική αντιπαράθεση και σύγκρουση με την συγκεκριμένη πολιτική κυβέρνησης –ΕΕ – κεφαλαίου, καθιστώντας την,  ουσιαστικά «παράνομη».

 

Παραδείγματα ΚΟΙΝΣΕΠ:

Σεπτέμβρη του 2012 η δημοτική αρχή στο Ιλιον Αττικής αποφάσισε σύναψη προγραμματικής σύμβασης με ΚΟΙΝΣΕΠ ουσιαστικά για λειτουργία του 7ου παιδικού σταθμού έως 30/07/2013. Η συνολική δαπάνη για την εκτέλεση της προγραμματικής σύμβασης ανέρχεται στα 159.900 ευρώ και ο δήμος «συμβάλλει» με 137.100 συν άλλες 22.000 μέσω του νομικού του προσώπου ΔΗΚΕΠΑΚΑ. Και εδώ προπαγανδίζεται ότι «ο δήμος επιτυγχάνει κατά πρώτον την εισαγωγή περισσοτέρων παιδιών στους Βρεφικούς και Παιδικούς Σταθμούς (…) και κατά δεύτερον τη μείωση της ανεργίας διά της απασχόλησης ανέργων βρεφονηπιοκόμων και βοηθητικού προσωπικού».

 

Νοέμβρη 2012 η δημοτική αρχή Μοσχάτου – Ταύρου ενέκρινε σύμβαση (λήγει 31/8/13) με ΚΟΙΝΣΕΠ για «υποστήριξη της παροχής μουσικής εκπαίδευσης στο Δημοτικό Ωδείο του Πνευματικού Κέντρου του δήμου». Το Πνευματικό Κέντρο του δήμου επιχορηγεί ως 30/7/13 το δημοτικό ωδείο με 170.000 ευρώ, ωστόσο στα έσοδα του ωδείου, όπως διαβάζουμε στη σύμβαση, προβλέπονται και «δίδακτρα». Δήμος Μοσχάτου – Ταύρου και Πνευματικό Κέντρο του δήμου παραχωρούν ακίνητα και υποδομές, αναλαμβάνουν να εξασφαλίσουν «κάθε άλλο απαραίτητο εξοπλισμό, καθώς και τη λειτουργικότητα των χώρων». Η ΚΟΙΝΣΕΠ «αναλαμβάνει την υποχρέωση να διαθέσει το κατάλληλο εκπαιδευτικό προσωπικό».

 

Υλοποιώντας τέτοιους σχεδιασμούς, στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής οι παρατάξεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισαν την ίδρυση ΚΟΙΝΣΕΠ για το «Βοήθεια στο Σπίτι», όπως υπερψήφισαν και τις συμβάσεις («συμβαλλόμενο μέρος» γαρ η Περιφέρεια…) για παραχώρηση δομών άθλησης και πολιτισμού των Δήμων Μοσχάτου – Ταύρου και Καλλιθέας, να τις λειτουργήσουν ΚΟΙΝΣΕΠ.

 

Στο Δήμο Αγ. Βαρβάρας η δημοτική αρχή εμφανίστηκε σε Δημοτικό Συμβούλιο τέλη Μάρτη «ανοιχτή» στο ενδεχόμενο εμπλοκής ΚΟΙΝΣΕΠ για να συνεχιστεί το «Βοήθεια στο Σπίτι», αλλά αντίθετη στην προκήρυξη διαγωνισμού για στελέχωση του προγράμματος και παραμονή των τωρινών εργαζομένων.

 

Στο Χαϊδάρι στήθηκε ΚΟΙΝΣΕΠ και προχώρησε σε προγραμματική σύμβαση με το δήμο για να λειτουργήσει κομμάτι από τους παιδικούς σταθμούς. Υπογράφτηκε σύμβαση και με άλλη ΚΟΙΝΣΕΠ για λειτουργία πολιτιστικών τμημάτων (ζωγραφική κ.λπ.).

 

Στο Δήμο Αγ. Παρασκευής ανατέθηκε σε ΚΟΙΝΣΕΠ η εκμάθηση μουσικής στους σπουδαστές του δημοτικού ωδείου.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς «αξιοποιούνται» ΚΟΙΝΣΕΠ είναι και αυτής με έδρα το Αιγάλεω με 18 εργαζόμενους (11 καθηγητές διαφόρων αθλημάτων, 4 νοσηλευτές, 1 φυσικοθεραπευτής και 1 διοικητικός) που όλοι τους κατά δήλωσή τους «έχουν απασχοληθεί επί σειρά ετών στο Δήμο Αιγάλεω αλλά και σε όμορους δήμους». Έμειναν εκτός εργασίας, ωθήθηκαν να στήσουν ΚΟΙΝΣΕΠ και τώρα ως εργολάβοι εμφανίζουν «συνεργασίες» με τους Δήμους Αγίας Βαρβάρας, Ζωγράφου, Περιστερίου, Χαϊδαρίου.

 

*To Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς 2007 – 2013 αποτελεί το πλαίσιο αναφοράς για τον προγραμματισμό των χρηματοδοτικών Ταμείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε εθνικό επίπεδο για την περίοδο 2007-2013. Το ΕΣΠΑ, που είναι το τέταρτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, είναι γενικότερα το σύνολο των προγραμμάτων που θα προκηρυχθούν ως το τέλος του 2013.

*«Ο άνεργος δεν είναι πλέον θύμα των αδιεξόδων του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, αλλά ένα κοινωνικό ΑμεΑ (άτομο με εργασιακή αναπηρία), το οποίο χρήζει επιδοματικής κοινωνικής προστασίας. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εργάζεται κανονικά, αλλά πρέπει να λαμβάνει ένα ποσό-ανάσα επιβίωσης σε τακτά χρονικά διαστήματα, εφόσον όμως δείξει καλή διαγωγή ενώπιον των σύγχρονων δουλεμπορικών γραφείων που εξασφαλίζουν δωρεάν εργασία στον δημόσιο-κοινωφελή τομέα της οικονομίας» (Καψάλης – ΙΝΕ-ΓΣΕΕ-ενθέματα Οκτώβρης 2013).

 

Άρθρο του Γρηγόρη Γεροτζιάφα, αναπληρωτή καθηγητή Αιµατολογίας στο Πανεπιστήμιο «Pierre et Marie Curie» (Paris 6) και υποψήφιου ευρωβουλευτή με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Μια νέα μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας είναι σε εξέλιξη στην Ελλάδα. Το τσεκούρι της Τρόικα έπεσε και πάλι: ενώ η χώρα βρίσκεται σε ύφεση τα τελευταία 6 χρόνια, πρέπει να βρει 2.500.000.000 ευρώ, ενώ το 25% του πληθυσμού είναι ανασφάλιστο και το σύστημα δημόσιας υγείας έχει υποβαθμιστεί  δραματικά.

Η διάλυση του συστήματος δημόσιας υγείας είναι ένας από τους στρατηγικούς στόχους του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην Ελλάδα έχει οδήγησει σε υγειονομική τραγωδία που ήδη μετρά χιλιάδες θύματα. Η ανάλυση της ελληνικής περίπτωσης, μια χώρας που με μοχλό της κρίση του δημόσιου χρέους τέθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και έγινε εργαστήριο του νεοφιλελεύθερου πειράματος, είναι χρήσιμη για την κατανόηση της διαδικασίας της νεοφιλελεύθερης επίθεσης που έχει ξεκινήσει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην Ελλάδα η νεοφιλελεύθερη επίθεση κατά της δημόσιας υγείας οργανώνεται γύρω από τρεις άξονες:

Διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας που συντελείται με τους δρακόντειους περιορισμούς των κρατικών δαπανών. Κατά την περίοδο 2010 – 2014 ο προϋπολογισμός των δημόσιων νοσοκομείων μειώθηκε κατά 50%. Άμεσα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης, των κομμάτων και των στελεχών που την στήριξαν και τη στηρίζουν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) είναι

  • η συγχώνευση τμημάτων και κλινικών που συνοδεύεται από τη μείωση του προσωπικού και έχει συνέπεια τη δραματική πτώση του επιπέδου των παρεχόμενων υπηρεσιών
  • το κλείσιμο νοσοκομείων που στερεί τη δυνατότητα πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κυρίως για τους κατοίκους των λαϊκών περιοχών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης καθώς και για τους κατοίκους των αγροτικών και άγονων περιοχών της χώρας,
  • η έλλειψη ιατρικού εξοπλισμού, φαρμάκων, υλικών και αντιδραστηρίων έως και βασικών υγειονομικών ειδών με συνέπεια την λειτουργική ανεπάρκεια των υπαρχόντων υγειονομικών μονάδων.

Οι μειώσεις των μισθών, οι απλήρωτες υπερωρίες και εφημερίες και η δραματική επιδείνωση των συνθηκών εργασίας έχουν οδηγήσει στην έξοδο από το δημόσιο σύστημα υγείας εξειδικευμένου ιατρικού, νοσηλευτικού και διοικητικού προσωπικού. Επιπλέον, η βιοϊατρική έρευνα και εκπαίδευση στην χώρα, που πριν την έναρξη της κρίσης βρισκόταν σε χαμηλά ποιοτικά επίπεδα και σε κρίση προσανατολισμού (παρά την ύπαρξη φωτεινών εξαιρέσεων) σήμερα έχει καταρρεύσει. Η «διαρροή εγκεφάλων» και νέων επιστημόνων προς το εξωτερικό είναι μόνιμο φαινόμενο.

Μετακύλιση  του κόστους υγείας στις ατομικές δαπάνες των πολιτών που συνεχίζουν να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και δυσβάστακτους φόρους. Οι κρατικές δαπάνες για τα φάρμακα από 4.370 δισ ευρώ που ήταν το 2010 συρρικνώνονται για το 2014 στα  2 δισ ευρώ, ενώ οι ανάγκες για φάρμακα διαρκώς αυξάνονται. Αντίστοιχα, οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την πρωτοβάθμια περίθαλψη μειώθηκαν κατά 30% με αποτέλεσμα την κατάρρευση του δικτύου δημόσιας πρωτοβάθμιας υγείας γεγονός που οδηγεί στην έκρηξη των αντίστοιχων ατομικών δαπανών από τους πολίτες.

Το πλαίσιο αυτό καθορίζεται από την πολιτική επιλογή της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στοχεύει στην κατάργησης ενός από τα βασικά συστατικά του «κοινωνικού μισθού» που κατά τη μεταπολεμική περίοδο λειτούργησε ως μηχανισμός αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου. Το αποτέλεσμα για την ελληνική περίπτωση είναι η τεράστια αποπτώχευση και διάλυση του δημόσιου τομέα υγείας που σήμερα έχει χαρακτηριστικά που απαντώνται κατά τη διάρκεια εμπόλεμων περιόδων. Οι συνέπειες για την υγεία του ελληνικού πληθυσμού είναι τραγικές αλλά απολύτως προβλέψιμες από την έναρξη των μνημονιακών πολιτικών.  Οι συνέπειες περιγράφονται με εξαιρετική σαφήνεια σε μελέτες που δημοσιεύονται σε υψηλού κύρους διεθνή επιστημονικά περιοδικά όπως το The Lancet και το Health Policy που αναδεικνύουν τη σχέση που υπάρχει μεταξύ των περικοπών των δαπανών για την υγεία και της επιδείνωσης των δεικτών δημόσιας υγείας του λαού στην Ελλάδα. Από το πλήθος των στοιχείων που παρουσιάζονται στις μελέτες αυτές σημειώνουμε τα παρακάτω στοιχεία:

Μετά τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του μνημονίου (περίοδος 2011 – 2012) παρατηρείται σημαντική αύξηση της θνησιμότητα (που αντιστοιχεί σε περίπου 2200 επιπλέον θανάτους) σε ηλικίες μεγαλύτερες των 55 ετών. Αυτή η επιπλέον θνησιμότητα εκτιμάται ότι είναι η πρώτη  βραχυπρόθεσμη συνέπεια των μνημονιακών  πολιτικών.

Η παιδική θνησιμότητα, που διαρκώς μειώνεται από το 1950, μετά την έναρξη της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών αρχίζει να αυξάνεται. Σύμφωνα με τους ερευνητές της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας κατά την περίοδο 2008 – 2011 η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 43%. Κατά την ίδια περίοδο παρατηρείται αύξηση κατά 21% των αποβολών που αποδίδεται στην αδυναμία πρόσβασης σε υπηρεσίες περιγεννητικής φροντίδας για τις εγκύους.  Μέσα στην τελευταία διετία υπολογίζεται ότι το 30% των ασθενών με χρόνια νοσήματα έχουν αυτοβούλως μειώσει τις δόσεις των φαρμάκων τους. Επιπλέον οι ασθενείς που πάσχουν από χρόνια νοσήματα έχουν ελαττώσει κατά 30% τις ιατρικές επισκέψεις. Όπως είναι αναμενόμενο τα ανθρώπινα θύματα της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας προέρχονται από τις λαϊκές τάξεις.

 Ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης υγείας και ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα της υγείας είναι η άμεση συνέπεια αλλά και στρατηγικός στόχος των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που συμβάλλουν στην κερδοφορία του κεφαλαίου στο χώρο της υγείας. Για το 2012 το κέρδος των επιχειρήσεων ιδιωτικής ασφάλισης αυξήθηκε κατά 20 % και το κέρδος των μεγάλων ιδιωτικών κλινικών σχεδόν διπλασιάστηκε ενώ το κράτος βρίσκεται σε ουσιαστική παύση πληρωμών. Η ροή των ασθενών προς τον ιδιωτικό τομέα υγείας αυξήθηκε κατά περίπου 20 %. Ωστόσο, οι αποδοχές του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού μειώθηκαν κατά 40 %.

Η υγεία στην Ελλάδα έχει γίνει υπόθεση των πλουσίων. Αυτή η διαπίστωση μεταφράζεται σε χιλιάδες θύματα . Σε έναν κοινωνικό ιστό που διαλύεται από την κρίση, με το ποσοστό ανεργίας να ανέρχεται στο 30 % , και με μια μόνιμη και επιδεινούμενη ύφεση για 5 χρόνια, η εργατική τάξη, οι μικρομεσαίοι αγρότες και τα μικρομεσαία αστικά στρώματα οι άνεργοι και οι μετανάστες χωρίς χαρτιά δεν έχουν χρήματα για την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη. Πρόκειται για πραγματικές ανθρωποθυσίες των λαϊκών τάξεων για να «σωθεί η Ελλάδα από τη χρεοκοπία » και « για να μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση». Είναι θυσίες που δείχνουν το απάνθρωπο πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του νεοφιλελευθερισμού. Είναι θυσίες ενός λαού που ξαναφέρνουν στην επικαιρότητα την ανάγκη της διεθνιστικής ταξικής αλληλεγγύης, του συντονισμού και της διασύνδεσης των ταξικών αγώνων των λαών της Ευρώπης. Η οργάνωση του ταξικού διεθνισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι σήμερα προτεραιότητα για την υπεράσπιση των λαϊκών τάξεων.

Δημοσιεύθηκε στην Humanité du Dimanche (27/3-2/4 2013

Ξημερώματα Πέμπτης και στην Ιερισσό αναβίωσε το γνωστό έθιμο της παράδοσης-

παραλαβής δικαστικών εγγράφων. Άλλος ένας αγωνιστής Χαλκιδικιώτης στοχοποιείται από

τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Άλλο ένα «ένοχο» DNA θα προστεθεί στο κυνήγι μαγισσών

που έχουν στήσει οι θεσμικοί φορείς για να τηρήσουν τις σχέσεις υποτέλειας που έχουν με

ELDORADO και Μπόμπολα.

Μαζί με τον νέο «τρομοκράτη» που ανακάλυψε η αμερόληπτη δικαιοσύνη, διώκεται ο

κάθε αγωνιστής, ο κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος. Διώκονται οι ατομικές ελευθερίες

και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Διώκεται κάθε ιδέα που εναντιώνεται στις ορέξεις του

συστήματος.

Καθόλου τυχαία δεν είναι η χρονική στιγμή που επιλέγουν να κάνουν αυτή την κίνηση.

Λίγες μόλις μέρες πριν τις εκλογές το μήνυμα «Καθίστε φρόνιμοι αλλιώς…» μετατρέπεται

σε «Ψηφιστε σωστά και κάτι θα γίνει». Ο κύκλος διαπλοκής και διαφθοράς που έχει στηθεί

ανάμεσα σε Τοπικούς Άρχοντες – Δικαιοσύνη – Κεφάλαιο προσπαθεί να εξασφαλίσει τη

συνέχεια της ύπαρξής του χτυπώντας σκληρά με το μόνο τρόπο που γνωρίζει. Με την τυφλή

τρομοκρατία και τους ψυχολογικούς εκβιασμούς.

Στο πλευρό όλων των κατηγορούμενων, όλων των αγωνιστών πρέπει να σταθούμε

όλοι όσοι πιστεύουμε στη λογική, στα ιδανικά, στο δίκιο και τη νίκη αυτού του αγώνα. Δε

μπορούμε να βασιστούμε σε αυτούς που μας κυνηγάνε για να μας δικαιώσουν. Οι νίκη θα

έρθει στον δρόμο, στο βουνό και έξω από δικαστήρια, δημαρχεία, Ασφάλειες. Την νίκη θα την

δώσουν οι αγωνιστές και όχι οι περιστασιακοί υποστηρικτές του κινήματος.

• Κάτω τα χέρια απ’ τους αγωνιστές. Το δίκιο δεν δικάζεται, οι

κοινωνικοί αγώνες δεν ποινικοποιούνται.

• Να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες από τους διωκόμενους

αγωνιστές.

• Αγώνας για τη Γη και την Ελευθερία

Ρηγόπουλος Φραγκίσκος

Υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής

«Αν η μισή μας η καρδιά βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στη Γκουαντόνγκ βρίσκεται». Αυτές τις μέρες που πολλές δεκάδες χιλιάδες εργάτες και εργάτριες βρίσκονται σε μαχητική απεργία στο εργοστάσιο υποδημάτων Γιουέ Γιουέν, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στέλνει περήφανο χαιρετισμό και μήνυμα εργατικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Για την αστική τάξη του δυτικού καπιταλισμού, τα κοράκια της ΕΕ και του ΔΝΤ και τη ντόπια μνημονιακή ολιγαρχία περισσεύουν οι αναφορές στην ασιατική τίγρη ως πρότυπο ανάπτυξης. Γι’ αυτούς «κινεζοποίηση» σημαίνει διαρκής λιτότητα, φτώχεια, ανεργία κι εργασιακά κάτεργα. Αυτή είναι η υγιής επιχειρηματικότητα και τα σαξές στόρυ του καπιταλισμού σε ανατολή και δύση.
Για μας που δε μετράμε την ανάπτυξη με στατιστικές γεωπολιτικής κούρσας και καπιταλιστικής κερδοφορίας, αλλά με τους όρους ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας, η αληθινή ασιατική τίγρη είναι το προλεταριάτο. Πίσω από τα σχεδόν 320 εκατομμύρια ζευγάρια παπούτσια κάθε γνωστής δυτικής μάρκας και τα έσοδα 7,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τους κατόχους των εργοστασίων Γιουέ Γιουέν κρύβονται απλήρωτα ωράρια, αυταρχισμός, εργατικά ατυχήματα και κομμένες κοινωνικές παροχές.

Αυτοί που σπείραν τη φτώχεια υποτιμώντας το προλεταριάτο, τώρα θερίζουν την οργή του. Στην Κίνα των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών και των εσωτερικών συνόρων, όπου οι «λαθρομετανάστες» είναι ομοεθνείς που κινούνται από χωριά στις πόλεις ψάχνοντας εργασία, ενωμένο το προλεταριάτο αποδεικνύει για άλλη μια φορά την ανεξάντλητη δύναμη της οργάνωσης και της πάλης. Πάντα επίκαιρο το κάλεσμα, προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε! Νίκη στην απεργία!

ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΜΑΓΑΖΙΩΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ.

ΕΜΕΙΣ ΑΠΛΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ;

Την Κυριακή 13 Απριλίου η αγορά θα είναι πάλι ανοιχτή, σύμφωνα με το νόμο που ψήφισαν το

καλοκαίρι του 2013. Όμως, όπως γίνεται συνήθως, στα αφεντικά άνοιξε η όρεξη και ήδη

ετοιμάζονται για την λειτουργία των καταστημάτων όλες τις Κυριακές. Στο πολυνομοσχέδιο που η

κυβέρνηση ψήφισε την προηγούμενη Κυριακή προβλέπουν την “πειραματική” λειτουργία των

καταστημάτων όλες τις Κυριακές σε τρεις περιοχές της χώρας. Καταλαβαίνουμε όλοι βέβαια ότι

πολύ γρήγορα η “πειραματική” λειτουργία θα επεκταθεί παντού. Η κατάργηση της Κυριακάτικης

αργίας είναι το κερασάκι στην τούρτα για τους εργαζόμενους στο εμπόριο (και όχι μόνο).

Πίσω από τις λουσάτες βιτρίνες των καταστημάτων δεν υπάρχουν μόνο εμπορεύματα.

­ Υπάρχουν εξοντωμένοι εμποροϋπάλληλοι από τα “απελευθερωμένα” ωράρια και την δουλειά τις

Κυριακές.

­ Υπάρχουν χιλιάδες που δεν πληρώθηκαν την προσαύξηση του 75% της Κυριακής και δεν

πήραν το ρεπό.

­ Υπάρχει το τσάκισμα των μισθών με την διάλυση των συλλογικών συμβάσεων και την επιβολή

των ατομικών συμβάσεων, την εκ περιτροπής εργασία κλπ.

­ Υπάρχουν χιλιάδες εργαζόμενοι που είναι απλήρωτοι για μήνες και κανένας δεν μιλάει για το

πώς ζούμε όλοι εμείς.

­ Υπάρχει η εντατικοποίηση καθώς έχουν απολυθεί πολλοί συνάδελφοι και το βάρος της δουλειάς

πέφτει σε λιγότερους.

­ Υπάρχει η τρομοκρατία των αφεντικών και ο φόβος της απόλυσης, ειδικά σήμερα που υπάρχουν

1.500.000 άνεργοι.

­ Υπάρχει η παρακολούθηση μέσα στους χώρους δουλειάς, η διάλυση του επικουρικού μας

ταμείου (ΤΕΑΥΕΚ), η διάλυση του ΙΚΑ και του ασφαλιστικού συστήματος, η ύπαρξη λυσσασμένων

καταναλωτών που δεν σέβονται ούτε την δουλειά μας ούτε πολύ περισσότερο την αξιοπρέπεια

μας.

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΟΔΗΓΟΥΝ

ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.

ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

Το χειρότερο που υπάρχει όμως είναι ο κατακερματισμός, η έλλειψη ενότητας και αλληλεγγύης

μεταξύ μας. Να βλέπουμε ανταγωνιστικά τον διπλανό μας που δουλεύουμε μαζί και όχι αυτούς

που καθημερινά μας εκμεταλλεύονται. Ο εργασιακός μεσαίωνας όμως που μας επιβάλλουν θα

μας συμπεριλαμβάνει όλους, χωρίς εξαιρέσεις.

Η ζωή μας μέσα σε λίγα χρόνια έχει χειροτερεύσει αφάνταστα. Όσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο

και πιο καθαρό ότι “το βαρέλι δεν έχει πάτο”. Το ερώτημα τίθεται στον καθένα­καθεμία χωριστά

και σε όλους μαζί. Μήπως ήρθε η ώρα να πούμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος

θα το κάνει; Οι σωτήρες μας τελείωσαν και ή θα πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας ή θα

μιζεριάζουμε και θα τρώμε ο ένας τον άλλο.

Μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε μαγαζί συζητάμε μεταξύ μας, δημιουργούμε δεσμούς

αλληλεγγύης και συναποφασίζουμε την Κυριακή 13 Απρίλη να είμαστε όλοι απεργοί. Μας έχουν

τρελάνει με τις ανάγκες της αγοράς, των επιχειρήσεων και τα κέρδη. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε

και εμείς για τις δικές μας εργατικές ανάγκες και τις ζωές μας.

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ

ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ. ΔΕΝ ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας στο εμπόριο ανοίγει την πόρτα για την

κατάργηση της σε όλους τους κλάδους και την ολοκληρωτική καθυπόταξη

της κοινωνίας στους νόμους της αγοράς

ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ  ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 11ΠΜ ΤΣΙΜΙΣΚΗ ΜΕ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου­ Χάρτου Θεσσαλονίκης

Συλλαλητήρια την Παρασκευή 11/4: στην Αθήνα πλ. Κλαυθμώνος 5.30μμ, στη Θεσ/νίκη άγαλμα Βενιζέλου 7.30μμ
 
Ανακοινώθηκε ότι την Παρασκευή 11/4 θα επισκεφτεί τη χώρα μας η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ. Η επίσκεψη αυτή γίνεται με σκοπό την επιβράβευση της επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα της παρούσας αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Μια επίθεση που σηματοδοτήθηκε από τα διαδοχικά μνημόνια, την απομύζηση του λαϊκού εισοδήματος, τη διόγκωση της ανεργίας, τη διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού (υγεία, παιδεία κ.ο.κ.), τη στέρηση κάθε ονείρου από τη νεολαία, την επανεμφάνιση της μετανάστευσης, τα συνεχή αντιδημοκρατικά πραξικοπήματα εντός κι εκτός Βουλής, την στυγνή επιτροπεία των ιμπεριαλιστικών οργανισμών μέσω των νέων γκαουλάϊτερ Ράϊχενμπαχ, Φούχτελ κλπ, την  ένταση του αυταρχισμού και της καταστολής, το χτύπημα σε κάθε δημοκρατική κατάκτηση του προηγούμενου αιώνα.
Η κυρίαρχη εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, του νέου βάρβαρου γερμανικού  οικονομικού ράιχ και του ευρωσφαγείου επιδιώκει να «νουθετήσει» τον ταλαιπωρημένο λαό. Να τον χλευάσει για τους αγώνες του ενάντια στην βαρβαρότητα που του επιβάλλεται, να υποδείξει την ακολουθούμενη πολιτική ως μόνη δυνατή επιλογή, να εξαγγείλει τη συνέχιση αυτής της πολιτικής για τουλάχιστο 50 χρόνια ακόμη. Να εκβιάσει τους εργαζόμενους γι’ άλλη μια φορά με το ψευτοδίλημμα ΕΕ ή χάος, συνέχιση της ίδιας πολιτικής ή καταστροφή.
Έρχεται για να παρέχει απλόχερα τη στήριξη της στους ντόπιους συνεργάτες της. Πρώτα – πρώτα στο βασικό πυλώνα προώθησης της πολιτικής της ΕΕ την μαύρη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου που δοκιμάζεται από τη λαϊκή οργή. Θέλει να «χρυσώσει το χάπι» του νέου κύματος της αντεργατικής επίθεσης με το πλαστό επιχείρημα της δήθεν εξόδου από την κρίση και της εξόδου στις αγορές. Αλλά και να «σφίξει το χέρι» σε όλους όσους συμβάλλουν  στην εφαρμογή του αντεργατικού σχεδίου, όπως τα ΜΜΕ-φερέφωνα, τις εφεδρείες της αστικής πολιτικής, τους θεσμικούς εκπροσώπους της ταξικής συνεργασίας.
Η πρόκληση για το εργατικό – λαϊκό κίνημα και την αριστερά είναι τεράστια. Όλοι όσοι έχουν δοκιμαστεί και συνεχίζουν να «ματώνουν» από το εξελισσόμενο έγκλημα σε βάρος των εργατικών –λαϊκών δικαιωμάτων οφείλουν να δώσουν μια ηχηρή απάντηση στην κα Μέρκελ και ότι αυτή εκπροσωπεί: Είστε εχθροί μας και γι’ αυτό ανεπιθύμητοι. Η Μέρκελ κι ότι εκφράζει πρέπει να λείψει, να ηττηθεί, να πάρει τους ντόπιους συνεργάτες της και να εξαφανιστούν μαζί με τα μνημόνια, την τρόϊκα και το χρέος – βραχνά για την λαϊκή πλειοψηφία.
Καλούμε όλα τα συνδικάτα, τους ανέργους, το φοιτητικό κίνημα, τους μαθητές, όλη τη νεολαία, κάθε συλλογικότητα του εργατικού και λαϊκού κινήματος να καλέσουν σε μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στην προσβολή που συνιστά η επίσκεψη Μέρκελ.
Ειδικά η αριστερά φέρει ιστορική ευθύνη και πρέπει να σηκώσει το γάντι. Εν όψει μάλιστα της σφόδρα πιθανολογούμενης νέας απαγόρευσης της κινητοποίησης την Παρασκευή 11/4, όπως συνηθίζει να κάνει η κυβέρνηση, οφείλει να καλέσει σε συγκέντρωση και πορεία ενάντια σ’ αυτή τη βάρβαρη πολιτική και την βίαιη προσβολή του δημοκρατικού δικαιώματος στη διαδήλωση και στην πολιτική έκφραση.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα είναι γι΄ άλλη μια φορά εκεί. Καλούμε συγκέντρωση την Παρασκευή 11/4 και ώρα 17.30 στην πλ. Κλαυθμώνος.
  • ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ-ΕΕ – ΔΝΤ.
  • ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΕΡΚΕΛ    
Η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η αποφασιστική συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη χτεσινή απεργία και τις συγκεντρώσεις είναι η έμπρακτη απόδειξη για τον αβάσιμο και συκοφαντικό χαρακτήρα του δημοσιεύματος του «Ριζοσπάστη» (8.4.2014) με τον απαράδεκτο τίτλο «Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί ανοιχτά σε απεργοσπασία», αλλά και οι αντίστοιχα εξωφρενικές αναφορές και συμψηφισμοί του κεντρικού ομιλητή στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια.

Οι συνδικαλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχουν με ευρύτερες δυνάμεις στις Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις και άλλα σχήματα της ανεξάρτητης, αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς και η παρουσία τους στο εργατικό κίνημα είναι καταγραμμένη στα εκκαθαριστικά μισθοδοσίας με τις περικοπές των απεργιών, στις διώξεις και στις δίκες για συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες. Καθρεφτίζεται στη σχέση εμπιστοσύνης με τους εργαζόμενους που εκφράζει ο κατοχυρωμένος ρόλος και η ενίσχυση των Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων, χωρίς τις πλάτες μηχανισμών, σε ανεξαρτησία από το κράτος και τα κόμματα της πολιτικής του κεφαλαίου.

Οι δυνάμεις που στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν καταψηφίζουν απεργίες. Πιστεύουν ότι δεν αντιστοιχούν στην επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ οι 24ωρες απεργίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ χωρίς σχέδιο, ενοποίηση και συντονισμό των αγώνων, σαφή αιτήματα και πρόταση κλιμάκωσης και κυρίως χωρίς ανατρεπτικό διεκδικητικό και πολιτικό περιεχόμενο. Έχουν χαρακτήρα διαμαρτυρίας, καταλήγουν σε εκτόνωση και απογοήτευση. Οι συνδικαλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ –και όχι μόνο- αντιπροτείνουν σταθερά στις συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων, στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος τη λογική του πανεργατικού απεργιακού αγώνα διαρκείας ενάντια σε κυβέρνηση, εργοδοσία, ΕΕ, ΔΝΤ.

Μέχρι τώρα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ακολουθούν και επιβάλλουν στο εργατικό κίνημα την πεπατημένη με τις 24ωρες απεργίες, κατά βάση με πρόταση του ΠΑΜΕ και των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, με ολέθρια αποτελέσματα για τους εργαζόμενους. Δεν αρκεί να καταγγέλλει κανείς την κυρίαρχη πολιτική ούτε να ζητά την αποκαθήλωση του κυβερνητικού συνδικαλισμού, χωρίς να προτείνει το δρόμο για τον αναγκαίο λαϊκό και εργατικό ξεσηκωμό. Σε αυτό το δρόμο στρατεύεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με εμπιστοσύνη στη δύναμη των εργαζομένων να σφραγίζουν τις εξελίξεις και να γράφουν ιστορία.